ep.4
1073 Words
ให้หลังเมฆเดินออกไปจากออฟฟิศ โอปอก้าวเดินมายังโต๊ะของญานาด้วยรอยยิ้มเป็นมิตรเฉกเช่นเดียวกับอีกฝ่าย สายตาพลางสำรวจมองโถงกว้าง
“นั่งสิโอปอ เธออายุเท่าไหร่”
“ยี่สิบสี่”
“จริงหรอ อายุเท่ากันเลย งั้นเราเป็นเพื่อนกันนะ”
“อื้ม~”
“เธอสวยจัง หุ่นก็ดี ดูฉันสิ...อ้วนลงพุงแถมดำอีกต่างหาก แต่ช่างเถอะก็ของกินมันอร่อยนี่นา”
“นี่!!เบาๆหน่อยเธอสองคนน่ะ ฉันไม่มีสมาธิทำงานย่ะ” เสียงแหลมของชมพู่เอ่ยขึ้นด้วยท่าทีไม่พอใจ สาเหตุที่คนงานลาออกบ่อยครั้ง ก็เป็นเพราะหล่อนนี่แหละ ชอบวีนชอบเหวี่ยงใส่
“อย่าไปใส่ใจเลยโอปอ” ญานากระซิบเสียงเบาได้ยินแค่สองคน “คนเขารู้นิสัยกันทั้งออฟฟิศ ว่านางนิสัยแย่แค่ไหน ไม่เคยพูดดีกับใครยกเว้นพ่อเลี้ยงคนเดียวเท่านั้น”
“อืม...เข้าใจแล้ว”
“เธอมาสมัครงานกับพี่เมฆได้ยังไง หรือมีใครแนะนำมา”
“ฉันมีเรื่องเดือดร้อนน่ะ แล้วพี่เมฆช่วยไว้ ก็เลยได้มาทำงานที่นี่” โอปอเล่าเรื่องราวคร่าวๆให้เพื่อนใหม่ฟังด้วยความไว้ใจ พี่ชายนิสัยดีมีน้ำใจ..น้องสาวก็คงไม่ต่างกัน เธอคิดอย่างนั้น
พูดคุยกันซักพัก ญานาเริ่มสอนงานให้กับโอปอ โชคดีเธอเป็นคนหัวไวสอนนิดหน่อยก็เข้าใจ จึงช่วยแบ่งเบาภาระงานของญานาไปได้มาก
@เที่ยงวัน
“ไปกินข้าวกันโอปอ นาหิวมาก~” เอ่ยบอกพร้อมกับยกมือขึ้นลูบหน้าท้อง อีกข้างที่ว่างจับมือเพื่อนรั้งให้เธอลุกจากเก้าอี้
“ไปกินที่ไหน ในไร่มีร้านขายข้าวด้วยหรอ?”
“ไม่ได้ขาย...ข้างออฟฟิศเป็นโรงอาหารสวัสดิการของไร่ ทุกคนที่ทำงานที่นี่ กินฟรี” ญานาอธิบาย
“ดีจัง พ่อเลี้ยงคงใจดีน่าดูเลยเนอะ” ฉันไม่ได้แกล้งอวยแต่รู้สึกแบบนั้นจริงๆ ขนาดที่ล้งคัดผลไม้ส่งออกของพ่อฉันยังไม่มีแบบนี้เลย
“ไปกันเถอะ...แม่ครัวที่นี่ทำกับข้าวอร่อยมาก กอ.ไก่ล้านตัวเลย ขอบอก..” ญานาจับมือเล็กของเพื่อนสาวก้าวเดินไปยังโรงอาหารข้างออฟฟิศที่เธอสองคนทำงาน
โอปอกวาดสายตามองไปยังโรงอาหาร มีคนงานนั่งกินข้าวกันอยู่หลายสิบคน ทว่าสายตาดันสะดุดเข้ากับแผ่นหลังหนาของใครบางคน ทั้งการแต่งตัวและทรงผมดูไม่เหมือนคนงานคนอื่นๆ
“โอปอมองอะไร? มาเข้าแถวตรงนี้”เสียงของญานาเรียกให้โอปอได้สติ เท้าเล็กรีบก้าวไปตามเสียงเรียก
“หนูกินอะไรดีจ๊ะ” ป้าแม่ครัวเอ่ยถามด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้มท่าทางใจดี
“หนูเอาไข่พะโล้ค่ะป้า”
“ได้ลูก...อย่างเดียวหรอ?”
