แกร๊ก!
ปึง!
ประตูบานใหญ่ถูกเปิดออกด้วยฝีมือของคนตัวเล็กในอ้อมแขน แต่ถูกปิดสนิทด้วยฝ่าเท้าหนาเต็มแรงจนเกิดเสียงดัง หากแต่เจ้าของห้องกลับไม่คิดใส่ใจ รีบสาวเท้าเดินไปยังเตียงกว้างขนาดคิงไซส์ที่ที่ไม่เคยมีสาวใดได้ย่างกายเข้ามาเลยซักครั้ง นอกจากแม่เขาเท่านั้น แม้แต่คนทำความสะอาดก็ไม่อนุญาต เขาจะเป็นคนดูแลห้องนี้เอง
คอปเตอร์โน้มตัววางร่างบางลงบนเตียงอย่างเบามือ และพาตัวเองตามขึ้นไปคร่อมทับบนกายสาว
“ผมทำได้มั้ย?” เสียงทุ้มแหบพร่าเอ่ยถามอย่างใจเย็น ดวงตาแดงก่ำมองจ้องใบหน้าสวยห่างกันเพียงคืบ
“...” คำที่ใช้แทนตัวเปลี่ยนไปจากเดิม ทำเอาคนตัวเล็กนอนนิ่งไม่ขยับเขยื้อนราวกับคนไร้สติ
“ไม่ตอบแสดงว่าได้…ใช่มั้ยครับ” เมื่อเห็นว่าสาวเจ้าเอาแต่เงียบ คอปเตอร์จึงเอื้อนเอ่ยประโยคถัดไป
“....” ‘ครับหรอ...เขาเป็นคนพูดเพราะตั้งแต่เมื่อไหร่กัน’ นาทีนี้โอปอรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังร่องลอยอยู่ในอากาศท่ามกลางฝูงผีเส
