“อื้อ~” เสียงหวานแหบแห้งดังอื้ออึงในลำคอเมื่อร่างบางรู้สึกตัวตื่น โอปอนิ่วหน้าด้วยความปวดเมื่อยไปทั้งร่างกายพยายามขยับตัว ทำให้คนตัวสูงฟุบหลับข้างเตียงรู้สึกตัวลืมตาขึ้นมามอง
“ตื่นแล้วหรอ เป็นยังไงบ้าง...เจ็บตรงไหนมั้ย?” คอปเตอร์ยิงคำถามให้เธอเป็นฝ่ายตอบสายตาคมจ้องมองใบหน้าสวยซีดเซียวไม่ละไปไหน
“ปอเมื่อยค่ะ...แล้วก็เจ็บขามากด้วย” โอปอพูดไม่เกินจริงเพราะนอนท่าเดียวตลอดทั้งคืนด้วยฤทธิ์ของยาที่ได้รับ หัวสมองพลันนึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อคืนเธอรอดตายมาได้อย่างหวุดหวิด
“เดี๋ยวผมเรียกหมอมาดูแผลให้” จบคำ มือหนาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาต่อสายหาหมอวีผ่านเบอร์ส่วนตัว รอไม่นานปลายสายก็กดรับ
“ไอ้หมอ”
[มีอะไรวะโทรมาแต่เช้า]
“โอปอฟื้นแล้ว มาดูให้หน่อย”
[เออๆ...เดี๋ยวกูรีบไป]
ได้ยินอย่างนั้นคอปเตอร์กดตัดสายทิ้งทันที เก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋ากางเกงไว้เช่นเดิม หันกลับมาสนใจคนตัวเล็กตรงหน้า
“หมอวีหรอคะ”
