อยากร้ายแต่ได้รัก

ep.3

ร่างสูงดูดีท่าทีสุขุมนั่งบนเก้าอี้หนังหลังโต๊ะทำงาน สายตาคู่คมจ้องมองเอกสารตรงหน้าอย่างละเอียด ก่อนจรดปลายปากกาลงเซ็นชื่อ ทว่า ขณะที่เขาจดจ้องอยู่กับเอกสารสำคัญ เสียงเคาะประตูหน้าห้องดังขึ้นขัด

"เข้ามา!" สิ้นเสียงทุ้มเอ่ยอนุญาต ประตูบานใหญ่ถูกเปิดออกกว้าง ตามด้วยเมฆสาวเท้าเดินเข้ามาหยุดยืนหน้าโต๊ะทำงานของเจ้านายตั้งอยู่มุมหนึ่งภายในห้องนอนส่วนตัว เพราะเขาไม่อยากเดินไปเดินมาให้เสียเวลา ขยันก็นั่งทำงาน หากเหนื่อยล้าก็นอนพักผ่อน ชีวิตหนุ่มโสดอยากทำอะไรตรงไหนก็ได้

‘คอปเตอร์’ ชายหนุ่มใบหน้าหล่อเหลาทายาทมาเฟียรูปร่างกำยำเจ้าของไร่กาแฟขนาดใหญ่บนพื้นที่กว่าพันไร่ ชอบธรรมชาติเป็นชีวิตจิตใจ ร่างสูงดูดีส่วนสูงร้อยแปดสิบเจ็ดเซนติเมตร เบ้าหน้าฟ้าประทาน แต่ทว่า ใบหน้าหล่อเหลาเช่นนี้กลับไม่ได้มีเพียงคนเดียว ยังมีอีกคนที่หน้าตาเหมือนกับเขาราวกับเป็นคนๆเดียวกัน นั่นคือ 'คูเปอร์' พี่ชายฝาแฝด ที่เกิดก่อนเพียงสองนาทีเท่านั้น ทั้งการแต่งกาย บุคลิก สีตา ทรงผม หากไม่ใช่คนใกล้ชิดคงแยกไม่ออก แต่ก็ใช่ว่าทุกอย่างจะเหมือนกันทั้งหมด นิสัยใจคอและความชื่นชอบต่างกันคนละขั้ว เขาไม่ชอบแสงสีในเมืองกรุงวุ่นวาย จึงเลือกมาใช้ชีวิตอยู่ในไร่ในสวน แต่ก็มีไปเยี่ยมป๊ากับแม่ในเมืองบ้างนานๆครั้ง

"จัดส่งของครบตามออเดอร์ลูกค้าแล้วครับพ่อเลี้ยง" เมฆรายงานหน้าที่ที่ได้รับมอบหมาย ทุกวันก่อนกลับบ้านพักจะต้องมาหาเจ้านายหลังทำงานเสร็จเรียบร้อย

"อืม" คอปเตอร์ตอบรับสั้นๆ คิ้วหนาขมวดเข้าหากันเมื่อเห็นท่าทีแปลกไปของลูกน้องมือขวา

"อะไร?"

"เอ่อ....คือผม" เมฆเอ่ยน้ำเสียงตะกุกตะกัก ไม่รู้ตนควรเริ่มต้นจากตรงไหนก่อนดี

"อะไรของมึงวะ มีอะไรก็พูดๆมา" มือหนาวางปากกาลงบนโต๊ะเอนตัวพิงพนักเก้าอี้ ตวัดสายตาดุดันมองจ้องลูกน้องอย่างรอฟัง

"คือ..ขากลับผมเจอผู้หญิงคนหนึ่งมาขอความช่วยเหลือน่ะครับ เธอบอกว่ามีคนตามฆ่า แล้วผมก็เห็นมีคนวิ่งตามเธอมาจริงๆครับพ่อเลี้ยง ผมก็เลย....."

"ระวังเถอะ!เจอนกต่อเข้า คนที่ตายจะกลายเป็นมึงแทน" คอปเตอร์พูดไม่เกินจริง เขาทำไร่อยู่ที่นี่มานานมีทั้งมิตรและศัตรูรอบด้าน

"ไม่น่าใช่นะครับเธอดูไม่มีพิษภัย เอ่อ...ผมพาเธอมาที่ไร่ด้วย"

"พามาด้วย?" ไอ้เวร!พาคนของศัตรูเข้ามาล้วงข้อมูลรึเปล่าก็ไม่รู้ สอนไม่จำอย่าไว้ใจใครง่ายๆ

"ครับ...ก็เธอไม่มีที่ไป"

"งั้นก็ให้มาเป็นมือขวาแทนมึงดีมั้ย" คอปเตอร์เลิกคิ้วถาม อยากลุกขึ้นเตะลูกน้องซักทีสองที หากผู้หญิงคนนั้นคิดร้าย ได้ชิบหายกันหมดแน่

"ไม่ดีมั้งครับ...พ่อเลี้ยงอย่าใจร้ายกับผมแบบนั้นสิ ผมยังไม่อยากตกงาน" เมฆร้องโอดครวญ ทำหน้าเศร้าชวนให้สงสาร

"ไว้ใจได้มากแค่ไหนก็ไม่รู้"

"ลองให้โอกาสเธอซักครั้งนะครับ ผู้หญิงตัวเล็กๆหน้าสวยๆแบบนั้น ไม่น่าจะมีพิษภัยอะไร"

