ตัวร้ายที่รัก

1 หน้าที่ของเรนโบว์

1

หน้าที่ของเรนโบว์

รมิดากลับจากที่ทำงานในตอนเช้าเพราะเธอถ่ายละครกว่าจะเสร็จก็ดึกกว่าจะเดินทางกลับถึงบ้านก็ใช้เวลาหลายชั่วโมง

เมื่อเธอมาถึงก็เห็นหลานแฝดสองคนของเธอใส่บาตรตอนเช้ากับแม่ของเธอซึ่งก็เป็นคุณยายของสองแฝด

“น้าเรนโบว์กลับมาแล้วคิดถึงจังเลยค่ะ” พราวรุ้งพูดขึ้นมาแล้วก็วิ่งไปหารมิดาส่วนพลอยดาวก็วิ่งไปตาม ๆ กันแล้วก็เรียกรมิดาด้วยความดีใจ

“อย่าวิ่งเร็วเดี๋ยวล้มนะลูก” สายฝนพูดขึ้นมาด้วยความเป็นห่วงหลานสาวทั้งสองของคุณยาย

“แม่คะ ได้อะไรกินหรือยังหนูซื้อข้าวต้มมาฝากค่ะของสองจิ๋วด้วยนะ” รมิดาพูดพร้อมกับจับมือของสองแฝดเดินเข้าไปในบ้านพร้อมกับแม่ของเธอ

“ทำไมวันนี้มาซะเช้าเลยล่ะลูก” สายฝนเอ่ยถามลูกสาว เธอเป็นห่วงลูกสาวมาก ๆ เพราะตอนนี้เธอเหลือลูกสาวแค่คนเดียวคือรมิดาเพราะลูกสาวอีกคนซึ่งก็คือแม่ของสองแฝดได้จากไปตอนที่คลอดสองแฝด ทำให้ตอนนี้เธอและลูกสาวต้องช่วยกันดูแลหลานสาวทั้งสองให้ดีที่สุด ส่วนพ่อของเด็ก ๆ ก็ไม่มีใครรู้ว่าเป็นใครเพราะแม่ของสองแฝดไม่ได้บอกว่าใคร สายฝนเคยถามแต่ก็บอกแค่ว่าไม่รู้ว่าใครเป็นพ่อของเด็ก

“พอดีว่าถ่ายตอนกลางคืนกว่าจะถ่ายเสร็จก็ดึกมากกว่าจะกลับมาถึงบ้านก็ใช้เวลาเดินทางอีกหลายชั่วโมงเลยมาถึงเช้า” รมิดาบอกกับแม่ของเธอแล้วก็เดินไปเตรียมอาหารเช้ามาให้หลานกับแม่แล้วก็ของเธอเอง

“ข้าวต้มปลาของคุณยาย ข้าวต้มกุ้งของพราวรุ้ง ข้ามต้มหมูของพลอยดาวกับน้าเรนโบว์ เรามากินพร้อมกันให้หมดเลยโอเคมั้ยคะ” รมิดาพูดอย่างนั้นเด็ก ๆ ก็เริ่มกินไปพร้อม ๆ กับผู้ใหญ่

ตอนนี้สองแฝดอายุ 5 ขวบแล้ว ทั้งสองเป็นเด็กเลี้ยงง่ายมาตั้งแต่เด็ก แม้ว่าทั้งสองคนจะไม่มีพ่อกับแม่แต่เด็ก ๆ ก็ไม่เคยขาดเพราะน้าของเด็ก ๆ พร้อมสนับสนุนหลานสาวตัวน้อยของเธอมาก ๆ

“พรุ่งนี้ก็เป็นวันเกิดของสองจิ๋วแล้วนะคะแม่ และก็เป็นวันครบรอบการจากไปของพี่ฝนทิพย์ เราไปทำบุญกันดีมั้ยคะ พาเด็ก ๆ ไปด้วย” รมิดาที่ไปส่งเด็ก ๆ ที่โรงเรียนกลับมาก็มานั่งคุยกับแม่ที่กำลังนั่งจัดดอกไม้ใส่แจกันเตรียมไปไหว้พระ

“ก็ดีเหมือนกันนะ แม่ก็คิดถึงพี่สาวแกเหมือนกันป่านนี้ไม่รู้จะเป็นยังไงบ้าง” สายฝนที่ยังคงคิดถึงลูกสาวคนโตอยู่ทุกวันแต่ก็คลายเหงาได้บ้างเพราะมีสองแฝดคอยสร้างเสียงหัวเราะให้กับบ้านที่เงียบเหงาหลังนี้

