แผนลับยั่วรักเหมันต์

เริ่มขยับ

วีนัสไม่รอช้า รีบเปลี่ยนวิกฤตให้เป็นโอกาส หญิงสาวแสร้งทำหน้าสลดหดหู่ นัยน์ตาสั่นเครือรื้นไปด้วยคราบน้ำตาปลอมๆ ราวกับโดนคำพูดร้ายกาจของเขาแทงใจดำจนบอบช้ำแตกสลาย

"ฮึก... วุ้นเข้าใจแล้วค่ะคุณเหมันต์ วุ้นจะเจียมตัว... วุ้นจะไม่ไปยุ่งกับคุณครามอีกแล้วค่ะ"

ระหว่างที่แสร้งบีบน้ำเสียงสะอื้นไห้กระซิกๆ ร่างเล็กก็แกล้งก้าวถอยหลังลนลานจนสะดุดขาตัวเอง ส่งผลให้ปากกาและแฟ้มงานในมือของเธอล่วงหล่นกระจายเกลื่อนพาดไปบนโต๊ะทำงานของเหมันต์ทันที

"อุ๊ย! วุ้นขอโทษค่ะ วุ้นลนลานไปหน่อย"

วีนัสรีบก้มลงไปตะครุบเก็บข้าวของบนโต๊ะ ร่างกายบางจงใจขยับเข้าไปใกล้แฟ้มลับกาสิโนนั้นในระยะประชิด สายตาคู่คมกริบภายใต้เลนส์แว่นหนากวาดมองและจดจำตัวเลขรหัสหุ้นรวมถึงพิกัดตารางเดินเรือทำเงินของธราธรกรุ๊ปที่โชว์อยู่บนหน้ากระดาษอย่างรวดเร็วแม่นยำระดับอัจฉริยะ!

จำได้หมดแล้ว...!

"เสร็จหรือยัง! ลนลานซุ่มซ่ามไม่กี่เรื่องเก็บของแค่นี้ยังช้า รีบไสหัวออกไปได้แล้ว!" เหมันต์ตวาดไล่อย่างรำคาญใจเมื่อเห็นยัยแว่นมัวแต่ก้มๆ เงยๆ อยู่ข้างโต๊ะเขา

"ค่ะ... ค่ะคุณเหมันต์ วุ้นไปแล้วค่ะ" วุ้นรีบหอบเอกสารแก้ขัดก้มหน้าก้มตา วิ่งร้องไห้กระซิกๆ ออกจากห้องประธานบริหารไปทันทีราวกับคนขวัญเสีย

ปัง!

ทันทีที่ประตูปิดสนิท... ยัยเฉิ่มที่เพิ่งวิ่งร้องไห้โฮแปรเปลี่ยนเป็นสะบัดบ๊อบเบาๆ พลางยกมือขึ้นขยับแว่นสายตา รอยยิ้มเยือกเย็นพราวระยับฉายชัดบนใบหน้าสวยเฉี่ยว

ด่าเข้าไปเถอะค่ะคุณเหมันต์... ยิ่งนายด่าฉันเท่าไหร่ ข้อมูลมหาศาลเมื่อกี้มันยิ่งคุ้มค่าค่าน้ำตาของฉันเป็นล้านเท่า คืนนี้เจอกันที่บ้านธราธรนะคะ... แล้วฉันจะไปป่วนกรงมาเฟียของคุณให้พังพินาศเลยคอยดู!

.

ท้องฟ้าแปรเปลี่ยนเป็นสีส้มอมม่วงยามโพล้เพล้ รถซิตี้คาร์สีขาวคันเล็กแล่นผ่านประตูรั้วเหล็กอัลลอยด์บานยักษ์ของคฤหาสน์ธราธรเข้ามาอย่างเชื่องช้า ความโอ่อ่าอลังการของตัวตึกสไตล์โมเดิร์นลักชัวรีที่ล้อมรอบด้วยระบบรักษาความปลอดภัยหนาแน่น มีบอดี้การ์ดชุดดำยืนคุมตามจุดต่าง ๆ ช่างดูตัดกับรถยนต์ราคาประหยัดของเธออย่างสิ้นเชิง

วีนัสในร่างยัยวุ้นหักพวงมาลัยจอดรถเข้าที่โซนจอดรถด้านหลังคฤหาสน์ หญิงสาวก้าวลงมาจากรถพลางเอื้อมมือไปลากกระเป๋าเดินทางใบโตออกมา ท่าทางของเธอยังคงคอนเซปต์ซุ่มซ่าม แสร้งทำเป็นกระเป๋าหนักจนตัวเอียงกะเท่เร่เพื่อตบตาบอดี้การ์ดที่มองลงมา

"คุณมนัสวีใช่ไหมครับ?" เสียงเข้มของบอดี้การ์ดคนหนึ่งทักขึ้น วุ้นรีบขยับแว่นหนาเตอะขึ้นลนลานพลางพยักหน้ารัว ๆ

"ช... ใช่ค่ะ วุ้นเองค่ะที่คุณครามบอกไว้"

