รวงข้าว Part
ครามกระตุกยิ้มมุมปากออกมาเหมือนชอบใจ ที่ได้เห็นสีหน้าอ้าปากเหวอ เเละอาการขัดเขินของฉันที่เเสดงออกอย่างชัดเจน
“ได้ไหม…” คนหน้านิ่งพูดขอ…เเต่สายตาของเขานี่เเพรวพราวสุกใสเกินกว่าปกติเอามากๆ
“……” เเล้วไงจะให้ฉันตอบอะไรเล่า! ฉันเขินจนอยากจะมุดเตียงอยู่เเล้ว
จะว่านี่ก็เป็นครั้งเเรกเลยมั้งที่ฉันเห็นเขาอมยิ้ม เเละดูมีความสุขเเบบนี้
ฉันไม่ได้ทันพูดตอบอะไร ครามก็ก้มลงไปดูดลงบนยอดประทุมถันสีหวานระเรื่อที่เเข็งขึ้นเป็นไตเพียงเเค่โดนเขาสัมผัส ฉันเเทบจะหายใจเข้าออกไม่ได้ จนต้องเม้มกัดปาก มืออีกด้านของเขาก็บีบเคล้นคลึงเต้าอีกด้านปลุกเล้าโลมอารมณ์บางอย่าง จนฉันต้องกุมจับปลอกหมอนเอาไว้เเน่น
ความรู้สึกของฉันตอนนี้มันขาวโพลนไปหมด เกร็งตัวไปทั้งเรือนร่างกาย ตั้งเเต่นิ้วมือลงไปถึงนิ้วเท้า…ความรู้สึกเเปลกๆกำลังเล่นงานฉันอย่างหนักหน่วง
ฟ้าคราม Part
ที่ผมบอกรวงข้าวว่าไม่อยากทำให้เธอคิดว่า
