ลางาน...เลี้ยงหลาน
1433 Words
ณ มหานครนิวยอร์ก ประเทศสหรัฐอเมริกา เต็มไปด้วยตึกระฟ้ามากมายที่ดูทันสมัย แม้อาคารบางแห่งจะดูแปลกตา แต่ก็ดูงดงาม และน่าตื่นตาตื่นใจ ทว่าไม่ใช่สำหรับชายหนุ่มที่มีนามว่า ปรัชญ์ ธนากิจตระกูล ปรัชญ์เห็นสถาปัตยกรรมเหล่านี้ทุกวี่วันจนชินตา ไม่ได้รู้สึกว่าน่าพิสมัยเช่นหลายปีก่อนที่เขาเดินทางมาร่ำเรียน
ร่างสูงยืนจิบกาแฟยามเช้าอยู่หน้ากระจกบานใสที่สูงจรดเพดาน มองออกไปเห็นวิวเซ็นทรัล พาร์คที่คุ้นเคยเป็นอย่างดี ก่อนที่เขาจะถอนหายใจยาวออกมา และยกแก้วกาแฟขึ้นดื่มอีกครั้ง จากนั้นก็หมุนตัวหันหลังกลับเข้ามาไล่สายตามองห้องไตรเพล็กซ์สุดหรูหราที่อยู่มานานหลายปี ในวันนี้มันช่างกว้างใหญ่และเงียบเหงาเสียจนชวนให้หดหู่
หลายเดือนมานี้ ความเครียดสะสมจากการทำงาน ส่งผลให้จิตใจของชายหนุ่มห่อเหี่ยวอย่างที่ไม่เคยเป็น บรรดาเพื่อนพ้องก็ต่างพูดเป็นเสียงเดียวกันว่าเขาโหมงานมากเกินไป ควรหาเวลาพักผ่อน หรือเปลี่ยนบรรยากาศบ้าง
ชายหนุ่มสาวเท้าก้าวเข้ามายังห้องนั่งเล่น ก่อนหย่อนสะโพกนั่งลงคว้ารีโมตเปิดสมาร์ตทีวีเพื่อดูข่าวสารด้านเศรษฐกิจและการลงทุนด้วยความเคยชิน แม้ในวันหยุดแบบนี้นักธุรกิจหนุ่มก็ยังอดไม่ได้ที่จะเสพข่าวที่เกี่ยวข้องกับหน้าที่การงาน
ขณะที่ปรัชญ์กำลังจับจ้องหน้าจอสี่เหลี่ยมขนาดห้าสิบห้านิ้วอยู่นั้น สมาร์ตโฟนคู่ใจที่วางอยู่บนเคาน์เตอร์ไอส์แลนด์ก็แผดเสียงร้องดังระงม
ชายหนุ่มหันไปหรี่เสียงสมาร์ตทีวี ก่อนหยัดกายลุกขึ้นยืนจนเต็มความสูง และก้าวเดินไปคว้าอุปกรณ์สื่อสารคู่ใจขึ้นมา และชื่อของคนปลายสายที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอสี่เหลี่ยม ทำให้ใบหน้าหล่อเหลาระบายยิ้มอ่อนโยนออกมาอย่างเป็นธรรมชาติ
ทันทีที่เขากดรับสาย บนหน้าจอโทรศัพท์มือถือก็เกิดเป็นภาพเคลื่อนไหวของสองสาวต่างวัยหน้าตาละม้ายคล้ายคลึงกัน คนหนึ่งเป็นหญิงสาวหน้าตาสะสวยไร้ที่ติ ส่วนอีกคนหนึ่งคือเด็กน้อยผมเปียหน้าตาน่ารักน่าชัง
[ลุงปรัชญ์ขา...ปันปันคิดถึงลุงปรัชญ์]
เสียงเล็กแหลมของเด็กหญิงตัวน้อยดังแทรกขึ้นมาเกือบจะในทันที พร้อมกันนั้นเจ้าตัวเล็กก็โบกไม้โบกมือพร้อมส่งยิ้มน่ารักสดใส
“ลุงก็คิดถึงปันปันเหมือนกันค่ะ”
[ลุงปรัชญ์จะมาหาปันปันเมื่อไหร่คะ]
“ขอลุงเคลียร์งานอีกสักสองสามวันนะคะ แล้วลุงจะรีบไปนะ”