"ตามผมมาครับ ป้าสายหัวหน้าแม่บ้านรออยู่ด้านในแล้ว

บอดี้การ์ดนำทางร่างเล็กผ่านเข้าทางประตูด้านหลังของคฤหาสน์ จนกระทั่งมาพบกับ 'ป้าสาย' หญิงวัยกลางคนท่าทางเจ้าระเบียบที่ยืนกอดอกมองประเมินยัยแว่นสุดเชยตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาเคลือบแคลงสงสัย ป้าสายสะบัดหน้าเล็กน้อยก่อนจะเดินนำเธอไปยังห้องพักที่อยู่ท้ายสุดของเรือนคนใช้

"คุณเหมันต์กับคุณครามสั่งไว้ว่าให้เธอมาอยู่ที่ห้องนี้ หน้าที่ของเธอคือดูแลความสะอาดห้องทำงานส่วนตัวของคุณเหมันต์ที่ตึกใหญ่ และช่วยงานในครัวช่วงเย็น... อ้อ แล้วจำไว้ด้วยนะว่าห้ามเดินเพ่นพ่านไปที่ตึกใหญ่ตอนกลางคืนถ้าไม่มีใครสั่งเด็ดขาด"

"ค่ะป้าสาย วุ้นจะจำไว้ค่ะ" วุ้นก้มหน้าก้มตาตอบเสียงซื่อ

ทันทีที่บานประตูห้องพักคนใช้ปิดลง... แววตาหวาดกลัวก็เลือนหายไปในพริบตา มนัสวีกวาดสายตามองไปรอบห้องพักขนาดเล็ก แม้มันจะเล็กและเทียบไม่ได้เลยกับคฤหาสน์จิราวัชรของเธอ แต่มันกลับเพอร์เฟกต์ สำหรับการทำภารกิจสปาย เพราะห้องนี้ตั้งอยู่มุมอับติดกับกำแพงฝั่งตะวันตกซึ่งเป็นจุดบอดของกล้องวงจรปิดพอดี

หญิงสาวจัดการล็อกประตูห้อง ก่อนจะทรุดตัวลงคุกเข่าข้างกระเป๋าเดินทาง มือเรียวล้วงเข้าไปใต้ซับในก้นกระเป๋าแล้วหยิบโทรศัพท์มือถือเครื่องลับออกมาส่งข้อความรายงานพี่ชายสั้น ๆ

[วีนัส: เข้ามาอยู่ในบ้านธราธรแล้ว พิกัดห้องพักอยู่มุมอับ คืนนี้จะเริ่มสำรวจเส้นทาง เดี๋ยวจะส่งรหัสเซฟสัมปทานให้ทางอีเมล์]

เมื่อซ่อนโทรศัพท์กลับเข้าที่เดิมเสร็จ มนัสวีก็เปลี่ยนมาสวมผ้ากันเปื้อนสีซีดทับชุดเดรสตัวเก่ง รอยยิ้มร้ายจุดประกายขึ้นที่มุมปาก

มาเฟียใจร้ายอย่างนาย คิดจะกักขังฉันไว้ในมุมมืดงั้นเหรอเหมันต์... นายคิดผิดซะแล้วล่ะ

ช่วงค่ำ รถยุโรปคันหรูของเหมันต์แล่นเข้ามาจอดที่หน้าตึกใหญ่ ร่างสูงใหญ่ของมาเฟียหนุ่มก้าวลงจากรถด้วยท่าทางเหนื่อยล้าจากการประชุมเครียดทั้งวัน ทันทีที่ก้าวเข้ามาในห้องโถงกลาง สายตาคู่คมกริบของเขากลับตวัดไปเห็นร่างเล็กของยัยเฉิ่มแว่นหนาที่กำลังยืนแสร้งถือไม้ขนไก่ปัดฝุ่นอยู่ตรงมุมห้องพอดี

เหมันต์ชะงักฝีเท้าเล็กน้อย ใบหน้าหล่อเหลากลับมานิ่งขรึมและเย็นชา ชายหนุ่มก้าวสืบเท้าเข้าไปใกล้ รังสีคุกคามอันเข้มข้นทำเอาคนใช้คนอื่น ๆ รีบก้มหน้าเดินเลี่ยงออกไปทันที

"มาถึงเร็วดีนี่..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าทรงอำนาจ

"ค... คุณเหมันต์ สวัสดีค่ะ" วุ้นรีบหันมาโค้งตัวให้ลนลาน ไม้ขนไก่ในมือแทบจะหลุดร่วง "วุ้นทำความสะอาดตรงนี้เสร็จพอดีค่ะ"

เหมันต์จ้องมองใบหน้ามันเยิ้มที่มีรอยฝ้ากระของเธอ นึกถึงเรื่องที่เธอเถียงเขาในห้องประชุมและข่าวลือเรื่องครามขึ้นมาอีกครั้ง ยิ่งทำให้เขารู้สึกขัดใจ ชายหนุ่มโน้มตัวลงมาใกล้เล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยกระซิบเสียงเย็นชาที่ได้ยินกันแค่สองคน

