15
จูบคลายหนาว
ทางเจ้าหน้าที่เดินออกตามหารมิดากับชนาธิปอย่างไม่หยุดไม่หย่อนจนตะวันใกล้ลาลับขอบฟ้าทั้งหมดจึงต้องถอนกำลังเพราะกลัวจะหลงกันเพิ่มไปอีก
ทำให้คืนนี้รมิดากับชนาธิปต้องนอนกันในป่าแห่งนี้ โชคดีที่รมิดาพกน้ำ พกบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปแล้วก็ขนมไปด้วย ทำให้ทั้งสองไม่ต้องทนหิวในคืนนี้
“ท้องของคุณร้องอย่างนั้นหรอ” รมิดาเอ่ยถามเขาเพราะดูท่าทางแล้ว เขาคงหิวมากแน่ ๆ จึงได้ท้องร้องดังขนาดนี้
“ก็ต้องหิวสิถามมาได้ หิวจะตายอยู่แล้วตั้งแต่เกิดมาไม่เคยหิวอย่างนี้มาก่อนเลยในชีวิต” ชนาธิปพูดขึ้นมาพร้อมกับทำหน้าตาทรมานด้วยความหิว
“ฉันเคยหิวมากกว่าที่คุณหิวซะอีก ตอนนั้นฉันกับแม่มีเงินแค่ 5 บาทเท่านั้น เราซื้อไข่ได้หนึ่งฟองแล้วก็ต้องแบ่งกินกับน้ำปลาให้ได้สองมื้อ เพราะตอนนั้นฉันยังไม่มีงานทำแล้วแม่ก็ป่วยด้วย พูดมาแล้วชีวิตก็เศร้าแล้วทำไมฉันต้องมาเล่าให้คุณฟังด้วยก็ไม่รู้ คุณไม่มีวันเข้าใจหรอกเพราะคุณไ
