“ถอยไป...อยู่ให้ห่างจากผม” คอปเตอร์เอ่ยเสียงเข้มดุดัน ไม่แม้แต่หันมามองคนตัวเล็กยืนข้างกันด้วยซ้ำ ราวกับว่าเธอเป็นเพียงธาตุอากาศ
“พ่อเลี้ยง~ปอขอโทษ”
“....” มือหนาหมุนควงแก้วมีน้ำสีอำพันเกือบครึ่ง ใบหน้าหล่อเหลาเรียบเฉยไม่แสดงความรู้สึกใดออกมาทางสีหน้า สายตาคมทอดมองไปในความมืดอย่างไร้จุดหมาย
“ยกโทษให้ปอได้มั้ยคะ...อย่าโกรธกันเลยนะ” แขนเรียวโอบกอดเอวสอบไว้แน่น เธอเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกันทำไมต้องง้อเขาถึงเพียงนี้ทั้งที่ไม่ได้มีสถานะอะไร เป็นเพียงเจ้านายกับลูกจ้างเท่านั้น
“กลับไปซะ!” เสียงทุ้มต่ำตวาดลั่นราวกับควบคุมอารมณ์ไม่ได้บวกกับฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ในร่างกายทำให้ดูเกรี้ยวกราดจนน่ากลัว ทำโอปอสะดุ้งโหยงเผลอปล่อยมือกระทั่งร่างสูงหลุดพ้นจากพันธนาการของเธอ
ร่างบางพ่นลมหายใจหนักๆ ก่อนหมุนตัวเดินออกจากห้องไป จากบ้านเจ้านายเดินเท้าไปยังห้องพักคนงานต้องใช้เวลากว่ายี่สิบนาที อีกทั้งข้างทางมีแสงไฟส่
