Ep.6

1461 Words

หมั่บ!! จู่ๆมือบางเอื้อมจับท่อนแขนแกร่งไว้แน่น ซบใบหน้าสวยบนแผ่นหลังหนาของเจ้านายหนุ่มอย่างถือวิสาสะ ราวกับว่ากำลังหลบซ่อนใครยังไงอย่างงั้น “เป็นอะไร?”คอปเตอร์หยุดชะงักเหลียวกลับไปมองร่างบาง คิ้วหนาขมวดขึ้นเป็นปมด้วยความไม่เข้าใจการกระทำของสาวเจ้า เมฆเองก็เช่นกันเขากวาดสายตามองไปรอบๆเมื่อเห็นท่าทีเปลี่ยนไปของโอปอ “พ่อเลี้ยงคะ~ผู้ชายใส่เสื้อสีแดงคนนั้นส่งคนมาตามฆ่าฉัน เขายืนอยู่หน้ารถสีขาวทางขวา” เสียงหวานกระซิบแผ่วเบาไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมา เกรงว่าชายคนนั้นจะเห็นเธอเข้า สายตาคมกริบมองไปยังทิศทางที่เธอพูดบอก แต่กลับเห็นเพียงรถยนต์สีขาว ไม่มีใครยืนอยู่ตรงนั้นแม้แต่คนเดียว “ไม่มีใครซักหน่อยตาฝาดหรือเปล่า” เป็นเมฆพูดขึ้น เขามองไปยังที่ตรงนั้นเช่นเดียวกับเจ้านาย “ปล่อยฉัน... แล้วเธอลองมองดู” มือเล็กค่อยๆผละออกจากเจ้านายหนุ่ม เงยหน้ากวาดสายตามอง ‘หายไปไหนแล้ว เมื่อกี้ฉันเห็นเขายืนคุยโทรศัพท์อยู่ตรงนั้นนี่นา’ “ไป..กลับกันได้แล้ว” จบคำร่างสูงดูดีเลิกให้ความสนใจก้าวเท้าเดินไปขึ้นรถทันที ตามด้วยโอปอและเมฆ @บนรถ ในขณะที่รถขับไปบนถนนด้วยความเร็ว จู่ๆคนตัวสูงนั่งเบาะด้านหลังพูดโพล่งขึ้นตามความคิด “เธอเป็นใครกันแน่ ใครส่งเธอมาโอปอ?” “....”ร่างบางเม้มปากแน่นเธอควรเล่าปัญหาครอบครัวให้เขาฟังดีมั้ย หรือจะตอบส่งๆโกหกเขา แต่ถ้าโกหกแล้วเขาเกิดรู้ความจริงทีหลังล่ะ จะไล่ออกจากงานหรือเปล่า ความคิดในหัวตีกันยุ่งไม่รู้ว่าต้องตอบกลับยังไงดี “ว่าไง...เล่ามาให้หมด” ร่างบางสูดลมหายใจเข้าลึกสุดปอดเรียกความมั่นใจให้ตัวเอง ก่อนตัดสินใจพูดออกไป “คือ...พ่อฉันถูกโกงจนเกือบล้มละลาย ก็เลยบังคับฉันแต่งงาน เพื่อเอาเงินสินสอดไปกู้คืนธุรกิจกลับมา ทุกอย่างเกือบจะจบที่การแต่งงานของฉันกับผู้ชายคนนั้น....” ร่างบางหยุดชะงัก รู้สึกสะอิดสะเอียนขึ้นมาดื้อๆ เมื่อนึกถึงคำชวนร่วมเซ็กส์หมู่คืนเข้าหอ “ทำไมล่ะในเมื่อเธอก็ยอมแต่งงานไปแล้ว...พ่อเธอก็ได้เงินตามที่ต้องการ ทำไมถึงถูกตามฆ่า” เขารู้เรื่องจากลูกน้องมาบ้าง คืนนั้นเธอหนีมาทั้งที่ยังใส่ชุดเจ้าสาวด้วยซ้ำ “เขาต้องการให้ฉัน เอ่อ....” โอปอหยุดคำพูดไว้แต่เพียงเท่านั้น พลันคิดทบทวนว่าเธอควรพูดเรื่องน่าอายให้เขาฟังหรือไม่ “ทำไม?” “มีเซ็กส์หมู่ร่วมกับเด็กเลี้ยงของเขา” “…” “ฉันรับไม่ได้เลยหนีออกมา แล้วพ่อเลี้ยงสิงก็ส่งคนมาตามฉัน....” โอปอเผื่อพูดชื่อชายคนนั้นออกมาอย่างลืมตัว ทั้งที่ตั้งใจไว้ว่าจะไม่ให้ใครรู้ว่าเจ้าบ่าวในคราบซาตานของเธอคือใคร “เดี๋ยวๆ เมื่อกี้เธอว่าไงนะ ใครส่งคนมาตามเธอ” “.....