“พี่ฝนทิพย์ตอนนี้หนูคิดว่าน่าจะสบายดีเพราะเราหมั่นทำบุญไปให้ไงคะ แม่อย่าคิดมากเลยนะคะ สองแฝดก็เหมือนเป็นตัวแทนของพี่นะ หนูเองก็สู้ได้ทุกวันนี้ก็เพราะหลานทั้งสองนะคะ แม่เองก็ต้องสู้เพื่อหลาน ๆ นะคะ” รมิดาพูดขึ้นมาพร้อมกับกอดแม่ของเธอไว้แน่น

“หนูก็อย่าทำงานหนักเกินไปนะลูก แม่รู้ว่าหนูทำเพื่อหลานสาวตัวน้อย ๆ ทั้งสองแต่หนูก็ควรพักผ่อนบ้างนะดูสิซูบลงไปเยอะแล้วนะ” สายฝนพูดขึ้นมาพร้อมกับมองไปที่ลูกสาวแล้วก็ลูบผมอย่างเอ็นดูไม่ว่าลูกสาวของเธอจะโตมากแค่ไหนแต่เธอก็ยังเป็นเด็กสำหรับคนเป็นแม่อยู่ดี

หลายวันผ่านไปรมิดาต้องเดินทางไปต่างจังหวัดสามวันเพื่อถ่ายทำละคร เธอต้องเดินทางอย่างนี้อยู่บ่อย ๆ แต่เธอก็เลือกงานมากไม่ได้ทำให้เธอต้องทำเพื่อความอยู่รอดของเธอและครอบครัวของเธอ

“เด็ก ๆ อยู่กับคุณยายไม่ดื้อไม่ซนนะคะ น้าเรนโบว์ไปทำงานสามวันแล้วจะกลับมานะคะ” รมิดาบอกกับเด็ก ๆ อย่างนี้ทุกครั้งที่จะไปทำงานที่ต่างจังหวัด

“น้าเรนโบว์อย่าลืมซื้อของเล่นมาฝากหนูด้วยนะคะ หนูด้วยค่ะ” สองจิ๋วช่วยกันพูดเพราะรู้ว่าน้าของพวกเธอใจดีทุกครั้งที่ขอของเล่น

“ได้สิคะ อยากได้อะไรคิดไว้เลยนะคะ แต่ต้องไม่แพงมากไปโอเคมั้ยคะ” รมิดาตามใจเด็ก ๆ แต่ก็มีลิมิตตามความเหมาะสมซึ่งเด็ก ๆ ก็เข้าใจและไม่งอแงเลยสักครั้ง

“น้าไปแล้วนะคะ” รมิดากอดหลานสาวของเธอทั้งสองแล้วก็หอมแก้มคนละทีที่แก้มป่อง ๆ ของทั้งพลอยดาวและพราวรุ้ง

“เดินทางปลอดภัยนะลูก ไม่ต้องเป็นห่วงแม่กับหลานนะ แม่แข็งแรงดีสบายมาก” สายฝนบอกกับลูกสาวแล้วก็กอดเธอหนึ่งทีแล้วก็ลูบหัวเป็นการให้กำลังใจ

รมิดาไม่ได้อยากไปทำงานที่ไหนไกล ๆ เลยแต่เป็นเพราะหน้าที่การงานของเธอที่ต้องเดินทางอยู่บ่อย ๆ ทำให้เธอเลือกไม่ได้ว่าเธออยากไปหรือไม่อยากไป เธอเป็นห่วงแม่กับหลานมาก ๆ เธอตั้งใจว่าเธอจะหาแม่บ้านมาอยู่เป็นเพื่อนแม่กับหลาน ๆ หลังจากที่เธอจ่ายค่าบ้านเสร็จซึ่งอีกไม่นานเธอน่าจะจ่ายหมด

รมิดาน้ำตาคลอทุกครั้งเมื่อนึกถึงพี่สาวเพราะเธออยากให้พี่สาวเห็นว่าลูก ๆ ของเธอกำลังน่ารักมากแค่ไหนแต่สิ่งที่เธอทำได้ตอนนี้ก็คือเธอต้องดูแลแม่และหลาน ๆ ให้ดีเหมือนที่พี่สาวของเธอดูแลเธอมาอย่างดีเช่นกัน

พี่สาวของเธอไม่เรียนต่อก็เพื่อที่จะไปทำงานเพื่อนำเงินมาให้เธอเรียนพี่สาวของเธอเสียสละทุกอย่างให้กับเธอเพราะฉะนั้นแล้วเธอก็ตั้งใจว่าจะทำทุกอย่างให้ดีที่สุดเพื่อพี่สาวของเธอ