เพทายที่เห็นเวลา ที่ดึกพอสมควรแล้วแฟนของตนเองเริ่มจะเมามายแล้วก็ง่วงนอนเธอนั่งเอนพิงมาซบบนบ่าของเขา
"ง่วงนอนแล้วเหรอ" เพทายถามแฟนสาว
"ค่ะ พี่เพทายกลับบ้านได้ยัง" เสียงงัวเงียของใบหม่อน ตาที่ปิดสนิทเอนพิงเพทาย
"อยากกลับแล้วหรือยัง นั่งรอพี่แปบนึง"
"กระทิงมึงจะกลับยัง พวกมึงจะกลับยัง"
"มึงจะกลับแล้วหรอ" เจตต์ ถามเพื่อนตนเอง
"เออ แฟนกูง่วงนอนแล้ว" เพทายตอบเพื่อนรัก
"งั้นมึงพาน้องกลับบ้านเลยก็ได้ พวกกูนั่งอีกไม่นานหรอก พรุ่งนี้มีเรียนอีก"
"งั้นกูกลับก่อนนะเว้ย ไปหม่อนกลับบ้านกัน"
"กลับได้แล้วหรือค่ะ" ใบหม่อนอาการงอแง เพราะโดนปลุกจากเพทาย ยังไม่ยอมลืมตา
"หลับจริงเหรอเนี่ยะ พี่พากลับสนามนะ" เพทายอุ้มเธอขึ้นมาแนบอก และแอบกระซิบบอกแฟนสาว
"อะไรกลับสนาม กลับบ้าน เดี๋ยวเตี่ยว่าพี่เพทาย" ใบหม่อนที่ลืมตาโต หลังจากที่โดนเขาหลอกว่าจะพากลับสนาม
"ปล่อยหม่อนลง หม่อนเดินเอง" ใบหม่อนที่กำลังดิ้นอย
