Avery’s POV
Yumuko ako matapos maitanong iyon ni Raven sa akin.
Napaisip ako sa tanong niya.
Sino nga ba ang bumitaw? Sino ang nagkamali? Sino ang napagod? Sino ang lumaban? At higit sa lahat, sino ang hindi sumuko?
I shook my head. Walang dapat sisihin sa nangyari. Sadyang pinaglaruan lamang kami ng pagkakataon.
We had the right love, at the wrong time. I guess we could put it up that way.
“Raven.. hindi ako sumuko sa iyo...” The expression of face can still be traced with pain, anger and confusion. Na para bang ang mga hinanakit niya ay muling nagbalik. Na hanggang ngayon ay naroon pa rin ang sakit.
“Sadyang, kailangan ko lang lumayo para bigyan ang mga sarili natin ng oras para matuto.”
He removed his grip from my hand and he placed his both hands on his face.
Frustration.