"อยู่ที่นี่... หุบปากให้เงียบ และทำหน้าที่แม่บ้านไร้ตัวตนของเธอไปซะ อย่าให้ผมเห็นว่าเธอเอาเวลาไปร่อนสายตาหาผู้ชายคนไหนในบ้านหลังนี้ ไม่อย่างนั้น... ผมจะลงโทษเธอด้วยวิธีของผม"

คำขู่เฉียบขาดแฝงแววดุดันทำเอาวุ้นแสร้งทำเป็นตัวสั่นหน้าซีดเผือด รีบก้มหน้าหงุดกอดไม้ขนไก่แน่น

"ค่ะ... วุ้นจะเชื่อฟังคุณเหมันต์ค่ะ"

เหมันต์ส่งเสียง 'เหอะ' ในลำคออย่างพอใจที่เห็นเธอหวาดกลัว ก่อนจะหมุนตัวเดินขึ้นชั้นบนไปอย่างทรงอำนาจ โดยมีครามเดินตามหลังไปเงียบ ๆ

ทว่าคล้อยหลังเพียงเสี้ยววินาที... ยัยแว่นหนาเตอะที่ก้มหน้าอยู่กลับช้อนสายตาขึ้นมองตามแผ่นหลังกว้างนั้น นัยน์ตาคู่สวยพราวระยับไปด้วยความเจ้าเล่ห์และเด็ดเดี่ยว

ขู่ไปเถอะค่ะคุณเหมันต์ เพราะดึกคืนนี้... แผนการล้วงความลับขั้นต่อไปของฉันจะเริ่มขึ้น

ดึกสงัด... บรรยากาศในตึกใหญ่เงียบเชียบดั่งป่าช้า 'เหมันต์' เพิ่งอาบน้ำเสร็จสด ๆ ร้อน ๆ ร่างสูงใหญ่ก้าวออกจากห้องน้ำโดยมีเพียงผ้าขนหนูผืนเดียวพันกายท่อนล่างไว้หมิ่นเหม่ หยดน้ำยังเกาะพราวตามแผงอกแกร่งและซิกแพ็กแน่นหนา ชายหนุ่มยกผ้าผืนเล็กขึ้นเช็ดผมพลางทอดถอนหายใจ หวังว่าความเย็นของน้ำจะช่วยดับธาตุไฟและความหงุดหงิดเรื่องยัยเฉิ่มเมื่อกลางวันลงได้บ้าง

แกรก...

เสียงกลอนประตูห้องนอนของเขาถูกบิดเปิดออกเบา ๆ เหมันต์ชะงักมือที่เช็ดผม คิ้วหนาขมวดมัด ทันใดนั้น ร่างเล็กของใครบางคนก็ย่องสลับฟันปลาเข้ามาในห้องนอนส่วนตัวของเขาอย่างถือวิสาสะ

เหมันต์เพ่งสายตามองฝ่าความมืดสลัว สายตาคู่คมกริบไล่มองจากเรียวขาขาวเนียนขึ้นมาจนถึงชุดนอนผ้าซาตินสายเดี่ยวสีแดงเพลิงตัวจิ๋วเว้าลึกสั้นเสมอหู... ทรวดทรงองค์เอวส่วนเว้าส่วนโค้งอันสมบูรณ์แบบนั้นทำให้มาเฟียหนุ่มถึงกับลอบกลืนน้ำลายลงคอดัง อึ๊ก! ร่างกายหนุ่มแน่นร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อ ๆ เพราะจำได้แม่นยำว่าสัมผัสเนียนละเอียดใต้ร่มผ้านี้มันเร่าร้อนแค่ไหนในคืนนั้น

แต่ทว่า... พอสายตาของเขาเลื่อนขึ้นไปโฟกัสที่ใบหน้าของเธอในระยะที่แสงไฟจากโคมไฟหัวเตียงสาดส่องไปถึง...

"เฮ้ย!!!"

มาเฟียผู้ทรงอิทธิพลถึงกับอุทานลั่นห้อง ขนลุกซู่ไปทั้งสรรพางค์กาย แทบจะก้าวขาถอยหลังหนีไม่ทัน ยัยวุ้นในชุดนอนสุดเซ็กซี่ บัดนี้จัดเต็มด้วยเมคอัพสูตรพิสดารที่เธอตั้งใจโบกมาเพื่อการนี้โดยเฉพาะ คิ้วของเธอถูกเขียนหนาเตอะ ดำปึ๊ดเป็นปื้นเหลี่ยม ๆ ราวกับตัวการ์ตูนชินจัง ปากเรียวบางถูกทาสีลิปสติกสีแดงสดแจ๋เกินขอบปากจนดูเหมือนเพิ่งไปกินเลือดใครมา หน้ามันเยิ้มสะท้อนแสงไฟวิบวับพ่วงด้วยรอยฝ้ากระสีด่างดำเต็มแก้ม แถวยังใส่แว่นตากรอบหนาเตอะสายตาเอียงกะเท่เร่อยู่บนดั้งจมูก