อย่าหวังว่าเจนจะได้นอนง่ายๆ ไม่มีทางค่ะ
1419 Words
“เจนขอหอมแก้มหน่อย เดี๋ยวพี่ให้ 500”
“แต่ว่า...”
“น่านะ นิดเดียว”
ตอนแรกนึกว่าหอมแก้มแป๊ปเดียว แต่ทักกี้หอมเธอหลายครั้ง และกดปากค้างไว้นานมาก เพื่อทำมุมหารูปสวยๆ ไปลงอินเตอร์เนต
“ว้าย อันนี้แก้มพี่ป่อง ไม่เอาลบ ลบ ลบ ถ่ายใหม่”
“ทำไมเจนทำตาหยีแบบนี้ละคะ ทำตาโตๆ สิ เอาใหม่นะ มองกล้องด้วย”
กว่าจะถ่ายเสร็จกว่าจะแต่งภาพเป็นชั่วโมง เฮ้อ เจนถอนหายใจ
...........................................
“คืนนี้ไปนอนโรงแรมกับพี่นะ” ทักกี้สั่งขณะพาเจนไปเที่ยวผับ
“แต่...”
“โอ้ย กลัวพี่ทำอะไรหรือไง พี่ไม่ทำหรอกย่ะ ตอนนี้อย่าเพิ่งหันนะสักพักค่อยหันไปดู โต๊ะซ้ายมือใส่เสื้อลายสก็อตสีน้ำเงินนักข่าวบันเทิงค้า”
“แต่ว่า...” ตอนตกลงกันไม่มีบอกให้นอนค้างนี่นา ถึงจะรู้ว่าพี่ทักกี้ไม่มีพิศวาสเธอก็เถอะ แต่มัน...ต้องไปนอนกับผู้ชายในห้องเดียวกัน
“น่านะ ถือว่าช่วยพี่หน่อยนะ เริ่มมีคนสงสัยว่าพี่เอาเธอมาบังหน้าแล้ว เดี๋ยวพี่ให้สองพันนะคะ เจนคิดดูนะ ผู้หญิงอื่นต้องนอนกับผู้ชายจริงๆ ถึงได้เงิน 2000 นี่เจนไม่ต้องทำอะไรเลยแค่ไปนอนเหมือนนอนหลับปกติกับพี่นี่แหละ เจนได้เงินละ 2000 เชียวนา”
“ก็ได้ค่ะพี่” สองพันจ่ายค่าเช่าบ้านกับน้ำไฟได้ทั้งเดือน เธอต้องเอาเงินไปทำรายงานอีก เธอทำเสร็จนานแล้วแต่ยังไม่มีเงินค่าปริ้นรายงานหลายสิบหน้ารวมทำปกเข้าเล่ม ได้เงินแล้วจะได้ไปจ้างร้านคอมทำให้ จะได้มีรายงานส่งกับเค้าสักที
“ไปดิ้นกับพี่ก่อน เต้นท่าเซ็กซี่สะบัดผมเยอะๆ แล้วกอดคอพี่ด้วยนะคะ กอดหลายๆ ครั้งเผื่อมีคนถ่ายรูปไม่ทันจะได้ถ่ายซ้ำ” ทักกี้จูงมือเจนไปเต้นกลางฟลอร์
วันนี้เจนใส่ชุดเดรสเกาะอกรัดรูป กระโปรงยาวถึงเข่าแต่ผ่าหน้าแหวกสูงเกือบถึงสะโพก หลังดิ้นกันเสร็จ ทักกี้พาเจนไปหาโรงแรมแถวนั้น เดินวนไปมาหน้าโรงแรมและในลอบบี้ห้ารอบเหมือนกลัวคนไม่เห็นว่ามาโรงแรมกันนะจ้า ทักกี้กอดและไซ้ซอกคอเจน ก่อนโอบเอวพาเจนขึ้นห้อง
อย่าหวังว่าเจนจะได้นอนง่ายๆ ไม่มีทางค่ะ
“กีกี้บอกรูปนี้ไม่เนียน เจนแต่งหน้าจัดไป ล้างออกให้หมด เร็วเร้ว” ทักกี้ส่งรูปให้พริตตี้เงินล้านเพื่อนซี้ดูก่อนจะอัพลงโซเชียล
เจนเข้าไปล้างหน้าล้างตาในห้องน้ำ เดินขึ้นเตียงดึงผ้าห่มให้พอปิดชุดเกาะอก ส่วนทักกี้ถอดเสื้อเปลือยอกใส่กางเกงยีนส์ ถ่ายเป็นร้อยรูปกว่าจะเลือกได้สามรูป เจนเพลียยยยย
“เจนนอนเถอะค่ะ ดึกแล้วเกือบตีสองละ พรุ่งนี้ต้องไปเรียนใช่ไหมคะ”
“ค่ะพี่” เจนนอนหงายฟุบคาหมอนทั้งชุดเดรสใส่เที่ยว
“เจนอย่านอนหงายอ้าปากแบบนี้ นอนตะแคงแล้วหุบปากสิคะ พี่จะได้ถ่ายรูปหนูได้”
หือ ? ถ่ายรูปอะไรอีก ?