ขณะที่ปรัชญ์กำลังเจรจากับหลานสาวคนสวย เขาก็เหลือบไปเห็นใบหน้าของปรีชยาผู้เป็นน้องสาวดูเคร่งเครียดผิดปกติ ราวกับเธอมีเรื่องอะไรในใจ
“ปันปันขา ขอลุงคุยกับคุณแม่ก่อนนะคะคนเก่ง”
ปรีชยาได้ยินแบบนั้นก็ยิ้มแห้งออกมา เธอไม่อาจปิดบังสิ่งใดจากพี่ชายได้เลย หญิงสาวหันไปบอกลูกสาวตัวน้อยให้ไปเล่นบ้านตุ๊กตา ในระหว่างที่เธอคุยธุระ ซึ่งเด็กหญิงปานหทัยผู้เป็นลูกสาวก็พยักหน้ารับอย่างว่านอนสอนง่าย ก่อนจะเดินซอยเท้าไปยังบ้านตุ๊กตาหลังมหึมาที่อยู่มุมห้อง เสร็จสรรพปรีชยาก็หันกลับมาเผชิญกับพี่ชายผ่านทางหน้าจอสี่เหลี่ยม
“ว่าไงป่าน มีเรื่องอะไรไม่สบายใจหรือเปล่า”
[คือ…ที่บริษัทจะส่งป่านไปทำงานที่จีนอ่ะ พี่ปรัชญ์] คุณแม่เลี้ยงเดี่ยวกล่าวเสียงอ่อย ก่อนหันไปมองลูกสาวผู้เป็นแก้วตาดวงใจ
“ก็ไปสิ อีกไม่กี่วันพี่ก็จะกลับเมืองไทยแล้ว พี่กะว่าจะลาพักร้อนสักสามเดือน เดี๋ยวพี่ช่วยดูหลานเอง”
[ถ้ามันง่ายแบบนั้นก็ดีน่ะสิ แต่ป่านต้องไปตั้งหกเดือนเลยนะ]
ได้ยินแบบนั้น ใบหน้าหล่อเหลาก็พลันฉายแววครุ่นคิดชั่วขณะหนึ่ง เมื่อตัดสินใจได้ คนเป็นพี่ก็รีบเอ่ยออกมาให้น้องสาวได้คลายความกังวล
“งั้นพี่พักร้อนหกเดือนเลย ป่านไปเถอะ ไม่ต้องห่วงปันปัน”
[เฮ้ย ! ตั้งครึ่งปีเลยนะพี่ปรัชญ์ หุ้นส่วนพี่จะโอเคเหรอ]
“เธอก็รู้ว่างานของพี่มันทำที่ไหนก็ได้ ส่วนเรื่องหุ้นส่วนก็ยิ่งไม่ต้องห่วง ไมค์มันอยากให้พี่พักงานนาน ๆ ด้วยซ้ำ มันกลัวพี่จะทำงานจนเป็นบ้าไปซะก่อน” ปรัชญ์กล่าวติดตลก ทว่านั่นไม่ขำเลยสำหรับปรีชยา
[ก็พูดไปนั่น ป่านเห็นด้วยกับคุณไมเคิลนะ พี่ปรัชญ์น่ะบ้างานเกินไปแล้ว หาความสุขใส่ตัวซะบ้างสิ หาแฟนสักคนดีไหม ป่านช่วยหา]
ได้ยินแบบนั้นปรัชญ์ก็โคลงศีรษะเบา ๆ พร้อมถอนหายใจยาวออกมา ยิ่งชายหนุ่มอายุอานามเข้าใกล้เลขสี่มากเท่าไร คนเป็นน้องยิ่งเซ้าซี้เรื่องคู่ครองมากขึ้นเท่านั้น
ทว่าเรื่องความรักไม่เคยอยู่ในสารบบของปรัชญ์มาก่อนเลยนับตั้งแต่จำความได้ หากช่วงไหนเปล่าเปลี่ยวเหงาใจ ชายหนุ่มก็จะหาคู่ควงเป็นครั้งคราวเพื่อบรรเทาความเหงา ใช้เวลาร่วมกันเพียงระยะเวลาสั้น ๆ ก่อนจะแยกย้ายกันไป
นั่นคือวิถีชีวิตที่ชายหนุ่มคุ้นชิน และไม่คิดที่จะเปลี่ยนแปลง
เมื่อโดนน้องสาวไล่บี้เรื่องนี้อีกครั้ง ปรัชญ์ก็มักจะรีบตัดบททุกครั้ง และครั้งนี้ก็เช่นกัน
“เอาเป็นว่าเดี๋ยวพี่ไปช่วยเลี้ยงหลาน แต่เธอต้องลิสต์รายการให้ละเอียดนะว่าพี่ต้องทำอะไรบ้าง”
[เรื่องนั้นพี่ปรัชญ์ไม่ต้องห่วงเลย ปันปันมีพี่เลี้ยงแบบไปเช้าเย็นกลับอยู่แล้ว]
