คืนนี้นอนห้องเดียวกับเรานี่แหละ
1350 Words
“เจนจะกินอะไร” พลรบถามตอนสองทุ่ม
“อะไรก็ได้” เจนตอบแบบขอไปที
คำตอบแบบนี้อีกละ ไอ้อะไรก็ได้ของผู้หญิงนี่มีปัญหาทุกที หน้าผมเหมือนโน้ตอุดมหรือไงครับ
“อะไรก็ได้คืออะไรล่ะ”
“ก็อะไรก็ได้ไง”
“ผัดไทยไหม”
“ได้”
“ก๋วยเตี๋ยวหลอด”
“ได้”
“พิซซ่า 29 บาท”
“ได้”
“ข้าวเหนียวหมูปิ้ง”
“ได้”
“ไข่ปลาหมึกย่าง”
“ได้”
“ไส้กรอกทอด”
“ได้”
“ผัดมักกะโรนีกล่องละ 20 ดีปะ”
“เว้ย รำคาญ อะไรก็ได้ซื้อมาเหอะ เจนกินหมดแหละ”
เขาเลยประชดด้วยการซื้อมาเพียบเต็มสองมือ และ...เจนกินจริงๆ อะไรก็ได้ของเจนคืออะไรก็ได้ตรงตามประโยคเป๊ะ แดรกแบบตายอดตายอยากด้วย สงสัยหิว ขนาดน้ำจิ้มลูกชิ้นเหลือเจนยังแอบนั่งยองหลบมุมเทจากถุงพลาสติกเข้าปาก ท่าทุเรศมากขอบอก ที่ทำหน้าเชิดกินนิดกินหน่อยตอนอยู่มหาวิทยาลัย เธอสร้างภาพสินะ
กินเสร็จเจนเอาน้ำขวดเช็ดปากล้างหน้านิดหน่อย เอากระดาษทิชชูซับจนแห้งแล้วแต่งหน้าทาปากเพิ่ม เก็บอาหารที่เหลือแอบไว้เผื่อกินอีกทีรอบดึก ขึ้นมายืนยิ้มหวานโชว์ความสวยเหมือนเดิม
“เราจะไปเดินดูของ เจนจะเอาอะไรไหม”
“น้ำ”
ตอบได้สั้นและชัดเจน ถึงถามต่อว่าน้ำอะไร คงตอบว่า ‘น้ำอะไรก็ได้’ อีก พลรบเลยไม่ถาม
สะพานพุทธของขายเยอะมาก อยากเดินว่อนแต่ห่วงเจน เขาได้เสื้อยืดสกรีนลายแปลกสองตัว เห็นยีนส์ราคาถูกน่าสนใจแต่กลัวเงินสดไม่พอถึงวันพรุ่งนี้ ไว้วันหลังมาเดินดูอีกรอบดีกว่า
“น้ำล่ะ” เจนถาม
“เออลืม”
พลรบสั่งมอคค่าจากร้านนมปั่นแถวนั้น แบ่งคนละแก้วกับเจน เจนรับไปดูดอย่างดีใจ
...........................................
เกือบเที่ยงคืนทั้งพลรบและเจนหาวหวอด
“รถจอดไกลไหม” เจนเริ่มอยากเก็บร้านกลับ
“ไกลพอควร” ถ้าเดินตัวเปล่าพอไหว แต่ขนของไปด้วยคงไม่ไหว
“ปิดร้านตอนนี้ก็เอารถเข้ามาขนของไม่ได้อยู่ดี อยู่ต่ออีกสักพักละกัน พลเฝ้าร้านให้หน่อยนะ เราจะไปห้องน้ำ”
เจนได้กาแฟดำติดมือมาสองกระป๋อง ซดพอแก้ง่วง
พอรถยนต์เข้ามาได้ พลรบก็เดินกลับไปเอารถมารับเจน เจนเก็บของขายลงกระสอบพาหุรัดหมดแล้ว เหลือแต่เก็บโครงเหล็ก พลรบเข้าไปช่วยแบบเก้กัง โดนเจนสั่งจับโน่นถือนี่ เจนเอาเชือกฟางมัดโครงเหล็กอย่างคล่องแคล่ว เก็บกันไม่ถึง 15 นาทีก็เสร็จ
“คืนนี้เราต้องนอนห้องไหน” พลรบถามขณะขับรถกลับบ้าน ถ้าเป็นไปได้เขาอยากนอนกับจักรินทร์ ไม่อยากนอนกับน้องเล็กสองคน ไม่ใช่ไม่รักเด็กนะ แต่เขาเลี้ยงเด็กไม่เป็น
“นอนห้องเดียวกับเรานี่แหละ”
อึ้ง !!! นอนห้องเดียวกัน เดี๋ยวสิ บ้านเจนมันก็มีห้องเดียวนี่หว่า ไม่น่าถามเลยกู
“วันนี้ขายน้ำหอมผู้ชายได้เพียบเลย ขอบคุณนะพลรบ วันหลังมาช่วยเราอีกนะ”
ไม่มาแล้วโว้ยยยยย เหนื่อยฉิบหาย แล้วเขาก็คิดขึ้นได้
“ปกติเจนมาขายกับใคร”
“มาคนเดียว วินปากทางเรียกตุ๊กตุ๊กมาให้”
“ขนของล่ะ”
“ถ้าจักรอยู่ก็ช่วยขน ถ้าจักรไม่อยู่เราขนคนเดียว”
“ขนยังไงคนเดียว ?”
