ผ้าเช็ดตัวที่ดูเหมือนผ้าเช็ดตัว

1277 Words

เด็กๆ กินขนมเสร็จถูกเจนไล่ไปล้างมือให้สะอาดก่อนมานั่งประดิษฐ์ดอกไม้แต่งงาน “การบ้านเสร็จละ ผมไปล่ะนะ” จักรินทร์คว้าผ้าขาวม้ามานุ่งเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นเสื้อยืดเก่าทับด้วยเสื้อวินกับกางเกงยีนส์ ไขกุญแจหยิบขนมสองชิ้นจากตู้เสื้อผ้าถือไปด้วย “ไม่ต้องล็อกตู้ เดี๋ยวพี่จะไปขายของละ” เจนวางงานฝีมือเดินไปเลือกของในตู้เสื้อผ้า “ผมเอาแคร่ไม้ไปก่อนนะ” จักรินทร์แบกโครงเหล็กกับม้วนไม้ไผ่มุมห้องออกไป “เราจะไปขายของสะพานพุทธ พลรบจะอยู่นี่หรือไปกับเรา” เจนถาม “ไปกับเจนดีกว่า” “อาบน้ำก่อนไหม ไปกับเรากว่าจะกลับเที่ยงคืนเลยนะ” “อาบก็ได้” “อาบแล้วใส่ชุดนิสิตเหมือนเดิมนะ” เจนโยนผ้าขาวม้าให้ พลรบรับมาแบบงงๆ เจนมัวแต่ยุ่งจัดของลงกล่องพลาสติก พลรบเลยหันไปถามเด็กๆ น้องชายของเจนพาพลรบออกมานอกบ้านชี้ไปที่ห้องน้ำข้างบ้านเก่าโทรมสกปรก ประตูกับผนังมีรูพรุน เขามองด้านในไม่มีอุปกรณ์อาบน้ำเลยนอกจากขันน้ำเก่าๆ ห้องน้ำเวลาไปเข้าค่ายยังไม่แย่ขนาดนี้ “เอาของจักรไปใช้ก่อน” เจนบอกเมื่อน้องชายคนเล็กถาม พลรบเลยได้ตะกร้าใส่สบู่ แชมพู ยาสีฟัน อุปกรณ์อาบน้ำมา ถ้ารู้ว่ามาค้างบ้านเจนลำบากขนาดนี้ เขาคงเตรียมของมาสามกระเป๋าเสื้อผ้าแน่ หลังอาบน้ำเขานุ่งผ้าขาวม้ามาถามเด็กว่ามีผ้าเช็ดตัวไหม ได้ผ้าขี้ริ้วเน่าๆ ที่คาดว่าเมื่ออดีตชาติคงเคยเป็นผ้าเช็ดตัวมาก่อนละมั้ง “เอาของเราไปใช้ไหม ผืนนั้นของจักร” เจนหยิบผ้าเช็ดตัวผืนใหญ่ที่ดูเหมือนผ้าเช็ดตัวจากตู้เสื้อผ้าส่งให้พลรบ จนเขาคิดว่านี่มันตู้เสื้อผ้าหรือกระเป๋าโดเรม่อนวะ เจนจัดของใส่กระสอบพาหุรัดลากมาวางใกล้ประตู ก่อนคว้าผ้าถุงมาสวมและถอดกางเกงขาสั้นออกเปลี่ยนมาใส่กระโปรงนิสิตแทน เจนล้างหน้าล้างตานั่งแต่งหน้าไม่กี่นาทีก็เสร็จ ไวชะมัด เขาเห็นผู้หญิงคนอื่นแต่งอย่างต่ำครึ่งชั่วโมง ยิ่งแต่งหน้าจัดเต็มเหมือนเจนตอนนี้บางทีล่อเป็นชั่วโมง “เจนไม่อาบน้ำหรือ” พลรบถาม “ขี้เกียจ” เป็นคำตอบที่สั้นง่ายได้ใจความครบถ้วนจริงๆ “จะไปขายของตลาดนัดไม่ใช่หรือ ไปกันยัง ?” พลรบเตือน “ไปสิ” เจนหยิบกางเกงในเน่าๆ ขึ้นมามอง พลรบมองตามอย่างสงสัย เจนหยิบอีกตัวขึ้นมา “เอาตัวนี้ละกัน” ว่าแล้วก็ใส่เฉยเลยต่อหน้าต่อตาพลรบ เล่นเอาเขามองตาค้างอ้าปากหวอ “ป่ะไปกันได้ละ” เจนคว้ากระสอบพาหุรัดขึ้นบ่า หันมาเห็นพลรบยังเหวอ “อยู่บ้านเราไม่ใส่ มันอึดอัดน่ะ ขี้เกียจซักบ่อยด้วย” กว่าสติจะกลับคืนก็สักพัก พลรบวิ่งตามออกไปช่วยเจนถือกระสอบพาหุรัด โคตรหนัก ยัดอะไรไว้บ้างวะเนี่ย เกิน 10 กิโลแน่ ดีไม่ดีถึง 20 โลด้วยซ้ำ ........................................... “เจนเอาตุ๊กตุ๊กไหม” วินมอเตอร์ไซด์ก๊วนเดียวกับพลรบถามที่อยู่ ตะโกนถามเจน “พลเอารถมาป่ะ” เจนหันมาถาม “เอามา” “ไม่เอาจ้า วันนี้จะไปรถเพื่อน” คำตอบของเจนเรียกเสียงแซวเกรียวกราวจากเหล่าวิน เจนเข้าไปแบกโครงเหล็กกับม้วนไม้ไผ่ที่วางหลบมุมอยู่ข้างวิน “เห็นมาถามที่อยู่ เราก็นึกว่ามาหาใคร มาหาคนสวยนี่เอง เจนทำอย่างงี้พี่ก็อกหักสิครับ” วินมอเตอร์ไซค์คร่ำครวญแข่งกับน้ำเน่าในคลอง “เอ้า เดินนำไปสิ รถอยู่ไหน” เจนเร่ง พลรบล่ะนับถือจริงๆ แบกโครงเหล็กหนักอึ้งทั้งที่สวมส้นสูงหลายนิ้วได้ จักรินทร์ขับมอเตอร์ไซด์สวนมาพอจอดตรงหน้าเจน “ขึ้นมาสิเดี๋ยวไปส่ง” “เอาพลรบไปก่อน พี่ไม่รู้ว่ารถจอดที่ไหน” เจนตอบน้องชาย “มีรถด้วยหรือ” จักรินทร์หันมามองพลรบอย่างพิจารณาอีกครั้ง จักรินทร์ขับพาพลรบมาส่งถึงรถยนต์ “โห มีรถจริงด้วย รถโคตรสวยเลยอะ ขอจับได้ไหม” พลรบงงแต่ก็อนุญาตให้จับ น้องชายของเจนใช้มือลูบรถยนต์ของพลรบอย่างชื่นชม พลรบยิ้มแหยๆ อะไรหว่าแค่รถญี่ปุ่นธรรมดา “ไม่รีบไปรับเจนหรือครับ” พลรบทักเมื่อเห็นจักรินทร์เสียเวลานานเกินไป “เออลืม เดี๋ยวพี่เจนด่าหูชาอีก” จักรินทร์รีบขับรถออกไปรับพี่สาว “ยังไม่เอาของขึ้นรถอีกหรือ” เจนท้าวเอวอย่างหงุดหงิด “ต้องเอาขึ้นยังไง” แหม อุตส่าห์ช่วยทำยังกับกระผมเป็นคนผิด “เบาะหลังรถเอาโครงเหล็กวาง พื้นรถเอากระสอบวางตั้ง อย่านอนนะเดี๋ยวน้ำหอมหก” เจนชี้นิ้วสั่งพลรบกับจักรินทร์ ........................................... “ตรงนี้จอดไม่ได้ครับ” “ขอจอดเอาของลงแปปเดียวค่ะคุณพี่ เดี๋ยวหนูให้คนขับรถไปหาจอดที่อื่น” เจนยิ้มอ่อยคนดูแล “พลไปหาที่จอดแบบตลอดคืนนะ” ทำไมเขากลายเป็นคนขับรถแล้ววะ พลรบเห็นเจนตั้งโครงเหล็กอย่างคล่องแคล่ว คิดว่าไม่มีอะไรให้เขาต้องช่วยจึงออกไปหาที่จอดแล้วเดินกลับมาที่แผง เจนกำลังจัดเรียงขวดน้ำหอม ร้านของเจนลูกค้าเยอะพอควร การจัดร้านเรียบง่ายแต่สวยสะดุดตามีขวดน้ำหอมของแท้วางประกอบโชว์ ดึงดูดลูกค้าเข้ามามองเป็นอย่างแรก ต่อด้วยคนขายสาวสวยในชุดนิสิตจุฬา นอกจากคนขายจะสวยแล้วยังมีความรู้แนะนำกลิ่นน้ำหอมที่เหมาะสมกับลูกค้าได้ “หนูอยากได้กลิ่นหวานๆ เหมือนกุหลาบแต่ไม่ฉุน กลิ่นไหนดีคะพี่” เจนหยิบขวดหนึ่งเปิดฝาให้ลูกค้าลองดม แหม ไม่ฉุนเลยครับ แค่เปิดฝาขวดกลิ่นแอลกอฮอลล์หึ่ง “น้องใช้กลิ่นอะไรคะ หอมดี พี่ซื้อแบบน้องขวดนึง” พลรบเห็นหลายคนถามแบบนี้และเจนหยิบน้ำหอมไม่ซ้ำกลิ่นกันแนะนำทุกคน เอิ่ม... ตกลงเธอใช้กลิ่นไหนกันแน่ “พี่ผู้ชายคนนี้ใช้กลิ่นอะไรครับ” เด็กสวนกุหลาบคนหนึ่งเข้ามาใกล้ตัวเขา ยื่นจมูกดมฟุดฟิด “ขวดนี้เลยค่ะ ชาแนล อัลลัวร์ ออม สปอร์ต (Chanel Allure Homme Sport) เหมาะกับหนุ่มรูปหล่อหุ่นนักกีฬานะคะ” เจนทดลองฉีดน้ำหอมที่ข้อมือลูกค้า ปกติพลรบใส่โคโลญจน์ประจำแต่วันนี้อาบน้ำแล้วยังไม่ได้ฉีดเลย “น้องลองดมดูสิคะ กลิ่นเหมือนกับของพี่ผู้ชายคนนี้เลย” “เหมือนจริงด้วย ผมเอากลิ่นนี้ขวดนึงครับ” เฮ้ย เด็กมันเชื่อด้วย เหมือนตรงไหนวะ แกเอาอะไรดม จมูกหรือติ่งหู ? “พี่มาขายบ่อยไหมครับ” “มาบ้างไม่มาบ้างค่ะ พี่ต้องเรียน พี่เรียนหนักค่ะน้อง” “พี่เรียนที่ไหนครับ” “รัฐศาสตร์จุฬาค่ะ พี่ผู้ชายคนนี้ก็เรียนที่เดียวกัน” “เก่งจัง” เด็กหยิบเงินจ่ายค่าน้ำหอม “เรียนจริงหรือ ชุดใครๆก็ใส่ได้” เพื่อนเด็กที่มาด้วยกันแขวะเจน เจนยิ้มหวานยื่นบัตรนิสิตให้ดู เด็กหันมามองพลรบบ้าง เจนทำสายตาจิกใส่จนพลรบต้องควักบัตรนิสิตให้ดูเช่นกัน “ผมเอาเพิ่มอีกขวดครับ เผื่อพี่ไม่มาขายจะได้มีใช้” เด็กยื่นเงินเพิ่ม “พี่มีขวดใหญ่กว่านี้ไหม ผมซื้อขวดใหญ่เลย” เด็กที่แขวะสั่งน้ำหอมบ้าง ...........................................

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more