แรดแล้วไง...คัยแคร์

เราไม่อยากให้เจนไปค้างกับฮิวโก้

“มาจ่ายค่าปรับครับ” พลรบเดินนำจักรินทร์ขึ้นไปบนโรงพัก

ตำรวจชี้ให้นั่งรอคิว เขาจึงหาเก้าอี้นั่งรอ ก้นยังไม่ทันถึงเก้าอี้เจอตำรวจคนอื่นทักซะก่อน

“คุณพลรบมาทำไมครับ” ตำรวจยิ้มเอาใจพลรบเพราะจำได้ว่าเป็นลูกชายนายตำรวจใหญ่

“มาจ่ายค่าปรับจราจรครับ”

“เชิญทางนี้ครับ ทางนี้” ตำรวจรีบกุลีกุจอเชิญพลรบเข้าไปนั่งในห้องหนึ่ง

ความจริงพลรบต้องการปฏิเสธการต้อนรับเป็นพิเศษ เขาอยากรอคิวเหมือนคนอื่นมากกว่า แต่เป็นห่วงเจนที่ทิ้งไว้ในรถคนเดียวเลยยอมลัดคิว จักรินทร์ตามพลรบเข้าไปนั่งข้างๆ ด้วยความงุนงง

“ของคุณพลรบเองรึเปล่าครับ เดี๋ยวผมเคลียร์ให้” ตำรวจรับใบสั่งอย่างนอบน้อม

“ไม่ต้องเคลียร์หรอกครับ ผมจะจ่ายค่าปรับเอง ไม่ใช่ใบสั่งของผมด้วย เป็นของคนรู้จักกันเฉยๆ” พลรบควักกระเป๋าเงินออกมาเตรียมจ่ายค่าปรับ

“พี่ครับอย่าเลยผมเกรงใจ ผมจ่ายเองดีกว่า” จักรินห้ามพลรบ

“เงินพอหรือ ?” พลรบยังเป็นห่วง จำได้ว่าจักรินบอกเงินไม่พอเลยมาขอเงินเจน

จักรินทร์ควักเงินจากกระเป๋ากางเกงออกมาทั้งธนบัตรทั้งเหรียญ รวมไม่น่าถึงร้อยบาทด้วยซ้ำ

“50 บาทก็พอครับ แค่ขับรถสวนเลนเอง” ตำรวจแสร้งยิ้มเอาใจจักรินทร์ด้วยอีกคน

พลรบเลยยอมให้จักรินทร์จ่ายเอง สารวัตรกับคนอื่นเข้ามาทักทายพลรบแต่เขาอ้างว่าเพื่อนผู้หญิงรออยู่ในรถ ถึงปลีกตัวออกมาได้

จักรินทร์มองพลรบด้วยความทึ่ง ตำรวจที่จักรินทร์รู้จักมักมาไถเงินอยู่เสมอ บางคนหยาบคายและอวดเบ่ง เท่าที่ฟังจากตำรวจในโรงพัก พลรบเป็นลูกชายของตำรวจตำแหน่งสูงพอควร แต่พลรบสุภาพมีน้ำใจ ทำให้จักรินทร์ยิ่งนับถือพลรบมากขึ้นไปอีกหลายเท่า จักรินทร์แน่ใจว่าคนนี้แหละตอนพี่เจนเข้าเรียนใหม่ๆ เพ้อหาทุกวัน สมควรแล้วที่พี่เจนหลงรัก ทั้งหล่อทั้งนิสัยดี

พลรบกับจักรินทร์กลับมาที่รถ เจนทำท่าเหมือนจะหลับคารถ

“พี่เจนครับจ่ายค่าปรับเสร็จแล้ว กลับกันเถอะ เดี๋ยวผมเอามอเตอร์ไซค์ไปส่งที่สำเพ็ง”

“กลับยังไง” พลรบถาม

“นั่งรถเมล์กลับครับ” จักรินทร์สะกิดปลุกเจน

“ปล่อยนอนเถอะ เดี๋ยวผมไปส่งที่สำเพ็งเอง”

