สามวันต่อมา...
โอปอกับญานาพูดคุยหยอกล้อกันหลังมื้ออาหารก่อนเข้ามาในออฟฟิศ ไม่นานพนักงานคนอื่นๆก็ทะยอยกันมานั่งทำงานยังโต๊ะประจำของตนเอง รวมถึงพ่อเลี้ยงหนุ่มก้าวเดินหายเข้าไปในห้องส่วนตัว โอปอได้แต่มองและนั่งทำงานเงียบๆกระทั่งเวลาผ่านไปหลายชั่วโมง...
“ชมพู่ พ่อเลี้ยงให้มาตามเธอเข้าไปพบในห้อง” หญิงสาวผิวสีน้ำผึ้งเดินถือแฟ้มออกมาจากห้องทำงานเจ้านายเอ่ยเรียกเพื่อนกลุ่มเดียวกันเสียงดัง ราวกับจงใจให้ทุกคนในออฟฟิศได้ยิน และได้ผลสายตาทุกคู่จับจ้องมองหล่อนและคนถูกเรียกเป็นตาเดียวกัน
“โอเค ฉันจะรีบเข้าไปเดี๋ยวนี้” ชมพู่บิดยิ้มอย่างเย้ยหยัน เมื่อเห็นว่าโอปอหันมามองที่หล่อนอย่างให้ความสนใจ สองเท้าก้าวเดินผ่านไปยังห้องทำงานของเจ้านายหนุ่ม
“ฉันหมั่นไส้ยัยนี่จัง~ คิดว่าตัวเองสวยมากมั้ง” ญานาเอ่ยเสียงเบาได้ยินแค่สองคน พร้อมกับเบะปากตามหลัง
“อย่าใส่ใจเลยนา” ไม่อย่างนั้นจะหลงเข้าไปในเกมส์ของอีกฝ่าย มอง
