เมื่อสัญญาณถูกกดรับ ภาพบนหน้าจอก็ปรากฏใบหน้าที่เขาคุ้นเคย เหมันต์หรี่ตาลงเล็กน้อย กวาดสายตาสำรวจคนในจออย่างละเอียดและเชื่องช้า... ใบหน้ามันเยิ้ม ฝ้ากระที่มองเห็นชัดเจน แว่นตาหนาเตอะที่บดบังดวงตาคู่เดิม และชุดนอนเชยๆ ที่ดูไร้รสนิยมสิ้นดี ไร้ซึ่งร่องรอยของการแต่งหน้าจัดจ้าน ไร้ซึ่งเล็บสีฉูดฉาด ทุกอย่างดูปกติดี... ปกติจนทำให้คิ้วเข้มของเขาคลายออกจากกันอย่างช้าๆ ความรู้สึกหนักอึ้งในอกที่เคยมีมลายหายไปจนหมดสิ้น แทนที่ด้วยความรู้สึกผิด...
"ผมกวนเวลาพักผ่อนของเธอหรือเปล่า มนัสวี"
น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามราบเรียบสุภาพ แต่ไม่ได้มีความเกรงใจเจือปนอยู่เลยแม้แต่น้อย ดวงตาคมกริบยังคงจ้องมองใบหน้าเฉิ่มเชยบนหน้าจอ ราวกับกำลังจับผิดทุกการเคลื่อนไหวของเธอ
"ม... ไม่รบกวนค่ะ... เอ่อ... รบกวนนิดนึง เพราะ... ฉันกำลังจะนอนแล้วค่ะ กลัวไปทำงานสาย..." เธอพยายามพูดอย่างเกรงใจสุดขีด
"ไฟล์ที่คุณส่งมา ผมดูแล้ว ไม่มี
