กลัวคนอื่นมาเห็นก็กลัว อยากก็อยาก

1185 Words

กลัวคนอื่นมาเห็นก็กลัว อยากก็อยาก เหมือนเจนจะรู้ความกังวลใจของเขา “ไม่มีใครอยู่หรอกน่า แม่ไปทำงานโรงงานกว่าจะกลับก็เย็น จักรมันไปวิ่งวิน น้องเราไปดูทีวีบ้านป้าเจ้าของบ้าน” เจนเอื้อมดึงผ้าห่มจากกองที่เพิ่งเก็บเมื่อกี้มาวางปิดท่อนล่างของพลรบ พลรบล้วงมือเข้าไปใต้ผ้าห่มปลดกระดุมกางเกง เจนก็ไวชิบ เขาปลดได้แค่ไม่กี่เม็ดก็ล้วงมือเข้ามาจับเล่นแล้ว เกี่ยวกางเกงชั้นในของเขาลงจนหัวโผล่และใช้ปลายนิ้วล้วงไปเขี่ยส่วนหัวเรียบลื่นของเขาอย่างสนุกมือ พลรบกัดปากจนเลือดซิบเพื่อกลั้นเสียงคราง เขาตะปบมือใหญ่บีบจับบั้นท้ายงอนงามแค่ลูบมือผ่านผ้าถุงก็รู้ว่าเจนไม่ได้ใส่ชั้นใน ชุดบ้านๆ โทรมๆ แต่อยู่บนเรือนร่างทรงนาฬิกาทรายทำเอาผู้ชายคลั่งได้เลย พลรบไม่ทันระวังตัว ประตูบ้านถูกเปิดออก จักรินทร์ยืนตะลึงค้างหน้าประตู พลรบตกใจรีบผละจากเจน อีกมือดึงผ้าห่ม อีกมือดึงกางเกงชั้นในตัวเองขึ้น จักรินทร์รีบปิดประตูเพราะกลัวคนอื่นนอกจากเขาเห็น เจนไม่สนใจคนที่โผล่เข้ามาขัดจังหวะ ยังคลานตามพลรบไปลูบเนื้อตัว พลรบถอยหนีจนสุดมุมห้อง “เจนออกไปก่อน” พลรบเตือนแต่เจนไม่ฟัง ดึงผ้าห่มออกและพยายามล้วงมือเข้าไปในกางเกงของเขาอีก “เจนหยุด” พลรบดึงมือเจนออก จนจักรินทร์ทนไม่ไหว ต้องมาดึงพี่สาวตัวเองออกมาจากพลรบ พลรบค่อยถอนหายใจอย่างโล่งอก “มึงมีอะไรไอ้จักร” เจนเสียงดังใส่น้องชายคนรองอย่างไม่พอใจ “ผมโดนใบสั่งข้อหาวิ่งสวนเลน” “ละไง ?” “เงินผมไม่พอ จะมาขอเงินพี่สองร้อยไปจ่ายค่าปรับที่ สน. ได้ไหม” “เอาใบสั่งมาเดี๋ยวกูไปจ่ายให้ กูจะออกไปส่งงานฝีมือที่สำเพ็งด้วย ขออาบน้ำก่อน” เจนดึงผ้าถุงขึ้นถึงอกแล้วถอดเสื้อยืดปาลงตะกร้าซักผ้า คว้าอุปกรณ์ออกไปอาบน้ำ พลรบนั่งอยู่มุมห้อง จักรินทร์ยืนกลางห้อง ทั้งสองคนต่างกระอักกระอวนใจกับเรื่องที่เกิดขึ้น บุญเท่าไหร่แล้วเขาไม่โดนน้องชายของเจนต่อยเอา “เออ... พี่พลช่วย” จักรินทร์หน้าแดงชี้กางเกงของพลรบและเบือนหน้าหนีไปอีกทาง พลรบก้มมองกระดุมกางเกงที่ถูกปลดออกสามเม็ด ความเป็นชายแทบหลุดออกมาโชว์ด้านนอก เฮือก !!! เขาหันหลังให้น้องชายของเจน รีบติดกระดุมกางเกงทั้งที่มันยังแข็งและปวดตุ้บแต่ความอายมีมากกว่าจึงยอมทนปวดเอาไว้ก่อน “พี่พล ผมขอโทษกับสิ่งที่พี่เจนทำด้วย” พลรบอึ้ง มันควรเป็นเขาไม่ใช่หรือที่ต้องขอโทษ ถึงเจนจะเป็นฝ่ายยั่วเขาก็เถอะแต่เขาไม่ควรตอบสนอง ดูเหมือนจักรินทร์จะอับอายมากกว่าเขาด้วยซ้ำ พี่น้องสองคนนี้แตกต่างกันทั้งหน้าตาและนิสัยจริงๆ พลรบกับจักรินทร์ต่างคนต่างมองหน้ากันไม่ติด “สองคนเล็กไปดูการ์ตูนที่บ้านป้า พี่ไปตามให้หน่อยได้ไหมครับ” จักรินทร์หาทางลงให้พลรบ ........................................... พลรบเดินตามกระดานไม้ไปบ้านป้าที่เขามาถามหาเจนเมื่อวาน วันนี้ประตูเปิดต้อนรับคนมากมาย ไอ้ล่อกแล่กคนนำทางเมื่อวานนั่งหน้าทีวีจอตู้ น้องสองคนของเจนนั่งดูทีวีเงียบๆ มุมห้องในมือมีดอกไม้แต่งงาน คงดูการ์ตูนไปด้วยทำงานฝีมือไปด้วย “ขอผมดูการ์ตูนจบก่อนได้ไหมครับ” เด็กน้อยร้องขอ พลรบเลยนั่งรอข้างเด็กทั้งสอง เขาสงสารเด็กสองคนนี้จนบอกไม่ถูก ขนาดทีวียังต้องมาขอดูบ้านคนอื่น อยากขนทีวีเก่าที่บ้านมาให้แต่คงโดนป้าเก็บค่าไฟเพิ่มอีก ขณะคิดว่าจะหาวิธีช่วยเหลือเด็กสองคนนี้ได้ยังไงบ้าง ป้าเจ้าของบ้านกับคนอื่นเริ่มสะกิดกันและซุบซิบมองเขา ไอ้ล่อกแล่กลูกชายเจ้าของบ้านละสายตาจากจอทีวีจ้องเขาเขม็ง “เมื่อคืนค้างบ้านอีจิตราหรือ” ป้าเจ้าของบ้านถาม คนอื่นรอฟังหูผึ่ง “ครับ ?” พลรบงง “หมายถึงแม่ครับ แม่ชื่อจิตรา” น้องของเจนกระซิบบอกพลรบ “ใช่ครับ” “เป็นอะไรกับเจนมัน ถึงต้องมานอนค้างอ้างแรมบ้านมันห๊ะ !!!” ป้าเจ้าของบ้านตวาดเสียงดัง “เป็นเพื่อนกันเฉยๆ ครับ ผมไปช่วยเจนขายของเมื่อคืนแล้วกลับดึกเลยต้องค้างที่นี่” พลรบขมวดคิ้วด้วยความไม่พอใจแต่ยังทำใจเย็นตอบผู้อาวุโสกว่า ป้าหันกลับไปคุยกับวงเพื่อนขาเม้าส์ต่อ โดยเพิ่มระดับเสียงให้ดังกว่าเดิม “เด็กผู้ชายสมัยนี้ไม่ไหว หน้าตาผิวพรรณออกจะดี ทำตัวต่ำ หลอกฟันผู้หญิงไม่เลือกหน้า นึกหรือว่าผู้หญิงดีๆ สวยๆ อย่างเจนจะเอามัน แค่หน้าตาหล่อหน่อยผู้หญิงฉลาดไม่หลงกลง่ายๆ หรอก” พลรบกัดฟันกรอดพยายามสงบสติอารมณ์ โหย...อยากเอาตายล่ะป้า ยัยเจนน่ะ ผมต่างหากที่โดนยั่ว สวยน่ะไม่เถียง แต่ดีนี่ดีตรงไหน ผู้หญิงอะไรหน้าด้านมาล้วงจับของผู้ชายเขี่ยหัวเล่นยิกยิก เอิ่ม... เผลอคิดถึงเรื่องเมื่อเช้าดันเกิดอารมณ์ขึ้นมาอีกละเว้ย เชี่ย !!! ดีนะเนี่ยที่ใส่กางเกงยีนส์เนื้อหนา พอบังความแข็งเกร็งตรงเป้ากางเกงได้หน่อย ไม่งั้นรู้ถึงไหนอายไปถึงนั่น พอการ์ตูนจบเขาพาเด็กๆ กลับบ้าน ........................................... เจนนั่งกินข้าวเช้าเย็นชืด กับข้าวมีนิดเดียวจนพลรบไม่กล้าแย่งกิน “พลเอาไข่เจียวเพิ่มไหม เราจะได้ทำเผื่อมื้อกลางวันให้น้องด้วย” เจนถาม “ไข่เจียวหมูสับเพิ่มสักหน่อยก็ดี” พลรบรับคำอย่างว่าง่าย ทุกคนหันมามองพลรบเป็นตาเดียว พลรบกลืนน้ำลายเฮือก เขาพูดอะไรผิดหว่า “ไข่เจียวหมูสับก็ได้ ต้องไปซื้อของเพิ่มก่อน พลรบจ่ายเงินนะ” จ่ายเงิน ค่าไข่เจียวหมูสับเนี่ยนะ ดูจากสภาพบ้านของเจน จ่ายก็ได้ครับ มิกล้าให้คุณเจนเลี้ยงแค่ข้าวไข่เจียวหมูสับหรอกครับ เจนเดินลัดเลาะไปถึงแผงขายอาหารสดขนาดเล็กในตรอก เขาเดินตามหลังเจนพลางสงสัยว่าภายใต้กางเกงขาสั้นนั่นมีอะไรปกปิดรึเปล่า “หมูสับ 20 บาทจ้า” เจนตะโกนสั่งแม่ค้าและหันมาหาพลรบ “จ่ายตังค์สิ” เข้าใจแล้ว บ้านเจนไม่มีตู้เย็น ไข่เจียวธรรมดากับไข่เจียวหมูสับจึงต่างกันมาก ถ้าเพิ่มหมูสับต้องออกมาซื้อข้างนอก พลรบรู้สึกว่าแค่อาหารง่ายๆ ที่เขาเอ่ยปากแบบไม่คิด สร้างความยุ่งยากให้เจนเพิ่มขึ้นพอควร ...........................................

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more