“มึงนี่มัน!” คอปเตอร์จ้องมองเมฆด้วยสายตาคาดโทษ ไอ้นี่...เห็นผู้หญิงสวยๆไม่ได้ หากเป็นผู้ชายมันคงปล่อยให้ถูกฆ่าตายไปแล้ว

"เกิดอะไรขึ้น...มึงต้องรับผิดชอบ ออกไปได้แล้ว กูจะทำงาน"

ไร้เงาลูกน้องคนสนิทภายในห้องเกิดความเงียบขึ้น คอปเตอร์รินน้ำสีอำพันใส่แก้วถือไว้ในมือ สองเท้าหนาก้าวเดินไปยังระเบียงบ้านชั้นสอง สายตาคมทอดมองผ่านความมืดด้วยใบหน้าเรียบเฉยยากจะคาดเดาความคิด มือสากหมุนควงแก้วเหล้าก่อนยกขึ้นดื่มรวดเดียวหมด และวางแก้วกระแทกลงบนโต๊ะริมระเบียงจนเกิดเสียงดัง แต่ทว่าร่างสูงดูดีกลับไม่คิดใส่ใจ หมุนตัวเดินกลับเข้าไปด้านในตรงไปยังห้องน้ำกว้างมีเครื่องสุขภัณฑ์ครบถ้วน หลังจากอาบน้ำชำระล้างคราบเหงื่อไคลคอปเตอร์สวมใส่บ็อกเซอร์เพียงตัวเดียว ก่อนจะพาตัวเองขึ้นมานอนบนเตียงขนาดคิงไซส์ หัวสมองพลันนึกคิดถึงเรื่องราวที่ได้ยินจากปากเมฆเมื่อครู่ แต่เพียงไม่นานก็สลัดความคิดทิ้งปิดเปลือกตาลงเข้าสู่ห้วงนิทราในที่สุด

ก๊อก! ก๊อก!

เสียงเคาะประตูหน้าห้องพักดังขึ้นช่วงเช้าของวันใหม่ เรียกให้คนตัวเล็กรู้สึกตัวตื่น ดวงตากลมโตกระพริบถี่ๆ เพื่อปรับแสงมองเพดานห้องไม่คุ้นตา ก่อนเหตุการณ์เมื่อคืนจะไหลเข้ามาในหัวเป็นฉากๆ โอปอดึงสติกลับมาสนใจเสียงเคาะที่ดังขึ้นไม่หยุดหย่อน

แกร๊ก!

“นี่ชุดกับของใช้ผู้หญิงรับไปสิ...ให้เวลาสิบนาทีอาบน้ำแล้วออกมาเจอกันหน้าห้อง อ้อ...ลืมบอก ผมชื่อเมฆ”

“ฉันโอปอค่ะ รอแป๊บนึงนะ” มือบางปิดประตูล็อคไว้เช่นเดิม ก่อนรีบวิ่งเข้าห้องน้ำจัดการตัวเองให้เสร็จภายในสิบนาที ซึ่งเป็นไปได้ยากมาก แต่ในเมื่ออยากหนีจากคนพวกนั้นเธอต้องทำให้ได้

สิบนาทีต่อมา...

ร่างบางในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวกางเกงยีนส์ขายาวรัดรูปดูทะมัดทะแมง เรือนผมยาวสลวยมัดรวบตึงกลางศีรษะเป็นหางม้า ใบหน้าสวยไร้เครื่องสำอางมีเพียงแป้งฝุ่นทาบางๆเท่านั้น แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้ความสวยใสของเธอลดน้อยลง

“พร้อมแล้วค่ะ” ร่างบางเปิดประตูพร้อมกับบอกชายหนุ่มตรงหน้า กำลังกดยุกยิกบนหน้าจอโทรศัพท์ เรียกให้เมฆเงยหน้าขึ้นมามองหยุดชะงักไปเล็กน้อย ‘คนสวยใส่อะไรก็ดูดี’

“เอ่อ..ไปครับ ผมจะพาไปดูงาน พอดีพนักงานในออฟฟิศเพิ่งลาออก ผมจะให้โอปอไปทำหน้าที่นั้นแทน”

เมฆเดินนำโอปอมายังออฟฟิศของไร่กาแฟอยู่ติดกับโรงอาหาร และไม่ไกลจากห้องพักมากนัก สามารถเดินมาทำงานได้สบาย

“โอปอมีเอกสารติดตัวมาบ้างหรือเปล่า”

“ไม่มีค่ะ” ร่างบางตอบเสียงเบาพร้อมกับส่ายหน้าเป็นพัลวัน เธอหนีออกมาจากห้องหอจึงไม่ทันได้จัดเตรียมของสำคัญ

“ความจริงผมอยากให้ทำตำแหน่งบัญชี แต่ถ้าไม่มีเอกสารผมขอถามพ่อเลี้ยงก่อนนะครับ ตอนนี้โอปอช่วยงานญานาไปก่อนก็แล้วกัน” นิ้วยาวชี้ไปยังหญิงสาวรูปร่างอวบอั๋นผิวสองสี กำลังนั่งดูเอกสารบางอย่างในแฟ้ม

“นาพี่ฝากสอนงานโอปอด้วยนะ”

“ได้เลยพี่เมฆ นาจะดูแลเป็นอย่างดี”เด็กสาวเอ่ยบอกพี่ชายยิ้มๆ ไม่ลืมหันมายิ้มกว้างอย่างเป็นมิตรให้คนมาใหม่

“ดีมาก...ผมขอตัวไปทำงานก่อน สงสัยตรงไหนถามญานาได้เลย เธอเป็นน้องสาวผมเอง”

“ค่ะ”