“พี่จะถ่ายรูปหนูตอนนอนไงคะ แอ๊บว่าพี่แอบถ่ายหนูหลับหลังเรามีอะไรกันแล้ว หันแบบนี้นะคะ” ทักกี้จับหัวเจนขยับไปมา “ผมบัง ผมบัง เดี๋ยวพี่ไปหยิบหวีให้แปป จะได้จัดผมสยายบนหมอนให้สวยๆ”
เจนนอนตะแคงปล่อยทักกี้จัดทรงผมของเธอ กำลังเคลิ้มหลับก็ถูกปลุกให้เปลี่ยนท่านอนหันไปหันมาให้ถ่ายรูปอีก จะได้หลับเมื่อไหร่เนี่ย เจนโอดครวญ ตีสามกว่าเจนผลอยหลับขณะทักกี้ใช้แอพแต่งรูปลง IG
เจนไปเรียนตอนเช้าอย่างง่วงหงาวหาวนอน ถึงกับฟุบหลับระหว่างเรียน กิตติศัพท์เด็กเที่ยวของเจนยิ่งลือกระฉ่อนกว่าเดิม จากที่โดนนินทาแค่ในห้องตอนนี้โดนพูดถึงทั้งคณะรัฐศาสตร์ ยันข้ามไปคณะอื่นที่ตามข่าวทักกี้จากโซเชียล
“อุตส่าห์ลงทุนเปิดโรงแรมแถมเสียเงินอีกสองพัน ดันมีแต่ข่าวเจนใส่ชุดซ้ำแค่เนี้ย” ทักกี้วีนแตก “อุ๊บ ขอโทษค่ะ พี่ไม่ได้ว่าเจนนะคะ เงินนั่นพี่ยินดีให้ค่ะ”
“ไม่เป็นไรค่ะพี่” เจนยิ้มแหยๆ
ชุดใส่เที่ยวคืนนั้นเป็นชุดเก่าของกีกี้ที่ยกให้เจน ถูกคนในเนตเอาไปเทียบกับภาพเก่าของกีกี้ที่ใส่ชุดเดียวกัน และเจนโดนด่าเละว่าพยายามเลียนแบบพริตตี้เงินล้าน
“ปกติค่ะ กีกี้ไม่คิดว่าแฟนใหม่ของทักกี้เลียนแบบกีกี้หรอกค่ะ แค่ชุดทั่วไปใครก็หาซื้อได้ อย่าไปว่าน้องเลยค่ะ” กีกี้ให้สัมภาษณ์ออกสื่อ
“เจน อย่าคิดมากนะคะ เสียงนกเสียงกา พี่โดนมาเยอะกว่าหนูอีก ทักกี้ทำดีกับหนูใช่ไหมคะ ให้เงินตรงตามข้อตกลงนะ” กีกี้โทรปลอบเจน
“ดีค่ะ พี่ทักกี้ดีกับหนูมาก เรื่องเงินให้เกินด้วยซ้ำค่ะ บางทียังซื้อของกินให้หนูเอาไปฝากน้องที่บ้าน”
“งั้นก็ดีแล้วจ๊ะ แค่นี้นะจ๊ะพี่ไปทำงานต่อละ”
...........................................
