Devil's Desire

Chapter 17

HALOS MASIRA na ang pinto dahil sa lakas ng pagsipa ni Christian. Napabalikwas ako sa pagbangon mula sa kumot na ginawa kong higaan at tiningnan ang orasan nang malaman ko kung anong oras na. It's past midnight and he just got home, drunk and high.

Tumayo ako saka buong tapang ba sinalubong ang kanyang masamang titig. The dark circles around his eyes are visible. He looked older than his age. Halatang madami ang problema ni Christian nitong nakaraang araw. Napailing ako saka siya nilapitan kahit na batid kong pagbubuhatan niya ako ng kamay. He always do that when he is under the influence of alcohol.

"Dominique, you b***h!" he screamed with anger. Naitaas ko lang ang aking kilay dahil ayaw ko siyang patulan. I can only use my ability when he is drunk.

"I'm here," sagot ko at kumaway sa harapan niya mismo upang makita niya ang pagmumukha ko.

Imbes na maging maligaya nang makita ako ay mukha yatang nagalit siya. He swiftly moved his hands on my nape and now he is pulling my hair, so hard that my scalp are stinging. Siguro naman ay hindi niya maaalala ang aking gagawin, kaya naman palihim kong ginamit ang aking kapangyarihan. I made a weapon that sends current to victim's brain, shocking them and putting them to sleep.

Lumagpak siya sa sahig at narinig ko pa ang malakas na pag-untog ng kanyang ulo sa gilid ng mesa. Natawa ako nang bahagya saka siya sinipa sa tagiliran upang tiyakin na wala siyang malay. I raised my left eyebrow when he started snoring and he was even scratching the tip of his nose. He looked like a child that needs a nap after a long day of playing and having fun.

Kinuha ko ang kanyang smartphone at saka hinubad ang kanyang damit hanggang sa wala nang matirang saplot. I placed him in an embarrassing position and took several photos that I uploaded on his social media accounts, exposing his dark side. I may be a b***h for doing this but he deserves it anyways.

Hinayaan ko siyang nakatihaya sa malamig at maalikabok na sahig. Ano naman ang pakialam ko kung lamigin siya at magkasakit. Mabuti nga iyon upang matulungan ko si Celine sa pagtakas. Isa pa ang babaeng 'yon.

I've been convincing her to run away but she always tells me that she couldn't leave Christian because he was the only one who cared for her. She doesn't care if the man hurt or beats her to death. Basta ang alam niya ay mahal niya ang binata at handa siyang gawin ang lahat maging masaya lang siya.

Kinuha ko ang susi sa bulsa ng pants ni Christian at napailing dahil mayroon pa akong nakuhang sachet ng ipinagbabawal na gamot. I rolled my eyes and kicked his foot because I'm irritated. Kung pwede nga lang na sabunutan siya ay ginawa ko na. Nang makuntento ako sa ginagawa ko'y nagmamadali akong lumabas sa pinto. I went to the attic and inserted the key to the doorknob and unlocked the door.

My eyes narrowed in shock after seeing Celine lying on the floor, tied, and full of bruises. Wala akong sinayang na oras. Nagmamadaling umakyat ako sa hagdan saka siya nilapitan. Ang una kong sinuri ay ang kanyang pulso. When I felt her pulse, I immediately removed the ropes that was tied around her body using my strength and power combined. Nang maalis ang tali ay maingat ko siyang binuhat patungo sa kanyang higaan at bumaba sa kusina para kumuha ng first aid kit, palanggana, at malinis na bimpo.

Because no one is around, I teleported back to the attic and started to clean her wounds and bruises before changing her clothes. Isa-isa kong nilagyan ng ointment at gamot ang sugat niya. Pati ang natamo niyang saksak sa balikat ay tinahi ko at binalot ng gauze upang hindi siya ma-infection.

Nang matiyak na maayos na ang kanyang lagay ay bumalik ako sa silid na aking pinanggalingan saka nagmamadaling binihisan si Christian, nang sa gayon ay hindu niya malaman na ako ang may kagagawan ng lahat. Hinawakan ko ang kanyang kamay saka binago ang ilang detalye ng kanyang alaala.

