เช้าวันใหม่...
โอปอตื่นขึ้นมาทำธุระส่วนตัวจนเสร็จ ก่อนออกจากห้องเพื่อไปกินข้าวที่โรงอาหารเฉกเช่นทุกวัน ที่ต่างออกไปคงเป็นเพราะวันนี้เธอมาคนเดียว ญานาลาป่วย
ขณะนั่งกินข้าวอย่างเอร็ดอร่อย สายตาคู่สวยเหลือบเห็นคอปเตอร์กำลังยืนพูดคุยกับชมพู่ เธอนั่งอยู่ค่อนข้างไกลเลยไม่ได้ยินบทสนทนานั้น ภาพที่เห็น มือหนายกขึ้นจับศีรษะของผู้หญิงคนนั้นทำโอปอเผลอกำช้อนแน่นอย่างลืมตัว ก่อนจะได้สติรีบตักข้าวใส่ปากและพาตัวเองออกไปจากตรงนั้น
“มาอยู่ไม่เท่าไหร่ ก็ออกลายซะแล้ว” นั่งทำงานได้ไม่นาน ก็ถูกเพื่อนร่วมงานกระแนะกระแหน โอปอละสายตาจากรายงานตรงหน้าเงยขึ้นมองเจ้าของน้ำเสียงแหลมแสบหู
“พูดอะไรของเธอ?”
“เหอะ! คิดว่าไม่มีใครเห็นหรือไง ออกไปไหนมาไหนกับพ่อเลี้ยงสองต่อสอง”
“อิจฉาหรอ หื้ม?” โอปอเลิกคิ้วถาม ฉันเบื่อยัยชมพู่เน่านี่จริงๆ วันๆคอยหาเรื่องคนอื่นไปทั่ว ทำงานเก่งได้ซักครึ่งนึงคงดี
“ฉันเนี่ยนะอิจฉาเธอ เมื่อ