“อืม…ก็ดี ว่าแต่พี่เลี้ยงไว้ใจได้แน่นะ”
[ไว้ใจได้แน่นอนร้อยเปอร์เซ็นต์ น้องคนนี้ป่านรู้จักตั้งแต่ยังไม่มีปันปันโน่น เห็นกันมาตั้งแต่ตัวกะเปี๊ยก อีกอย่างหนึ่งป่านผูกปิ่นโตกับร้านอาหารของแม่น้องมาหลายปีแล้ว ช่วงที่ป่านไม่อยู่พี่ปรัชญ์จะผูกปิ่นโตกับน้องก็ได้นะ]
ปรีชยาเจื้อยแจ้วไปโดยไม่คิดอะไร ทว่าคำว่า ‘ผูกปิ่นโต’ ทำเอาปรัชญ์คิ้วกระตุกเข้าหากัน ด้วยความหมายที่แล่นเข้ามาในความคิดของเขานั้นคือการผูกปิ่นโตเรื่องบนเตียง
คนมีจิตอกุศลต้องรีบกะพริบตาถี่ขับไล่ความคิดด้านมืดทิ้งไป ก่อนหันกลับมาสนทนากับน้องสาวต่อ โดยมีหลานสาวเข้ามาร่วมวงอีกครั้ง
ผ่านไปกว่าครึ่งชั่วโมง เด็กหญิงปานหทัยก็เริ่มอ้าปากหาว ทำให้ปรีชยาต้องรีบบอกลาพี่ชาย และพาลูกสาวไปนอน ปล่อยให้ปรัชญ์นั่งยกยิ้มเอ็นดูในความน่ารักของสองแม่ลูก
ครอบครัวของปรัชญ์มีเพียงแค่น้องสาวและหลานสาวเท่านั้น ส่วนพ่อแม่ประสบอุบัติเหตุเสียชีวิตไปตั้งแต่ปรัชญ์ยังร่ำเรียนอยู่ในระดับอุดมศึกษา ส่วนปรีชยาก็เป็นเพียงนักเรียนมัธยมปลาย
จากชีวิตวัยรุ่นที่เคยเสเพล หลังเลิกเรียนก็รวมกลุ่มเพื่อนฝูงกอดคอกันดื่มเหล้าเมามาย ควงผู้หญิงไม่ซ้ำหน้า พอสูญสิ้นบิดามารดา ปรัชญ์ก็จำต้องเปลี่ยนแปลงตนเองให้กลายเป็นผู้นำของครอบครัว
นับตั้งแต่นั้นสองพี่น้องก็ต้องดูแลซึ่งกันและกันมาโดยตลอด โชคดีที่ว่าบุพการีผู้ล่วงลับได้ทิ้งมรดกไว้ให้มากมาย สามารถทำให้เขาและน้องมีโอกาสได้ร่ำเรียนจนถึงเมืองนอกเมืองนา และนั่นก็เป็นผลให้ปรัชญ์ได้มีโอกาสทำงานในบริษัทด้านการลงทุนในนิวยอร์ก กระทั่งหน้าที่การงานเติบโตแบบก้าวกระโดด พอรู้ตัวอีกทีก็ได้มาเป็นหุ้นส่วนของบริษัทด้านการลงทุนน้องใหม่ นับแต่นั้นเขาก็ทุ่มเทแรงกายแรงใจทั้งหมดที่มีให้กับบริษัทที่เขารักเหมือนลูก กระทั่งตอนนี้เริ่มเบื่อหน่ายการใช้ชีวิตแบบเดิม ๆ ในมหานครแห่งนี้
ปรัชญ์หันไปมองกรอบรูปตั้งโต๊ะที่วางอยู่บนตู้ลิ้นชักตรงโถงทางเดิน ภายในกรอบสี่เหลี่ยมนั้นคือภาพถ่ายของเขาที่กำลังอุ้มหลานตัวน้อยด้วยแขนข้างหนึ่ง ส่วนแขนอีกข้างที่ว่างอยู่โอบกอดน้องสาวเอาไว้
เพียงแค่จินตนาการว่าจะได้กลับไปอยู่กับครอบครัว หัวใจแกร่งก็พลันกระชุ่มกระชวยขึ้นมาอีกครั้ง
ชายหนุ่มยกยิ้มให้กับภาพถ่ายใบนั้น พร้อมกับหวังว่าการเดินทางกลับไปเลี้ยงหลานที่ประเทศไทยในครั้งนี้จะมีสิ่งดี ๆ เกิดขึ้น
- Writer
