Chapter 22.1
Tahimik kaming dalawa ni Ate habang ako ay hindi pa rin humihinto sa pag-iyak. Masakit para sa ’kin ang nangyari pero kahit saan tignan, mas masakit ‘to sa side ni Mama.
Ako na pinagbuntis niya, inalagaan, pinakain at binuhay, ngayon, ang ginawa kong sukli sa kanya ay ang iwan siya—ang iwan siyang mag-isa na walang ibinigay kundi sama ng loob at hinanakit sa sarili.
Pinunasan ko ang luha ko bago tinignan si Ate. Nakayuko lang siya habang pinaglalaruan ang mga daliri niya.
Alam kong ayaw niya na maging emosyonal, ayaw niya na makita ko siyang umiiyak dahil iba ang pagkakakilala ko sa kanya. Malakas siya, hindi siya umiiyak basta-basta dahil lang sa isang bagay.
“Gusto kang makita ni Mama, Norie,” ani Ate na hindi pa rin tumitingin sa ’kin.
Hindi ko kayang humarap kay Mama
