“ไม่นะพ่อเลี้ยง อื้อ~” มือปลาหมึกเริ่มอยู่ไม่สุขลูบไล้ไปตามส่วนเว้าส่วนโค้งสลับกับบีบขย้ำอย่างมันส์มือโดยที่โอปอไม่สามารถหลีกหนีไปได้
“โอปอ ผมไม่ไหวแล้ว” เสียงทุ้มดังอู้อี้ใกล้ใบหูเล็ก ใบหน้าคมซุกไซร้ลำคอระหงไม่ห่างส่งผลให้แก่นกายโป่งพองเต็มที่ ทุกการเคลื่อนไหวปากหนาขบเม้มฝากรอยแดงเอาไว้หลายต่อหลายจุด
“พ่อเลี้ยงอย่าทำรอยสิคะ” มือบางพยายามผลักไสแต่ไม่สามารถต้านทานแรงของเขาได้จนต้องปล่อยเลยตามเลย จากขัดขืนกลายเป็นให้ความร่วมมือ
เมื่อเห็นว่าเธอยินยอมพร้อมใจร่างสูงยอมผละออกเล็กน้อยมองสบตากัน และเอื้อนเอ่ยข้อเสนอ
“ถ้าเธอเป็นเด็กดี...ผมสามารถให้ได้ทุกอย่าง แค่เธอบอกมา”
“พ่อเลี้ยงกำลังทำให้ฉันเป็น.....” เสียงหวานเอ่ยไม่ทันจบประโยค คอปเตอร์แทรกขึ้นอย่างเอาแต่ใจ
“ถ้าอยากให้ผมรับฟัง...แทนตัวเองด้วยชื่อเล่น”
“.....พ่อเลี้ยงกำลังยัดเยียดให้ปอเป็นอย่างที่ชมพู่พูด” ร่างบางเงียบไปแต่ก็ยอมทำตามอย่า