Pagkatapos ay hinubad ko ang aking damit at nagkunwari na walang malay upang isipan niya na nagawa niya ang kanyang balak.

HANGGANG SA mga oras na ito ay iniisip ko pa rin kung sino ang masamang espíritu na nagtangka sa buhay ni Dominique. Wala naman akong nakitang kakaiba o naramdaman sa tuwing pinagmamasdan ko siya sa salamin.

I always make sure that she is safe. Kahit na saan siya magtungo. But what happened? Why I didn't know about this? May tumataksil ba sa akin? Did somebody blocked my power? Iyon ang mga katanungan na dapat ko mabigyan ng sagot dahil kung hindi, malalagay sa panganib ang buhay ni Dominique, at ang bagay na iyon ang huling nanaisin ko.

Dominique is like a daughter to me, because of that reason. Subali't hindi pa ito ang tamang panahon upang isalaysay ko ang aking nakaraan.

Walang kung ano-ano'y may sumabog nanamang bulkan. The ground was shaking aggressively that I needed to elevate myself. Kinontrol ko ang aking mga gamit nang sa gayon ay hindi ito magulo, lalo na ang mga babasaging bagay na nasa kabinet. Those vials contain some potions and poisons that I am using when I cast a spell.

This is the third time that the volcano erupted this month. Heiva was just saying that it is because of Dominique, but I doubt it. Ang bulkan ay walang kinalaman kay Dominique dahil ito ay konektado sa kaluluwa ng aking mortal na kapatid. I have no idea what he is doing this past few days, causing a disaster to happen.

Kapag nahuli ko siya ay malalagot siya sa akin, lalo na ang ama niya.

Few seconds later, the ground stopped shaking. Napabuga ako ng malalim na hininga at akmang bababa sa lupa nang biglang sumabog ang pinto sa aking bahay at humahangos na pumasok si Heiva. I guess she's in a good mood. Kapag masama ang hangin na pumasok sa utak niya ay kinakalaban niya ako.

"Deyja, your daughter is in danger. I saw an evil spirit lurking around her. Sa loob nang anim na araw ay tuluyang makukuha ng espíritu ang katawan niya kapag hindi mo ito naitaboy," pagbibigay alam niya saka sinuri ang aking kabuuan.

"Why the hell are you looking like that?" she said in pure disgust, she's squinting her eyes and her brows are furrowed. I felt conscious of how I look so I landed on the ground and immediately run in front of the mirror to see my reflection, but I still look elegant and stunning.

Doon ko napagtanto na nilinlang niya ako upang makaalis siya.

"That conniving witch!" I exclaimed out of frustration and messed my hair by the use of my fingers. Muli kong binalingan ng tingin ang aking sarili sa salamin at ngumiti. But my smile faded when I saw my face.

Magkamukha kami ng aking ina, at sa tuwing nakikita ko ang aking mukha ay naaalala ko ang aking madilim na kahapon. I remembered how he tried to ruin my life and how he killed my happiness because of his irrelevant reasons. Kahit na mamatay pa ako ay hinding-hindi ko siya mapapatawad.

I throw my head back and laugh softly, like I was trying to calm my chaotic mind. But I know that I'm just pretending. I've been pretending for all my life.

Isang malalim na hininga ang aking pinawalan saka ako naglaho upang puntahan si Dominique. I'm just going to catch that spirit and throw him in hell. I used the thin satin cloth to cover half of my face and changed my clothes, I even changed my face so nobody could recognize me.

Nagtungo ako sa bahay kung saan ko siya nakita ngunit wala na siya doon. The house is empty and the only thing that was left are Callum's note. Bigla akong nahiwagaan sa kung ano ang itsura ni Callum kaya naman nagtungo ako sa isang silid at naghanap ng kahit na anong litrato.

Binuksan ko ang bawat kabinet at aparador. Even the vault that was under the bed. Wala akong makita kahit na isang litrato kaya mas lalong lumaki ang kuryosidad na aking nararamdaman.