“เอาโครงเหล็กมาฝากวินไว้ก่อน ตรงนั้นวินที่น้องชายเราวิ่งอยู่ พวกนั้นรู้จักเราดีฝากของได้”
“ยืนขายคนเดียวด้วยเนี่ยนะ”
“อือ”
โห...เก่งว่ะ ขนาดเขามาช่วยยังเหนื่อย เจนทำคนเดียวหรือเนี่ย
“ขายทุกคืนเลยหรือ”
“ไม่อะ อาทิตย์ละ 3-4 วัน ขืนทุกคืนเราลุกไปเรียนไม่ไหวแน่ ง่วงตายเลย”
“ถ้าเราว่างจะมาช่วยขนของละกัน” ใจอ่อนเกินไปปะเนี่ย แต่นะ...สงสารง่ะ ผู้หญิงตัวคนเดียวทำสารพัด
...........................................
พลรบหาที่จอดรถใกล้บ้านเจนและช่วยกันขนของกลับเข้าบ้าน ผู้หญิงอวบท้วมวัยกลางคนหลับอยู่ในมุงกับน้องสองคนของเจน คงเป็นแม่ของเจน จักรินทร์พอได้ยินเสียงเจนกลับมาก็เปิดมุงมาช่วยเก็บของ เจนคว้าผ้าถุงกับตะกร้าใส่อุปกรณ์ไปอาบน้ำ
“ผมกลับเข้าวิน เพื่อนถามกันหูชา พี่เจนเป็นขวัญใจแถวนี้เลย พอมีผู้ชายมาหาเลยลือกันกระฉ่อน ยิ่งหล่อแบบพี่พลน่ะ โดนลือหนักกว่าฮิวโก้อีก”
ไม่แปลกใจ เจนอยู่มหาวิทยาลัยคนก็จีบเยอะพอควร เฉพาะช่วงแรกนะ พอรู้นิสัยกับเจอความปากเสียหนีเกือบหมด
“พี่พลระวังป้าเจ้าของบ้านหน่อยนะครับ ลูกชายมันชอบพี่เจนมานานแล้ว ป้า...”
