ห้าทุ่มเจนหาวหวอดท่าทางจะเหนื่อย
“หลับก่อนไหม เราดูร้านให้ คนไม่ค่อยมีละด้วย” พลรบเริ่มจำกลิ่นน้ำหอมที่ขายได้และคอยเป็นลูกมือให้เจนบางครั้ง
“อืม...” เจนนั่งพับเพียบกับพื้นเอาถุงกระสอบรองนั่ง วางหัวแปะบนต้นขาพลรบ
“เฮ้ย ไปนอนบนเก้าอี้สิวะ” พลรบไม่กล้าส่งเสียงดังเพราะอายคนรอบข้าง
เจนหัวเราะคิกทั้งที่ตายังหลับ เจ๊แผงข้างๆ หัวเราะอย่างเอ็นดูพลรบกับเจน เห็นท่าเจนไม่ลุกไปไหนแน่พลรบเลยปล่อยเลยตามเลย เจนที่ตั้งใจพักสายตาผ่อนคลายสักครู่เผลอหลับไปจริงๆ มีพลรบประคองหัวไว้เป็นระยะไม่ให้เผลอตก
“หือ กี่โมงแล้ว” เจนปรือตาตื่น
พลรบนั่งกอดอกเสียบหูฟังเพลงจากมือถือ พอรู้สึกว่าเจนขยับก็ยกมือจับหัวไม่ให้ตกโดยไม่ทันดู เจนหน้าแดงที่พลรบมาจับโดนแก้มเธอ เจนเอามือพลรบออกและยกหัวขึ้น พลรบถึงรู้สึกตัวเอาหูฟังออก
“กี่โมงละ” เจนถามอีกครั้ง
“เที่ยงคืนครึ่งแล้ว”
“ทำไมไม่ปลุกเรา”
“เห็นเจนนอนสบายเลยไม่อยากปลุก” พ