พ่อเลี้ยงสิงค่ะ” โอปอเงียบไปครู่หนึ่งแต่ก็ยอมเอ่ยชื่อคนๆนั้นอีกครั้งอย่างชัดเจน คำตอบของเธอทำให้เมฆหันไปมองด้วยท่าทีตกใจ นี่เธอเป็นเมียพ่อเลี้ยงสิงงั้นหรอ ‘ตายๆๆหัวหลุดจากบ่าแน่งานนี้’ เมฆมองเจ้านายผ่านกระจกมองหลังสลับกับถนนเบื้องหน้า คิ้วหนาขมวดเข้าหากันเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าคอปเตอร์นั่งนิ่งไม่แสดงท่าทีใดออกมา จากนั้นเกิดความเงียบขึ้น กระทั่งรถหรูเลี้ยวเข้าถนนคับแคบมุ่งหน้าไปยังไร่กาแฟ ใบหน้าหล่อเหลาเผลอแสยะยิ้มร้ายโดยไม่มีใครสังเกตเห็น “ไปจอดที่บ้านพักเลยไอ้เมฆ เดี๋ยวกูขับรถกลับบ้านเอง” “ครับพ่อเลี้ยง” สิ้นเสียงเมฆหมุนพวงมาลัยเปลี่ยนทิศทางเดินรถใช้เวลาไม่ถึงสิบนาที รถหรูขับเข้ามาจอดหน้าห้องพักคนงาน “ขอบคุณนะคะพ่อเลี้ยงที่ให้ฉันติดรถไปด้วย” โอปอเอ่ยบอกตามมารยาทก่อนเปิดประตูลงจากรถในมือถือกระเป๋าและถุงเสื้อผ้าของใช้พะรุงพะรัง “อืม” คอปเตอร์ครางอือตอบรับแล้วพาตัวเองขึ้นไปนั่งประจำที่คนขับแทนเมฆ สายตาคมกริบมองจ้องโอปอก้าวเดินห่างออกไปจวบจนร่างเล็กหายเข้าไปภายในห้องพัก จึงขับรถตรงกลับบ้านหลังใหญ่ ร่างสูงดูดีไร้อาภรณ์ ยืนใต้ฝักบัวปล่อยให้สายน้ำอุ่นไหลรินอาบรดตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า มือหนายกขึ้นเสยเส้นผมสั้นสีน้ำตาลเข้มอย่างลวกๆ หัวสมองพลางคิดแผนการบางอย่างขึ้นมาได้ รอยยิ้มร้ายกาจปรากฏบนใบหน้าหล่อเหลาอีกครั้ง ดวงตาคมลุ่มลึกยากจะคาดเดาความคิด ‘คนอย่างผมไม่เคยทำร้ายใครก่อน หากคนๆนั้นไม่คิดทำลายผม’ มือหนาปิดก๊อกน้ำ เอื้อมหยิบผ้าเช็ดตัวผืนใหญ่สีขาวสะอาดตาพันรอบเอวสอบไว้อย่างหมิ่นเหม่ ก่อนสาวเท้าไปยังห้องแต่งตัวคว้าบ็อกเซอร์ตัวโปรดมาสวมใส่ บ้านหลังใหญ่มีเพียงคอปเตอร์อาศัยอยู่เพียงคนเดียวเท่านั้น ไม่มีญาติพี่น้องหรือแม่บ้าน หน้าที่ทำความสะอาดเป็นของญานาสัปดาห์ละหนึ่งวัน ส่วนเรื่องอาหาร เขาจะไปกินที่โรงอาหารในไร่รวมกับคนงาน ไม่ก็ให้เมฆห่อมาให้ที่บ้าน ร่างสูงดูดีตื่นขึ้นในช่วงเช้าของวันใหม่ อาบน้ำล้างหน้าแต่งตัวเรียบร้อยจึงลงมาชั้นล่างของตัวบ้าน ก่อนขับรถกระบะคู่ใจเข้าไปในไร่ และจอดสนิทที่ใต้ต้นไม้ใหญ่ใกล้กับโรงอาหาร “สวัสดีค่ะพ่อเลี้ยง” เสียงแหลมแสบหูของชมพู่เอ่ยทักทายเจ้านายหนุ่ม ทันทีที่เห็นร่างสูงก้าวเท้าลงจากรถ “อืม” คอปเตอร์ตอบกลับไปแต่เพียงเท่านั้นก่อนเดินจากไปไม่ให้ความสนใจเจ้าหล่อนเลยด้วยซ้ำ สายตาคมจ้องมองพนักงานใหม่นั่งยิ้มหวานพูดคุยกับเมฆและญานาอยู่ที่โต๊ะ “สวัสดีครับพ่อเลี้ยง” “สวัสดีค่ะ/สวัสดีค่ะ” โอปอกับญานาเอ่ยเป็นเสียงเดียวกันด้วยท่าทีนอบน้อม “ทำไมวันนี้พ่อเลี้ยงมาแต่เช้าเลยล่ะครับ”เมฆตั้งคำถามอย่างสงสัย เหลือบตามองนาฬิกาข้อมือบอกเวลาเจ็ดโมงห้านาที ปกติมื้อเช้าทุกวันของพ่อเลี้ยงตอนแปดโมงตรง ‘วันนี้มาแปลก’ “เอ่อ...” คนเป็นเจ้านายเลิ่กลั่กทำตัวไม่ถูก แผนการที่อุตส่าห์คิดไว้เมื่อคืนเกือบล่มไม่เป็นท่าเพราะความประหม่าของตัวเอง “กูหิว...ก็เลยรีบมา มีอะไรกินบ้าง?” คอปเตอร์ตั้งคำถามกลับไป พร้อมนั่งลงข้างลูกน้องคนสนิท “มีแกงเขียวหวานกับไข่เจียว เดี๋ยวผมไปยกมาให้ครับ” “อืม” เอ่ยตอบลูกน้อง แต่สายตากลับชำเลืองมองไปยังคนตัวเล็กฝั่งตรงข้าม ก้มหน้าก้มตากินข้าวไม่พูดไม่จา ต่างจากเมื่อครู่พูดคุยเสียงแจ๋ว “กินเยอะๆนะโอปอ วันนี้งานเยอะ เผลอๆได้ทำโอทีจนค่ำ” ญานาพูดบอก วันเงินออกแบบนี้งานเอกสารในออฟฟิศจะเยอะมากเป็นพิเศษ แต่หล่อนชอบนะ จะได้ทำงานล่วงเวลาเงินเดือนก็เพิ่มขึ้นตาม “ฉันกินเยอะจนพุงกางแล้วเนี่ย” “แบบฉันย่ะ ถึงจะเรียกว่าพุงกางของจริง” ญานาทำท่าแอ่นหน้าท้องให้เพื่อนดูด้วยท่าทีหยอกล้อ เรียกเสียงหัวเราะคิกคักจากโอปอได้เป็นอย่างดี การกระทำของสองสาวตกอยู่ในสายตาของคอปเตอร์ทั้งหมด เพียงแต่เขานั่งนิ่งกินข้าวทำเหมือนไม่ใส่ใจก็เท่านั้น เช่นกันพฤติกรรมของเขาก็ไม่สามารถรอดพ้นสายตาเมฆไปได้ “อะแฮ่ม อย่าเล่นกัน! มารยาทบนโต๊ะอาหารควรมี” เมื่อรู้ตัวว่าถูกจับได้คอปเตอร์กะแอมไอขัดขวางบทสนทนาระหว่างโอปอกับญานาแก้เก้อ ไม่ลืมตวัดสายตาดุดันจ้องมองลูกน้องคนสนิท ‘ไอ้เวร!จะจับผิดอะไรนักหนาวะ' “ขอโทษค่ะ” สองสาวหุบยิ้มแทบไม่ทัน หน้าเจื่อนลงอย่างเห็นได้ชัด ไม่รู้ก้าวเท้าไหนออกจากห้องถึงได้โดนดุแต่เช้าอย่างนี้ มื้อเช้าผ่านพ้นไป พ่อเลี้ยงหนุ่มเข้ามาดูงานในออฟฟิศ โดยมีมือขวาอย่างเมฆคอยจัดเอกสารเรียงลำดับก่อนหลังให้อย่างไม่ขาดตกบกพร่อง “พ่อเลี้ยงครับ เอกสารสมัครงานของโอปอ” เมฆยื่นเอกสารในมือให้เจ้านายได้ดู เพื่อเซ็นรับ คอปเตอร์ไล้สายตาอ่านข้อมูลส่วนตัวของหญิงสาวอย่างละเอียดด้วยความอยากรู้ จนลืมไปว่าเมฆยืนอยู่ตรงหน้า ‘นางสาวโอปอ ธารพีภัทร’ นามสกุลของเธอทำคิ้วหนาขมวดเข้าหากันเล็กน้อย แต่ก็ยอมปล่อยผ่านเลื่อนมองบรรทัดถัดไป ‘อายุ22ปี จบบัญชี สถานะ โสด’ ‘เหอะ! แต่งงานแล้วไม่ใช่หรือไง’ คอปเตอร์คิดในใจ

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more