เจนจัดการตั้งแผงใหม่ มีโต๊ะน้ำหอมของเธออยู่ตรงกลาง ซ้ายขวาเป็นราวแขวนโชว์เสื้อผ้าของพลรบ มีถังพลาสติกใบใหญ่สำหรับของมือสองอยู่มุมหนึ่ง เพราะของมือสองจากบ้านของพลรบเหลือน้อยแล้วเลยจับยัดรวมใส่กล่องใบเดียว
“แอบนอนไม่ได้แล้วสิ” พลรบหัวเราะ
“นอนแบบเราไง นั่งกับพื้นแล้วเอาหัวพาดเก้าอี้หลับ”
“มันนอนไม่สบายอะ”
“นี่จะมาขายของหรือมานอนยะ” เจนแว้ดใส่
เสื้อผ้าประตูน้ำของพลรบขายดีกว่าที่คิด ข้อเสียคือของน้ำหนักมาก เสียเวลาตั้งร้านกับเก็บร้านนานกว่าน้ำหอมของเจน น้ำหอมเจนมีกระสอบเดียว เสื้อผ้าเขาตั้งสามกระสอบ โครงเหล็กก็เยอะกว่า พลรบอดสงสารเจนที่ต้องมาช่วยเขาเก็บโครงเหล็กไม่ได้ เริ่มเก็บร้านเที่ยงคืน กว่าจะเก็บขึ้นรถเสร็จตีหนึ่งกว่า เจนหลับคาที่นั่งข้างคนขับ พลรบหันไปมองแล้วสงสารจับใจ
“เจน ถึงแล้วตื่นได้แล้ว”
“หือ ที่ไหนอะ”
“บ้านเรา คืนนี้นอนนี่ละกัน”
“อือ” เจนงัวเงียตื่น
เจนเคาะประตูห้องพลรบห
