แรดแล้วไง...คัยแคร์

เปิดเรียนวันแรก

ผมไม่ชอบมองคนแค่ภายนอกนะครับ แต่ผู้หญิงคนนี้สุดจะทนจริงๆ เจนแต่งหน้าจัด แต่งตัวเปรี้ยว เรียนแย่ ติดเที่ยว และอยู่กลุ่มเด็กแสบของห้อง เดินผ่านนี่กลิ่นน้ำหอมหึ่งจนแสบจมูกเชียว ถ้าจะให้พูดตรงๆ ก็แรดนั่นแหละ ผมเห็นสายตาที่มองผมก็รู้แล้ว หื่นมากกกกกกก

ที่ผมเกลียดคือเธอชอบหาเรื่องอัญมณีเพื่อนสนิทคนสวยของผม ดูตัวอย่างนะครับท่านผู้อ่าน

เจนลุกมายืนท้าวสะเอวหน้าอัญมณี

“ผู้หญิงอย่างเธอไม่เหมาะกับฮิวโก้สักนิด ไม่มีค่าคู่ควรเลย เลิกกับฮิวโก้ซะแล้วจะไปหาผู้ชายที่ไหนก็ไป” เจนตะโกนดังลั่น

เห็นไหมล่ะคุณ เพื่อนผมคบกับแฟนดีๆ มาด่าเพื่อนผมให้เลิกกับแฟนซะงั้น มันน่านัก แน่นอนว่าผมถูกสอนให้เป็นสุภาพบุรุษ การด่าหรือทำร้ายผู้หญิงไม่ใช่สิ่งที่ผมจะทำแน่

ผมก็ผู้ชายธรรมดานะครับ ชอบผู้หญิงสวยหุ่นดีเหมือนผู้ชายทั่วไป แต่นิสัยแบบนี้ยังไงก็ญาติดีกันไม่ได้หรอกครับ สวยแค่ไหนก็ไม่ไหว ห่างได้เป็นห่าง

แล้วทำไมผมต้องไปนอนค้างบ้านยัยนี่หนึ่งคืนด้วยล่ะ ???

...........................................

เปิดเรียนวันแรก เจนใจเต้นระทึกเพราะนอกจากที่นี่จะสอบเข้ายากแล้ว ยังมีชื่อเรื่องนักศึกษาไฮโซฐานะดีอีกต่างหาก เด็กจากโรงเรียนธรรมดาแบบเธอสอบเข้ามาได้แค่คนเดียวเอง วันนี้เธอตื่นแต่เช้าแต่งตัวอย่างดีที่สุด

เจนเข้าเรียนสายนิดหน่อยแต่ไม่มีปัญหาเพราะเพื่อนหลายคนเข้าสายเช่นกัน เธอหาที่นั่งว่างแล้วนั่งคนเดียว มองไปรอบๆอย่างตื่นเต้น บางคนก็อยู่เป็นกลุ่ม บางคนก็นั่งคนเดียวแบบเธอ

โห... มีแต่คนหน้าตาดีๆทั้งนั้นเลย เธอก้มมองผิวคล้ำแบบไทยแท้ต่างจากเพื่อนส่วนใหญ่ในห้อง หลายคนเห็นชัดว่าเชื้อสายจีน

เจนเห็นชายหญิงคู่หนึ่งเด่นมาก ผู้ชายหน้าตาหล่อเหลา แม้จะใส่เสื้อนักศึกษาแต่กล้ามนูนขึ้นมาเป็นก้อนเลย ผู้หญิงผิวขาวสวยสง่าสไตล์ผู้ดี อยู่คู่กันเหมือนเจ้าชายเจ้าหญิงในนิยายเลย

เจนไม่รู้ตัวว่าเป็นเป้าสายตาของคนในห้องเช่นกัน ด้วยใบหน้าสวยคมสะดุดตา รูปร่างสูงค่อนข้างผอมกระชับได้สัดส่วน เสื้อนักศึกษาตัวเล็กรัดรูปเห็นหน้าอกหน้าใจคัพซีชัดเจน กระโปรงสั้นแค่คืบผ่าสูง ทำเอาหนุ่มหลายคนมองไม่วางตา

“เฮ้ย ดูนั่นดิ คนนั้นสวยปะ” เพื่อนในกลุ่มของฮิวโก้สะกิดกันดู “นั่งคนเดียวด้วย ชวนมานั่งกลุ่มเราดีไหม”

“เอาสิ ไปชวนมา” ฮิวโก้ที่เป็นหัวโจกของกลุ่มอนุญาต

“เฮ้ย !!! เธอน่ะ” ฮิวโก้ตะโกนเสียงดังและชี้นิ้วไปที่เจน

เจนหันไปมองผู้ชายหน้าตาธรรมดาเชื้อสายจีน รูปร่างสูงค่อนข้างผอม กระดุมเสื้อ 2-3 เม็ดบนไม่ได้ติด สวมสร้อยเป็นโซ่เงินเส้นโต ปล่อยชายเสื้อออกนอกกางเกง นั่งบนโต๊ะเรียน จิ๊กโก๋ชัดๆ เจนเอานิ้วชี้ตัวเองด้วยความงง เรียกเธอหรือ ?