Who is Callum and why am I nervous? Pinagpatuloy ko ang aking ginagawa hanggang sa mapadpad ako sa kusina. Kahit ang cupboard ay sinuri ko para lang malaman kung may tinago siya na litrato doon, ngunit wala akong nakita.

Narinig ko ang mahinang pagbukas ng pinto kaya nagmamadaling tumakbo ako sa ilalim ng hagdan upang ikubli ang aking sarili. Hindi ko namalayang naalis pala ang tela sa aking mukha ngunit hindi ko na iyon pinansin. When I look at the door, I saw two men entering the house. They're having a serious conversation and it's about Dominique who has been missing for a day.

"Callum, baka naman iniwan ka lang niya. Hindi ba sabi mo, bigla na lang siyang nawawala at sumusulpot lang kung kailan niya gusto," sabi ng lalaking naunang pumasok sa pinto.

Tiningnan ko ang lalaking tinawag niya na Callum. Right at that moment, my whole world stopped after seeing his face, and when I look into his eyes my heart started to skipped a beat. I'm feeling emotional right now and it's because of Callum. I clenched my palm into fist and teleported back to my place.

Nag-unahan sa pagpatak ang masaganang luha mula sa aking mga mata. I couldn't accept the fact that he had an offspring, and he knew who Dominique was. What will happen if he discovered who his father was? Ano kaya ang magiging reaksyon ni Callum kapag nakilala niya kung sino ako sa buhay ng kanyang ama.

HINAWAKAN KO ang braso ni Junior para pigilan siya sa paglalakad. Nilapit ko ang aking daliri sa labi upang sumenyas sa kanya na huwag gumawa ng ingay. Kinuha ko ang aking baril saka tinutok sa hagdan dahil may nararamdaman akong enerhiya na nanggagaling doon, subali't nang tingnan ko ay wala namang tao.

Huminga ako ng malalim at binalik sa holster ang aking baril.

"Bakit, Callum? May nanloob ba sa bahay mo?" tanong ni Junie habang nanlalaki pa ang mga matang nakatitig sa akin.

"Nothing. Akala ko lang may nakatitig sa akin. Napraning lang ako. Teka, maupo ka muna ipagtitimpla kita ng kape."

I was about to leave but he stopped me. He was looking upstairs like he saw something. Binaling ko rin ang aking tingin sa taas ng hagdan at napansin ko na magulo ang aking mga gamit. I hurriedly went upstairs and checked my room, only to see my things scattered on the floor. Nakapagtataka lang na maayos pa rin ang aking study table kung saan naroon ang aming family picture.

Everything was a mess but my pictures are in good shape.

"Ang gulo. May nanloob sa bahay mo," sabi ni Junie at tumayo sa aking likuran. Nakisilip siya sa hawak kong picture frame at natawa nang makita ang aking baby picture. My mother was carrying me and I was crying because of my father who was eating the candy cane.

"Ang cute mo naman umiyak, Callum. Iyakin ka pala nang bata ka, eh. Sinong mag-aakala na ikaw ngayon ang isa sa kinakatakutang pulis." Tinapik niya ang aking likod saka inagaw ang hawak ko. Kinuha niya rin ang photo album at inisa-isang tingnan ang litrato ko mula nang bata ako hanggang sa makapagtapos sa kolehiyo.

Habang abala si Junie ay bumaba ako upang ipagtimpla siya ng maiinom. Nang makapasok ako sa kusina ay napansin kong magulo rin ito, lalo na ang cupboard. Kompleto pa naman ang mga gamit ko kaya hindi ko naintindihan kung ano ang nais kunin ng nanloob. Inayos ko ang nagulong gamit at napansin ko ang tela na nasa sahig.

Pinulot ko iyon saka inamoy. It has a flowery scent and it is familiar to me. Iyon din ang amoy ng aking ama. Sinuri ko ang tela ngunit wala naman akong nakitang kakaiba pero itatago ko na lang ito dahil baka balikan ng may-ari.