พลรบหอบหนังสือติวสอบเข้าเตรียมทหารมาให้จักรินทร์ จักรินทร์อยู่วินมอเตอร์ไซด์พอดี
“โห... เยอะขนาดนี้เลยหรือพี่ เกรงใจ”
“ไม่เป็นไรหรอก หนังสือเก่า ผมไม่ใช้แล้ว”
“พี่เคยสอบด้วยหรือครับ”
“ใช่ สอบได้แล้วแต่สละสิทธิ์”
“จักร คิวมึงจะไปไหม” เพื่อนตะโกนเรียก
ป้าถือตะกร้ากับข้าวยืนรอมอเตอร์ไซค์อยู่ จักรินทร์ลังเล อยากได้เงินก็อยากได้ แต่จะทิ้งพลรบไว้...
“ไปเหอะ เดี๋ยวผมเอาหนังสือไปไว้ที่บ้านให้เอง”
“ขอบคุณครับพี่ พี่เจนอยู่บ้านเอาไปไว้ได้เลย”
พลรบถอนหายใจนิดหนึ่ง เขาไม่ค่อยอยากไปเจอเจนเท่าไหร่ ยิ่งช่วงหลังเจนคบกับนายแบบลูกครึ่ง ยิ่งนิสัยแย่ลงไปอีกทั้งขี้อวดทั้งหยิ่ง
เจนกำลังทำไข่พะโล้ ทำให้พลรบนึกถึงตอนเจนเข้าใจผิดหนก่อนเรื่องไข่เจียวหมูสับ จากที่คิดว่าจะเอาหนังสือมาให้แล้วกลับเลย จึงอยู่รอคุยกับเจน เขาสอนน้องสองคนทำการบ้านระหว่างรอ
“วันนี้พี่ไม่มีขนมหรือคะ” เด็กผู้หญิงกระซิบถาม
“อย่านะ พี่เจนกับพี่จักรห้ามขอ เดี๋ยวโดนดุหรอก” เด็กผู้ชายดุน้องสาว
เด็กผู้หญิงจึงเอ่ยขอโทษเบาๆ ก่อนก้มหน้างุด พลรบเห็นขวดน้ำหอมที่ถูกรื้อออกมาวางบนพื้นห้อง คงเตรียมไปขายตลาดนัด ถึงไม่ชอบเจนแต่อดสงสารไม่ได้ ไหนจะเห็นเด็กตาแป๋วสองคนอีก
“เดี๋ยวขากลับพี่ซื้อขนมมาฝากนะครับ เจนเดี๋ยวเราไปส่งตลาดนัดนะ”
“เออออออ” เจนตะโกนมาจากหลังบ้าน
เจนวางชามหมูพะโล้กลางพื้น มีไข่ห้าฟอง คงพอดีกับจำนวนคน
“กินไหม”
พลรบลังเล ถ้ากินไข่ก็ไม่พอ ถ้าไม่กิน...
“มีแต่ไข่นี่แหละ ไม่มีเต้าหู้ไม่มีเนื้อหรอก อย่างเธอคงไม่อยากกินอาหารแบบนี้”
นั่น... ยังคิดไม่ทันจบ ปากยัยเจนหาเรื่องอีกแล้ว ปากไวกว่าความคิดเขาอีกนะเนี่ย พลรบตักข้าวพูนจานกินกับน้ำพะโล้เปล่าๆ
“ไม่กินไข่หรือ” เจนถาม
“มันมีอยู่ห้าฟอง ถ้าเรากินคนอื่นก็ไม่ได้กินน่ะสิ”
“อ้อ”
“ไข่เจียวหมูสับวันก่อนอร่อยนะ” ความจริงแค่พอใช้ได้แต่พลรบชมเวอร์ไปงั้น “เรากินน้อยเพราะกลัวน้องๆ ไม่พอกิน ไม่ใช่เพราะเรากินไม่ได้”
“อือ” เจนรับคำและตักแบ่งไข่ครึ่งฟองในจานตัวเองใส่จานพลรบ
พลรบอมยิ้ม ยัยบ้าตัวเองไม่พอกินยังมาแบ่งเขาอีก
“ยิ้มน่ารักจัง” เจนจิ้มแก้มพลรบก่อนจะหอมแก้มอย่างไว
พลรบตาเหลือกผงะหนี หันไปมองน้องสองคนของเจน เด็กสองคนมัวแต่ก้มหน้าทำการบ้านเลยไม่เห็น
‘ยัยบ้า’ พลรบขมุบขมิบปากด่า เจนทำหน้าตากวนโอ้ยแบบฉันไม่แคร์
...........................................
- Writer