“เธอนั่นแหละ สาวหน้าสวยๆ ผิวดำ นมโตน่ะ เธอชื่อไร”

ชั้นแค่ผิวคล้ำย่ะ ไม่ใช่ดำ เจนฉุนกึก แต่เธอมาเรียนวันแรกแถมไม่รู้จักใครสักคน หมอนี่ทั้งน่ากลัวทั้งเพื่อนเยอะเลยไม่กล้าไฝว้กลับ

“ชื่อเจน”

“เราฮิวโก้ เธอมีเพื่อนป่ะ มาเรียนที่นี่คนเดียวหรือ”

“คนเดียว เราสอบเข้าได้แค่คนเดียว”

“งั้นมาอยู่กลุ่มเรามา” ฮิวโก้ดีดนิ้ว เป๊าะ ! เป๊าะ ! กระดิกเรียกเจนและชี้ที่นั่งว่างใกล้ตัวเขา

ชั้นไม่ใช่หมานะโว้ย ไอ้... เจนอยากด่ากลับแต่เห็นหน้าตากับท่าทางแล้ว เจนยอมค่ะ ขนาดคิดว่าตัวเองสาวแกร่งยังไม่กล้าสู้เลยค่ะ เธอหยิบกระเป๋าเข้าไปนั่งเก้าอี้ที่ฮิวโก้ชี้นิ้ว

หลายคนย่นจมูกรวมทั้งฮิวโก้ อื้อหือ กลิ่นน้ำหอมฉุนกึก

“ทำน้ำหอมหกใส่ตัวหรือไงวะ” ฮิวโก้ปากสุนัขไม่เกรงใจใคร

เจนอ้าปากจะด่ากลับแต่อาจารย์เดินเข้ามาในห้องก่อน เธอเลยต้องเงียบ

อาจารย์เห็นนิสิตมากันเยอะพอควรแล้ว

“วันนี้เรียนชั่วโมงแรกใช่ไหมคะ งั้นสบายๆเริ่มจากแนะนำตัวทีละคนนะคะ”

คนในห้องเริ่มทยอยลุกขึ้นแนะนำตัว บางคนคนเรียกความสนใจ เช่น คนที่สวย หรือนามสกุลดัง ผู้ชายคนหนึ่งแนะนำตัวว่าชื่อพลรบ หนุ่มรูปหล่อที่เจนมองตั้งแต่เข้ามานั่งในห้องนี่นา คนในกลุ่มบอกว่าคนนี้เป็นลูกนายตำรวจชื่อดังมีแนวโน้มได้เป็นเดือน

“เดือนคืออะไรหรือ” เจนถาม

“เดือนคือผู้ชายที่หน้าตาดี พอได้เป็นเดือนคณะจะได้ไปประกวดเดือนมหาวิทยาลัยอีกที”

...........................................

เรียนยากมาก เจนเรียนเก่งอันดับต้นของชั้นเรียนสมัยมัธยมยังไม่ไหว ภาษาอังกฤษที่เธอคิดว่าตัวเองเก่งนักเก่งหนา พอเทียบกับฮิวโก้ดูกระจอกงอกง่อยไปเลย

เจนเพิ่งรู้ว่าทำไมฮิวโก้ถึงเป็นหัวโจกของกลุ่มและใครก็เชื่อฟัง เพราะโคตรฉลาดนี่เอง เวลาทำรายงานหรือมีสอบ ฮิวโก้นัดแนะเพื่อนไปติวที่หอพักใกล้มหาวิทยาลัยเสมอ เจนสอบเข้ามาได้เพราะคะแนนภาษาอังกฤษแต่วิชาอื่นเธอแย่มาก เลยจำต้องเกาะฮิวโก้เป็นปลิง

ข้อเสียคือฮิวโก้ทำงานพิเศษด้วย ทำให้ไม่ค่อยมีเวลาเท่าไหร่ บางครั้งถึงกับต้องนัดกันตอนสี่ทุ่มแล้วค้างกันที่ห้องฮิวโก้

ปริ้น ปริ้น เสียงแตรรถยนต์สั้นๆสองครั้งดังขึ้น เจนหันไปมองรถญี่ปุ่นคุ้นตา เธอจำได้แม่นรถของพลรบที่เธอแอบหลงรัก ประตูรถฝั่งคนนั่งด้านข้างถูกเปิดออก

“จะไปเรียนเปล่า ขึ้นมาสิ” พลรบตะโกนเรียก

เจนวิ่งจากป้ายรถเมล์ขึ้นไปนั่งข้างคนขับ เธอแอบมองใบหน้าหล่อเหลาด้านข้างของพลรบตลอดทาง พลรบชวนคุยพอเห็นเจนเงียบไม่ตอบ เขาจึงหยุดพูด เจนก้มหน้าจับกระเป๋าแน่น เธออายจนไม่กล้าตอบ ทั้งๆที่มีเรื่องอยากคุยอยากถามพลรบมากมาย

...........................................