คืนวันศุกร์ ผู้ชายคนเดิมมาที่แผงอีก พลรบกับเจนกำลังจัดเสื้อผ้าแขวนบนราว ส่วนแผงน้ำหอมของเจนจัดเสร็จนานแล้ว เจนแกล้งหนีไปจัดแผงน้ำหอมของตัวเองอีกรอบ ผู้ชายคนนั้นก็ตามมาอีก
“ช่วยแนะนำน้ำหอมผู้ชายให้ผมหน่อยครับ”
เจนแนะนำสามกลิ่น เขาก็ซื้อทั้งหมด แต่ยังวนเวียนอยู่แถวนี้ไม่ยอมไปไหน จนพลรบเอะใจถึงความผิดปกติ
จัดของเสร็จ พลรบหยิบการบ้านขึ้นมาทำ เขาเปิดโน้ตบุ้ควางทับบนกองกางเกงยีนส์ ผู้ชายคนเดิมเข้ามาถามเจนซอกแซก
“วันนี้เลิกกี่โมงครับ เที่ยงคืนเหมือนเมื่อคืนรึเปล่า”
“ประมาณนั้นค่ะ”
“ผมขับรถไปส่งนะครับ”
“วันนี้มารถของเพื่อนค่ะ ต้องกลับด้วยกัน” เจนเหลือบมองไปที่พลรบตลอด
ผู้ชายคนนั้นยิ้มอย่างดีใจ แค่ ‘เพื่อน’ สินะ ตอนแรกนึกว่าเป็นแฟนกันซะอีก พลรบที่ปกติสุภาพและแสนดีตลอด ทำหน้าไม่สบอารมณ์เข้าทุกที ยิ่งพอได้ยินเจนบอกผู้ชายคนนั้นว่าเขาเป็นเพื่อน พลรบยิ่งหงุดหงิดเข้าไปใหญ่ ทั้งที่เขาเองเป็นคนยืน
