“พี่ไม่เคยสอนให้นินทาเจ้านายลับหลัง หรือว่าโทษที่ได้รับเมื่อเช้ายังไม่พอ?” เมฆมาทันได้ยินสิ่งที่ญานาพูดด้วยความสงสัย จึงเอ่ยดุน้องสาวชุดใหญ่พลันหันมองหญิงสาวทั้งสองคนสลับกันไปมา
“นาไม่ได้ตั้งใจนะพี่เมฆ แต่มันอดคิดไม่ได้นี่”
“ทำหน้าที่ของเราให้ดีก็พอ เข้าใจมั้ย” เอ่ยบอกพร้อมกับยื่นกระดาษสีขาวในมือให้หญิงสาวทั้งสองคนเมื่อเห็นว่าพวกเธอพยักหน้ารับจึงก้าวเดินไปหาคนอื่นที่ร่วมกลุ่มทะเลาะวิวาทก่อนยื่นกระดาษสีขาวให้เช่นกัน
เวลาล่วงเลยผ่านไปจนถึงเวลาเลิกงาน เมฆกับภูผาพร้อมมอเตอร์ไซค์คู่ใจจอดรอโอปอกับญานาหน้าห้องพักตามนัดไม่นานก็ปรากฏร่างของสองสาวเดินพูดคุยกันมายังทิศทางที่พวกเขารออยู่
“รีบไปกันเถอะนาหิวจะแย่แล้ว โอปอไปกับพี่ภูนะ” ญานาเอ่ยบอก พร้อมกับก้าวขาขึ้นซ้อนท้ายรถพี่ชาย
“พี่ภูผา...ฉันรบกวนด้วยนะ”
“ขึ้นเลยโอปอ” ภูผาบอกด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม เมื่อเห็นว่าสาวเจ้าขึ้นรถเรียบร้อย มอเตอร์ไซค์ทั้
