“โอปอทางนี้” ญานาเอ่ยเรียกเพื่อนสาวยืนถือจานข้าวชะเง้อคอมองหาที่นั่ง โอปอหันไปตามเสียงเรียกก้าวเท้าเดินไปยังโต๊ะที่มีญานา เมฆและคอปเตอร์นั่งอยู่ก่อนแล้ว กว่าเธอจะเดินมาถึงโรงอาหารเล่นเอาเหงื่อซึมตามกรอบหน้า
“ตื่นสายหรือไง ฉันไปเคาะประตูเรียกก็ไม่ตอบ” ญานาตั้งคำถามทันทีที่โอปอหยุดยืนข้างโต๊ะ
“...ฉันอาบน้ำอยู่น่ะก็เลยไม่ได้ยิน ” โอปอโกหกคำโต เธออยู่บ้านคอปเตอร์จะขาลรับญานาได้ยังไงกัน
“เอ่อ…สวัสดีค่ะพ่อเลี้ยง” โอปอทำทีทักทายเจ้านายเพื่อความแนบเนียนราวกับว่าเพิ่งเจอกัน
“อืม นั่งสิ”
“เลิกงานไปกินปิ้งย่างกันมั้ย ร้านนี้น้ำจิ้มเด็ดอยู่ไม่ไกลจากไร่” ระหว่างนั่งกินมื้อเช้าข้าวในจานพร่องไปเกือบครึ่งญานาเอ่ยชวนเพื่อน พักนี้ทำงานหนักจึงอยากกินของชอบ แล้วก็อยากพาโอปอออกไปเปิดหูเปิดตาบ้าง
“ก็ดีนะฉันไม่ได้กินนานแล้ว”
“เดี๋ยวพี่พาไป” เมฆเสนอ
“งั้นพี่เป็นเจ้ามือให้เอง” ภูผาเอ่ยแทรกขึ้น พลางยื่นสมุด
