ครืดด! ครืดด!
เสียงโทรศัพท์มือถือเครื่องใหม่ของโอปอดังขึ้น เรียกให้คนตัวเล็กหันไปมอง เบอร์ใหม่เธอเพิ่งซื้อมา มีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่รู้ มือบางกดรับสายอย่างไม่คิดลังเลเมื่อเห็นชื่อเพื่อนโชว์หราบนหน้าจอ
*ญานา*
“นา...หมอว่ายังไงบ้าง” เสียงหวานกรอกเข้าไปในสาย โดยไม่รอให้อีกฝ่ายพูดก่อน
[พี่เองโอปอ พี่ยืมโทรศัพท์นาโทรน่ะ]
“ค่ะพี่เมฆ..มีอะไรหรอคะหรือว่านาอาการหนัก”
[ไม่ใช่ๆ คือพี่จะรบกวนโอปอ ช่วยเอากับข้าวมื้อเย็นที่โรงอาหารไปให้พ่อเลี้ยงที่บ้านน่ะ ใกล้ค่ำแล้วไม่รู้กินอะไรหรือยัง ป่านนี้คงหิวแย่ ขี่มอเตอร์ไซค์เป็นใช่มั้ย?]
“ไม่เป็นค่ะ เดี๋ยวปอปั่นจักรยานไปจัดการให้นะ ไม่ต้องห่วง”
[โอเค...พี่รบกวนหน่อย อย่าลืมเอาไฟฉายติดไปด้วยนะ รีบไปรีบกลับล่ะใกล้มืดแล้ว]
“รับทราบค่ะ” ติ๊ด..
สายตัดไป โอปอทำตามที่เมฆไหว้วานทันที มืดค่ำจะเดินทางลำบาก ร่างบางปั่นจักรยานไปเอาอาหารที่แม่ครัวเตรียมไว้ แ
