วันต่อมา...
โอปอกับคอปเตอร์ตื่นขึ้นช่วงเช้าของวันใหม่ วันนี้เธอขอกลับไปทำงานในออฟฟิศเพราะร่างกายกลับมาเป็นปกติเกือบร้อยเปอร์เซ็นไม่มีอาการใดๆหลงเหลืออยู่ และคอปเตอร์ก็อนุญาตตามคำขอ
“เสร็จแล้วหรอ?” เสียงทุ้มเอ่ยถามเมื่อเห็นโอปอก้าวเท้าลงบันไดขั้นสุดท้ายเดินตรงมาหาเขาในห้องรับแขก
“ค่ะ...รีบไปกันเถอะสายแล้ว”
คอปเตอร์ยกแก้วกาแฟขึ้นจิบก่อนดันตัวลุกขึ้นเดินนำสาวเจ้าออกจากบ้านไปยังรถกระบะคู่ใจ ขับเข้ามาในไร่ตรงไปยังโรงอาหารที่มีคนงานพลุกพล่าน
“เป็นอะไร”
“ทำไมพ่อเลี้ยงไม่จอดให้ปอลงก่อนล่ะคะ ขับมาจอดตรงนี้ทำไม” รถกระบะจอดสนิทใต้ต้นไม้ใหญ่หน้าโรงอาหารที่ประจำ เรียกความสนใจจากทุกคนได้เป็นอย่างดี ทำโอปอบีบมือเข้าหากันแน่นจนชื้นเหงื่อ หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวแทบหลุดจากขั้วกระเด็นออกมานอกอก
“ลงมา” คอปเตอร์เปิดประตูลงจากรถยืนให้เธอทำแบบเดียวกัน โอปอสูดลมเข้าปอดหนักๆเรียกความมั่นใจให้ตัวเอง มาถ
