“เดี๋ยวก่อนค่ะพี่” ฉันรีบวิ่งตามพี่พราวฟ้าก่อนที่พี่เขาจะเดินเข้าลิฟต์ไป ร่างบางอ่อนแอ้นหันหน้ามามองฉัน
“มีอะไรคะ”
“ทำไมถึงมาช่วยหนูล่ะคะ”
“น้องเองก็น่าจะรู้นะคะว่าเพราะอะไร”
“หนูว่า…”
ฉันยังพูดไม่ทันจบก็ถูกคนตรงหน้าตัดบทเสียก่อน
“พี่ขอตัวก่อนนะคะ เอาเป็นว่าถ้าน้องสงสัยอะไรเดี๋ยวเขาก็มาให้คำตอบเองล่ะค่ะ” ไม่รอให้ฉันได้พูดอะไรต่อพี่พราวฟ้าก็เดินหายเข้าไปในลิฟต์ทันที ทิ้งให้ฉันยืนจมอยู่กับความคิดของตัวเอง
หรือว่านี่จะเป็นฝีมือของเขาอีก
ร่างบางหลับไหลอยู่บนเตียงกว้างขนาดคิงไซต์ ดวงตากลมโตปิดสนิทด้วยความเหนื่อยล้า ลมหายใจสม่ำเสมอบ่งบอกว่าตอนนี้ผู้เป็นเจ้าของห้องกำลังหลับสนิทจนไม่รับรู้โลกภายนอก เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นอยู่บนหัวเตียง ปลุกให้คนที่กำลังอยู่ในห้วงนิทราสลึมสลือกวาดมือบางไปทั่ว
“อยู่ไหนนะ” ฉันบ่นเสียงงัวเงีย ก่อนที่มือจะสัมผัสเข้ากับมือถือเครื่องประจำ “ใครโทรมากัน” ฉัน