จักรินทร์ลังเลเพราะก่อนหน้าพลรบบอกจะกลับเลย และกลัวพี่สาวด่าพลรบอีก พลรบย้ำอีกครั้งว่าไม่เป็นไร จักรินทร์จึงยอมกลับไปเข้าวินต่อ

“เจนลุกไปนอนด้านหน้าไป๊ จะได้บอกทางเรา”

เจนย้ายไปนั่งข้างคนขับและหลับต่อ ขับมาถึงสนามหลวงเจนก็ตื่น

“เหนื่อยหรือเจน เมื่อวานนอนดึกนี่”

“เปล่า แต่แอร์เย็นดีเลยหลับ นานๆ ได้นอนแอร์สักที”

“ห้องฮิวโก้ก็มีแอร์นี่”

“ช่าย นอนสบ๊ายสบาย เราไปทีไรหลับสนิททุกที”

พลรบชักไม่แน่ใจ ว่าเจนกับฮิวโก้มีความสัมพันธ์ถึงขั้นไหน แม้ฮิวโก้จะบอกแค่เพื่อนแต่จากนิสัยเจนแล้ว อาจเป็น sex friend ก็ได้ เขาห่วงความรู้สึกอัญมณี เธอเพิ่งฟื้นตัวจากการเลิกกับแฟนเก่าและมาคบฮิวโก้ ถ้ามีปัญหาช่วงนี้อีกอัญมณีอาจรับไม่ได้

...........................................

พลรบจอดรถที่ดิโอลด์สยามและช่วยกันหอบของกับเจน ของแม้จะมากแต่น้ำหนักไม่เยอะเหมือนของที่เอาไปขายเมื่อคืน เจนแวะเอางานไปส่งและรับงานใหม่มา ระหว่างเจนอยู่ในร้านพลรบซื้อขนมไข่ทานเล่นรองท้องกับเป็ปซี่ถุง เจนออกมายืนมองพลรบเลยแบ่งให้ทาน เจนหยิบขนมไข่เข้าปากด้วยความดีใจและดูดเป็ปซี่อึกใหญ่ พลรบเลยยกเป็ปซี่ให้ทั้งถุงไปเลย

ยัยคนนี้กินง่ายดีแท้ ต่างจากอัญมณีที่บางครั้งเขาต้องเป็นหนูลองยากินก่อน ถ้าไม่น่าไว้ใจก็ไม่ให้อัญมณีกิน ยิ่งกินของเหลือจากเขานี่ยิ่งไม่มีทาง

“ทำยังกับไม่เคยกิน” พลรบแซวเมื่อเห็นเจนกินเอา ๆ

“เราไม่เคยกิน” เจนหน้าแดงด้วยความอาย “เห็นขายนานแล้วคนซื้อเยอะแต่มันแพงเราเลยไม่เคยซื้อ”

พลรบเงียบ พูดไม่ออกบอกไม่ถูก หันไปดูป้ายราคาขนมไข่อีกที ถุงละ 30 บาท สำหรับเขาคิดว่าราคาไม่แพง สำหรับเจน 30 บาทคงซื้อข้าวกินได้หนึ่งมื้อ ถ้ากินที่บ้านซื้อไข่ซื้อหมูทำไข่เจียวกินกันได้หลายคนเลย

“เราขอโทษ กินไปเถอะ เราไม่ว่าเจนแล้ว” พลรบเสียงอ่อย

“พลกลับไปก่อนก็ได้ เราต้องแวะซื้อของอีก”

“เราไปด้วยก็ได้จะได้ช่วยหิ้วของ” พลรบดึงอุปกรณ์งานฝีมือมาถือเอง

เจนเดินวนซื้อขวดน้ำหอมและถุงใส่ขวดสวยๆ ของจุกจิกอีกนิดหน่อยสำหรับขายพ่วงกับน้ำหอมซีซี กว่าจะได้ของครบเกือบสองชั่วโมง ทั้งเหนื่อยทั้งร้อน พลรบโคตรหิวเพราะกินข้าวเช้ารวบเที่ยงแค่นิดเดียว เลยชวนเจนแวะกินก๋วยเตี๋ยวข้างทาง

