รวงข้าว Part
นี่ไม่ใช่สายเเรกที่ครามโทรมา …เขาโทรมาหาฉันตั้งเเต่ตอนเย็นเเล้ว ….เเต่เป็นฉันที่ไม่ได้รับสายเพราะมัวเเต่วุ่นๆอยู่กับการประกวด อีกอย่างก็คือเรื่องนั้นมันกวนใจฉันมากจริงๆ ฉันคิดออกไปต่างๆนาๆ
เเต่สุดท้ายฉันคิดว่าเรื่องนี้มันจะจบได้ก็คือต้องไปคุยกับเขาตรงๆ ดีเสียกว่าต้องมานั่งคิดเองเออเองเเบบนี้ เพราะฉันจะเป็นบ้าตายอยู่เเล้ว!!
“เดี๋ยวกูมา”
ฉันลุกขึ้นจากโต๊ะ เเละปล่อยให้พวกเพื่อนๆมันอยู่ในห้อง หวาว๋าพยักหน้าเข้าใจ ส่วนจากัวร์กับปืนพวกมันสองคนก็ดูงงๆ เเต่ก็ไม่ได้ถามอะไร
พอเปิดประตูออกไปก็เห็นครามที่อยู่ในชุดเสื้อช็อปคณะวิศวะ บนเสื้อเปลื้อนผงเเป้งอะไรไม่รู้ ใบหน้าก็เปลื้อนไปด้วยคราบสีต่างๆ หรือว่าที่มหาลัยของเขามีกิจกรรมอะไร
เขาพึ่งจะกลับจากมหาลัยเหรอ เวลาป่านนี้นี่นะ….เหอะ เเต่คงไม่ได้จากกลับมาลัยหรอกมั้ง
“เธอเป็นอะไร”
“เปล่า” จะให้ฉันตอบว่าอะไร จะให้ตอบว่าหึงเขา ทั้งๆที
