Her zamanki gibi derslere girmeye başladım. Okul koridorları tanıdık yüzlerle, tanıdık bakışlarla doluydu. Ağır adımlarla sınıfın kapısını ittim. İçeri girer girmez yine aynı manzara… Sanki her sabah tekrarlanan bir ritüeldi bu. Gözler üzerime çevrildi, fısıltılar başladı ve etrafım, her zamanki yalaka kız grubu tarafından çevrildi.
"Günaydın Ares, nasılsın?"
Ses, karşımdaki kalabalığın içinden en dikkat çekici olanına, Melek'e aitti.
"Günaydın Melek. İyiyim, sen nasılsın?" dedim, yüzümde alışılmış bir tebessümle.
Melek’in dudakları tatmin olmuş bir gülümsemeyle kıvrıldı.
"İyiyim... Hatta hiç bu kadar iyi olmamıştım." dedi, sesi biraz cilveli, biraz da iddialıydı.
Konuşmasına devam ederken ben ise bir yandan yüzümdeki ifadesizliği koruyarak sırama yürüdüm. Bıkkınlıkla çantamı sandaly