“ค่ะป้า..ขอบคุณค่ะ” มือบางรับจานข้าวมาถือไว้ในมือก่อนเดินตามญานาไปยังโต๊ะที่มีเมฆนั่งอยู่กับผู้ชายอีกคนที่เธอแอบมองเมื่อครู่
“อ้าว...นา โอปอนั่งสิ”เมฆเอ่ยเรียกเมื่อเงยหน้าขึ้นมาเห็นน้องสาวกับคนงานใหม่พอดี จากนั้นทำหน้าที่แนะนำเจ้านายเจ้าของไร่ให้หญิงสาวได้รู้จัก “นี่พ่อเลี้ยงคอปเตอร์เจ้าของไร่นี้...พ่อเลี้ยงครับผู้หญิงคนนี้แหละ ที่ผมเล่าให้ฟัง” คอปเตอร์เบนหน้ามองคนที่ลูกน้องมือขวากล่าวถึง ทว่า ภาพหญิงสาวตรงหน้าทำเขาชะงักงันไปหลายวินาที ก่อนจะรีบหันหนีไปอีกทางอย่างเสียอาการ
“สะ สวัสดีค่ะพ่อเลี้ยง” โอปอวางจานข้าวลงบนโต๊ะ ยกมือเล็กขึ้นพนมพร้อมเอ่ยทักทายเจ้านายด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกักไม่เป็นตัวเอง
“อืม” ร่างสูงดูดีครางอือในลำคอเป็นการตอบรับ มือหนาจับช้อนตักข้าวใส่ปากแก้เก้อ การกระทำของพ่อเลี้ยงหนุ่มตกอยู่ในสายตาของลูกน้องมือขวาทั้งหมด ทำเอาเมฆยกยิ้มมุมปากอย่างชอบใจ
“เป็นยังไงบ้างโอปอ ทำได้หรือเปล่า” เมฆเอ่ยถาม
“ได้ค่ะ”
“เก่งด้วยนะพี่เมฆ...นาสอนแป๊บเดียวโอปอก็เข้าใจทุกอย่าง”
“อย่างนั้นหรอ...แล้วเรื่องเอกสารสมัครงานล่ะ” ยังไงซะก็ต้องทำทุกอย่างให้ถูกต้องตามขั้นตอนเหมือนกับพนักงานคนอื่น หากเกิดข้อผิดพลาดขึ้นจะได้ตามตัวได้ไม่ยาก ‘จะว่าไปคนสมัยนี้รู้หน้าไม่รู้ใจ’
“ฉันขอเวลาสองสามวันนะคะ” เสียงหวานเอ่ยบอก ฉันคิดไว้แล้วจะติดต่อป้าแม่บ้านให้เอาเอกสารส่วนตัวออกมาให้ข้างนอก เพราะเป็นคนเดียวที่สามารถเข้าออกทุกห้องในบ้านได้ โดยที่พ่อไม่สงสัย
“ครับ..ต้องการให้ช่วยอะไรก็บอก”
“ขอบคุณค่ะ” โอปอตอบกลับยิ้มๆพลางเหลือบตามองชายหนุ่มอีกคนก้มหน้าก้มตากินข้าวไม่สนใจใครเลยซักนิด
“พี่เมฆรู้มั้ยโอปออายุเท่านาเลยนะ” ญานาเอ่ยเสียงใสก่อนตักข้าวคำโตใส่ปากเคี้ยวตุ้ยๆ
“งั้นหรอ...เรียกพี่เหมือนญานาก็ได้นะถ้าไม่รังเกียจ”
“ยินดีมากค่ะพี่เมฆ”
จากนั้นไม่มีใครพูดอะไรออกมาอีก ต่างคนต่างนั่งกินข้าวเงียบๆ กระทั่งหมดเวลาพักเที่ยง สองสาวจึงพากันเดินกลับมานั่งทำงานเช่นเดิม ไม่วายตกเป็นเป้าสายตาของทุกคนในออฟฟิศโดยเฉพาะชมพู่
โอปอช่วยงานญานาจนเสร็จเป็นเวลาห้าโมงเย็นพอดิบพอดีทั้งสองจึงแยกย้ายกันกลับโดยโอปอให้เหตุผลว่ามีธุระสำคัญต้องไปจัดการ
“พี่เมฆคะ...พี่เมฆ” เสียงหวานเอ่ยเรียก พร้อมกับสับเท้าวิ่งเข้าไปหาชายหนุ่มรุ่นพี่
“มีอะไรโอปอ” เมฆหันไปตามเสียง สองเท้าหนากำลังก้าวขึ้นรถหยุดชะงักลง
“พี่เมฆจะเข้าเมืองหรือเปล่าคะ คือฉันนัดกับป้าไว้ เขาจะเอาเอกสารมาให้ที่ตลาดในเมืองน่ะค่ะ” ช่วงบ่ายโอปอยืมโทรศัพท์ญานาแอบติดต่อป้าแม่บ้านนัดแนะสถานที่ไว้เรียบร้อย
“ไปครับ...แต่ว่าพี่ไม่ได้ไปคนเดียวน่ะสิ พ่อเลี้ยงก็ไปด้วย”
“ถ้าอย่างนั้นไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวฉันจ้างคนงานพาไปก็ได้” โอปอยิ้มบางให้ หมุนตัวเตรียมเดินออกไปจากตรงนั้น
“มีเงินหรอเรา?” ก็ไหนว่าหนีมาแต่ตัว แล้วจะเอาเงินที่ไหนไปจ้างคนงาน
“...” ร่างบางส่ายหัวไปมาเป็นคำตอบ ‘ลืมสนิทเลย ฉันไม่มีอะไรติดตัวมาเลยนี่นา’
- Writer
