“NICKEL!” sigaw ko at bumalikwas sa pagbangon. Subali’t ang unang bumungad sa aking paningin ay hindi ang lalaking inaasahan kong makikita ko kundi si Deyja na prenteng nakaupo sa rocking chair at may hawak na kopita. She’s looking at me like I’m some sort of an unidentified object.
“Still expecting to see him after what he have done to you?”
Natahimik ako dahil sa kanyang tanong. Alam ko sa sarili kong may puwang pa si Nickel sa aking puso. Kahit na mas nananaig ang galit ko ay sa kanya ko pa rin nahanap ang kahulugan ng pagmamahal. I was expecting to lash out when I see him but it’s the opposite, I feel safe in his arms that I even fell asleep.
“We are going home, Dominique. I need to show you something. Kaya itigil mo na muna ang pagpaslang at paghahanap ng bagong magiging biktima
