“ถ้าฝืนใจขนาดนั้น ก็ไม่ต้องทำ”
“ไม่ใช่นะ ไม่ใช่เเบบนั้น ฉันทำให้ได้”
ฉันรีบหยิบกล่องปฐมพยาบาลมาหายาเเก้ฟกช้ำ เพื่อที่จะเอาไปทา
บนลำตัวของเขามีรอยช้ำเป็นจ้ำๆ ม่วงๆเขียวๆ ก็คงโดนกระเเทกมาเยอะสิท่า ไม่เจ็บหรือไง เเค่เห็นฉันก็เจ็บระบมเเทนเเล้ว
ทำไมพวกผู้ชายถึงได้ชอบมีเรื่องกันมากนัก ใช้กำลังกันก็มีเเต่ต่างคนต่างเจ็บตัว...ทำไมไม่คุยไม่ตกลงกันดีๆ
เเต่ไม่คาดคิดว่าหุ่นหมอนี่นะ…จะกำยำ เเละดูเเกร่ง เเข็งเเรงมาก ลอนซิคเเพคนี่เป็นมัดๆ ผสานกับผิวขาวๆเนียนๆ
ให้ตายเถอะพระเจ้า… มันดีมาก ดีมากๆจริงๆ
หมอนี่เหมาะกับคำว่าหน้าคิตจี้ หุ่นมาร์เxลจริงๆ
ฉันพยายามที่จะบังคับไม่ให้มือมันสั่น ยอมรับว่าตอนนี้หัวใจเต้นแรง
"ไม่เจ็บเหรอ" ฉันเป็นฝ่ายชวนคุย ก็ไม่อยากให้บรรยากาศมันเงียบแปลกๆ
"ไม่"
โกหก จะไม่เจ็บได้ไงช้ำขขนาดนี้..ฉันได้เเต่พูดในใจ...ใครจะกล้าพูดออกไป
ถึงหมอนี่จะหล่อหน้าหวานฟีลอบอุ่น เเต่สายตา