“ปกติไม่ค่อยเห็นพลรบกินแบบนี้ เห็นแต่เข้าร้าน”

“เรากินยังไงก็ได้ เธอเห็นเราไปกับเพื่อนมากกว่า อัญมณีรักสะอาดเลยต้องเลือกร้านดีหน่อย กิ๊กยิ่งหนักเพราะขี้โรคต้องเลือกอาหาร เรากลัวพาไปกินข้างทางแล้วกิ๊กป่วย”

“สำออย”

“ไม่ได้สำออยนะ กิ๊กกินได้หมดแหละ ไม่เคยเลือกกิน แต่พวกเราแค่เป็นห่วงเพราะบางครั้งกินแล้วปวดท้องบ้าง ไม่สบายบ้าง”

เชอะ ! เจนทำเสียงพร้อมเบ้หน้า

“คนอื่นกินไม่เห็นเป็นไร แกล้งป่วยเรียกร้องความสนใจมากกว่า”

พลรบเริ่มจับทางได้ว่ายิ่งแก้ตัวแทนกิ๊กหรืออัญ เจนยิ่งไม่พอใจ เลยเลือกเงียบไว้ดีกว่า พลรบชักเข้าใจความรู้สึกของเจน เจนคงอิจฉาผู้หญิงคนอื่นมากเลยหาเรื่องด่าว่าตลอด ถ้าไม่นับเรื่องปากเสีย เจนก็โอเคอยู่

คิดดูก็น่าสงสาร อัญมณีเรียนอย่างเดียวไม่ต้องทำอะไร ในขณะที่เจนเรียนด้วยทำงานด้วย ต้องหาเงินงกๆ ไม่ได้ไปเที่ยวเล่นเหมือนเพื่อนคนอื่น เจนเรียนอ่อนไม่ใช่เพราะขี้เกียจเรียน แต่เพราะต้องทำงานเลยไม่มีเวลาอ่านหนังสือ แถมเจ้าตัวดันยอมให้คนอื่นเชื่อว่าเป็นพวกติดเที่ยวมากกว่าให้คนอื่นรู้ว่าต้องทำงานหนักด้วยสิ

ถ้าไม่มาเห็นเองเขาคงไม่เชื่อ ขนาดขนมไข่ถุงละสามสิบ เจนยังไม่กล้าซื้อกิน จะเอาเงินที่ไหนไปเที่ยวฟุ่มเฟือย เขาไม่เห็นด้วยที่เจนขี้อวดและขี้โกหก แต่พอเข้าใจว่าเจนมีปมด้อยเรื่องนี้

“ถ้ามีปัญหาอะไร มาค้างบ้านเราก็ได้นะ” พลรบเอ่ยขณะขับรถ

“ทำไม ?”

“เราไม่อยากให้เจนไปค้างกับฮิวโก้ ตอนนี้เขามีแฟนแล้ว เจนไปค้างห้องผู้ชายแบบนั้นไม่ดี”

“กลัวเราไปแย่งแฟนยัยอัญละซี้”

“บ้านเรามีห้องนอนแขก ห้องน้ำในตัว มีแอร์ด้วย”

“งั้นไปนอนบ้านพลรบดีกว่า” เจนกระดี๊กระด๊า

ไม่รู้ว่าเขาคิดถูกหรือผิดที่ให้เจนมาค้างบ้านตัวเองแทนฮิวโก้ แต่มันเป็นวิธีเดียวที่คนฉลาดน้อยแบบเขานึกออกเพื่อไม่ให้เจนไปทำ... ทำอย่างที่ทำกับเขาเมื่อเช้า เอาว่ะ ช่างเหอะ อย่างน้อยตอนนี้เขาก็โสด ดีกว่าให้ยัยเจนไปวุ่นวายกับคนมีแฟนแล้ว

พลรบช่วยเจนขนของไปถึงวินมอเตอร์ไซค์ ส่งของให้น้องชายของเจนถือต่อ เขาจึงกลับ

...........................................