Zaman ne izimizi ne de ikimizi sildi. Günden güne bizi karmaşık bir bağın içine hapsetti. Fazlasıyla lüks bir mekânda önümdeki içkiyi yudumlarken sosyal medya hesaplarımı karıştırdım ve Nehir’i beklemeye başladım. Nehir Korhan’ın kardeşi ve benim en yakın arkadaşım sayılırdı. Anlıyordu da beni. İnsanların böyle zamanlarda sizi anlaması ve yargılamaması büyük lükstü. En azından benim için. Onunla sevdiğim adamı konuşabiliyor, dertlerimi anlatabiliyor, akıl alabiliyordum.
‘’Hande Hanım.’’
Duyduğum ses ile odaklandığım telefondan başımı kaldırdığımda garson bana güler yüzüyle yaklaşmıştı ve aramızda bir iki adımlık mesafe kalmıştı. Elinde en sevdiğim yemeklerin olduğu tabaklarla yaklaştığında önüme bıraktı. Bir değil birkaç çeşit vardı.
‘’Ama ben bunları istememiştim ki.’’
Şaşkınlıkla mas