จักรินทร์ยังไม่ทันพูดจบ เจนก็กลับเข้าบ้านพร้อมเนื้อตัวเปียกโชกผ้าถุงแนบติดลำตัวจนเห็นสัดส่วนชัดเจน เห็นชัดว่าภายใต้ไม่ได้ใส่อะไรเอาไว้ เจนหยิบผ้าขนหนูเช็ดผมเช็ดตัว พลรบคงเผลอมองเพลิน ถ้าจักรินทร์ไม่ยัดผ้าขาวม้ากับตะกร้าอาบน้ำของตัวเองใส่มือเขา
“พี่รีบอาบน้ำเถอะครับ ดึกแล้วจะได้นอน เดี๋ยวผมกางมุ้งให้ พี่คงกางไม่เป็น”
ตอนอาบน้ำเขาได้ยินเสียงหัวเราะคิกคักนอกห้องน้ำ อาบต่อไปสักพักได้ยินเสียงพูดคุย
“ผิวขาวมากเลย โดนแดดบ้างปะเนี่ย”
“โห โห ดูสิ ไอ้นั่นใหญ่มาก”
พลรบรีบคว้าผ้าขาวม้ามาพันตัวทั้งที่ยังอาบไม่เสร็จ เขาได้ยินเสียงจักรินทร์ด่าไล่เด็กก่อนพลรบแง้มประตูห้องน้ำออกมาดู เด็กผู้ชายวัย 13-14 สองสามคนวิ่งหนีกันอุตลุด เกิดมาเพิ่งเคยถูกแอบมองเวลาอาบน้ำ
“ถ้าพี่จะแก้ผ้าอาบพี่ต้องปิดไฟด้วยครับ ไม่งั้นต้องนุ่งผ้าขาวม้าอาบน้ำ”
ลำบากไปไหมแค่อาบน้ำเนี่ยนะ มืดขนาดนี้ปิดไฟจะมองเห็นอะไร เขาเลยต้องนุ่งผ้าขาวม้าอาบน้ำต่อ อาบไปเป็นห่วงเจนไป ขนาดเขาเป็นผู้ชายยังโดนแอบมอง ผู้หญิงอย่างเจนวัยกำลังสาวแถมสวยมากด้วย ทั้งบ้านทั้งห้องน้ำไม่ปลอดภัยสำหรับผู้หญิงอย่างเธออยู่อาศัยเลย
เขารีบอาบน้ำอย่างเร็ว พอเดินขึ้นบ้าน ยัยเจนหัวเราะร่วนดังลั่น
“พลรบโดนแอบมองตอนอาบน้ำหรือ ‘ไอ้นั่นใหญ่มาก’ ฮ่า ฮ่า ฮ่า ก้าก” เจนทำเสียงล้อเลียนเด็กที่มาแอบมองเขาอาบน้ำ
พลรบมองตาเขียว ไม่น่าห่วงยัยนี่เล้ย อย่างเจนต่อให้มีคนแอบดูคงไม่สะดุ้งสะเทือนหรอก หน้าหนาซะขนาดนั้น จักรินทร์กำลังหยิบผ้าขี้ริ้ว เอ้ย ผ้าเช็ดตัวเก่าขาดให้ พลรบรีบคว้าผ้าขนหนูผืนใหญ่แถวนั้นมาเช็ดตัวตัดหน้าก่อน
“เออ... นั่นของพี่เจนครับ” จักรินทร์เตือน “เอาของผมดีกว่า”
“ไม่เป็นไรให้ใช้ของพี่ไปเถอะ พลรบของไม่อยากเอาผ้าขี้ริ้วของแกไปถูกตัว” เจนเบ้ปากทำท่าหมั่นไส้พลรบ
“ไม่ใช่แบบนั้น เมื่อกี้ผมไม่ทันเห็นว่าจักรยื่นผ้าเช็ดตัวให้” พลรบแก้ตัวเมื่อเห็นจักรินทร์หน้าเสีย
“ตอแหล” เจนเอ่ยลอยๆ
โอ้ย ยัยคนนี้ ปากคอทำไมหาเรื่องอย่างงี้วะ หาเรื่องได้กระทั่งน้องชายตัวเอง
เขารื้อกระเป๋าเสื้อผ้าเลือกเสื้อยืดกางเกงยีนส์มาสวมนอน พลรบเตรียมกางเกงบ็อกเซอร์ขาสั้นสำหรับใส่นอนมา แต่พอรู้ว่าต้องมานอนรวมกับคนอื่นแบบนี้เลยเลือกชุดรัดกุมแบบกางเกงยีนส์ขายาวดีกว่า ตอนแรกจะเก็บไว้ใส่พรุ่งนี้
กำลังเปลี่ยนเสื้อผ้า ยัยเจนคลานเข้ามาลูบหน้าท้องเขาเฉยเลย ตาเป็นประกายวาววับแถมสายตาก้มต่ำลงไปกว่าหน้าท้องอีกต่างหาก เขาปัดมือเจนและถอยห่างออกมา ความแรดนี่ยกให้อันดับหนึ่งเลย
พอพลรบรู้สึกสงสารขึ้นมาบ้าง ยัยนี่ทำความสงสารเห็นใจที่มีให้หายเกลี้ยง เขารีบเปลี่ยนเสื้อผ้าโดยมีเจนจ้องมองไม่วางตา ผู้หญิงอะไรไร้ยางอายฉิบหาย
...........................................
- Writer
