Kimia's POV
I was just five years old, turning six at the time when the heavens took my mother’s life.
“Mommy, don’t leave me…”
“Please, Mommy?” pakiusap ko pa dahil unti na lang maiiyak na ‘ko sa mga nangyayari.
Kung p’wede nga lang magwala rito ay ginawa ko na pero hindi ako pinalaking ganoon nina Mama at Papa. Hindi ko kayang gawin ‘yon kahit kailan…
“Anak, makinig ka naman kay mommy. Sige na.”
“Mommy, ayoko po,” at niyakap ko pa rin si Mama kahit na pilit niya na ‘kong pinapalayo sa kanya.
Bata pa ako no’n pero naiintindihan ko na ang mga sinasabi ng doctor kay Papa at Mama. Hindi naman ako makakapayag sa kung ano man ang gusto nilang mangyari kahit na iyon pa ang gusto ni Mama.
Mahal ko si Mama. Ayoko pa siyang mawala kaya hindi ko pa magawang bumitaw. Naniniwala pa ako n
