EP.01 Choose One จะ (รัก) ไม่รัก Intro
947 Words
ฟ้าคราม Part
"ช่วยด้วย โจรมันขโมยของฉัน ช่วยด้วยๆ..ใครก็ได้ช่วยด้วย!!"
เสียงเรียกขอความช่วยเหลือของใครบางคนทำให้ผมที่กำลังจะเดินกลับไปยังรถ… ที่จอดเลียบเอาไว้ข้างถนนต้องหันกลับไปมอง
เเละก็เห็นเหตุการณ์นั่นเข้าพอดิบพอดี…ผมไม่รีรอที่จะวิ่งตามไอ้โจรขโมยของนั่นไปทันทีที่เห็น
โชคดีที่ว่าบริเวณนี้ไม่มีตอก ไม่มีซอยให้หลบหลีกวิ่งหนีเข้าไปได้…บริเวณนี้เป็นฟุตบาททางเท้าที่เลียบไปกับถนนเส้นใหญ่ มีรถวิ่งสัญจรไปมามากมาย
ผมใช้ถุงของในมือเขวี้ยงตรงไป เเละมันเเม่นยำจนไปโดนศีรษะของไอ้โจรนั่นเข้าพอดิบพอดีจนมันเสียหลัก
เเต่ทว่าด้านหน้าดันมีผู้หญิงคนนึงยืนรอรถอยู่ตรงป้ายรถเมล์
“กรี้ดดดด” ในจังหวะนั้นไอ้โจรมันก็วิ่งเข้าไปชนเธอจนล้มหน้าคว่ำ ระเนระนาดไปคนละทิศ คนละทาง
ผมรีบวิ่งเข้าไปล็อคตัวไอ้โจรนั่นที่มันเสียหลักล้มลงเอาไว้เสียก่อน มันสวมใส่หมวกเเก๊ปปกปิดใบหน้าเอาไว้อย่างมิดชิด มันคงวางเเผนเเละดูลาดราวมาดีเเล้ว พอกระชากหมวกออก…ก็ดูเเล้วน่าจะอายุรุ่นราวคราวเดียวกันกับผม… ของที่มันขโมยมาก็เป็นสร้อยคอทองในมือ
"โอ้ย ปล่อยนะเว้ยๆ" ผมล็อคข้อมือทั้งสองของมันไขว้ไว้ด้านหลังเอาไว้เเน่น
ผมเองก็เหนื่อยอยู่พอสมควรที่วิ่งตามมันมา ระยะทางมันไกลจากที่วิ่งมากๆ
"นี่เลยค่ะคุณตำรวจ ไอ้โจรมันขโมยสร้อยคอของฉันไป" เสียงของใครบางคนลงมาจากรถ ก็พบว่าเป็นคุณป้าเจ้าทุกข์คนนั้น
เเละคงมีตำรวจจราจรขับรถผ่านมาเเถวนี้พอดี คุณป้าท่านนั้นจึงมาพร้อมกับตำรวจ…
ผมก็ส่งหน้าที่ให้กับทางตำรวจที่เข้ามาจับกุม ส่วนคุณป้าคนนั้นท่านก็ได้ของคืน เเกก็ขอบคุณกันยกใหญ่ ซึ่งผมเองก็ยินดีที่จะช่วยอยู่เเล้ว
หลังจากที่เคลียร์ทุกอย่างเสร็จ ผมก็เหลือบไปเห็นใครบางคนที่นั่งอยู่ตรงป้ายรอรถ เธออยู่ในชุดนักเรียนมัธยมปลาย ผมเปียผูกโบว์ กำลังนั่งก้มมองหัวเข่าที่ถลอก เปลื้อนเลือด เธอคือคนที่ไอ้โจรนั่นชนจนล้ม
ตอนนี้ท้องฟ้ามืดครึ้ม คล้ายฝนกำลังจะตก ผมยืนนิ่งๆมองเธออย่างไม่รู้ว่าจะเอาไงดี เเละผมจะไปยืนมองเธอทำไม
"ฮือๆ มึงได้ยินกุป่ะ ..คงไปไม่ทันเเล้วเเน่ๆ ..มึงอยู่หน้าคอนเสิร์ตเเล้วเหรอ ...ฮัลโหลๆ ได้ยินป่ะ"
เธอกำลังคุยโทรศัพท์อยู่ และก็ไม่รู้ว่าทำไมผมถึงได้ยืนมอง ไม่เดินไปไหน
"เอ้า เเบตหมด ซวยฉิบ!! เเล้วเเว่นของฉันอยู่ไหนเนี้ย… โอ้ย"
ผมไม่รู้จะทำไง เเละไม่รู้ตัวว่าจะยืนมองเธอทำไม ผมก็เลยตัดสินใจจะเดินกลับไปที่รถตัวเอง เเต่ทว่า....
ปรี้นนน~… เสียงบีบเเตรของรถมอไซต์ที่ขับผ่านดังสนั่น..ผมรีบเข้าไปกระชากตัวของเธอคนนั้นเข้ามา เพราะจู่ๆเธอก็ลุกเดินออกไปจนเเทบจะโดนมอเตอร์ไซค์ที่ขับอยู่บนถนนเฉี่ยวชน
“..ขะ..ขอบคุณนะคะ เอ่อคุณค่ะ รบกวนช่วยหาเเว่นให้ฉันหน่อยได้ไหม " เธอหรี่สายตาเงยหน้ามามอง เหมือนจะมองไม่ชัดถ้าหากไม่มีเเว่นสายตา
“…”
"ฉันมองอะไรไม่ชัดเลย มันเลือนรางไปหมด"
ผมพาเธอไปนั่งลงที่เดิม… เเละยอมช่วย เพราะบริเวณนี้เหลือเพียงเเค่ผมกับเธอ นอกนั้นก็ไม่มีคนอื่นเเล้ว
ก็เห็นว่าเธอคือคนที่ไอ้โจรนั่นมันทำให้อยู่ในสภาพนี้หรอกนะผมก็เลยช่วย
เเละดูจากชุดนักเรียนมัธยมปลายเเล้ว เธอก็คงรุ่นราวคราวเดียวกันกับผมมั้ง
ผมหันไปมองหาเเว่นบริเวณนั้นให้เธอ เเต่ก็พบว่ามันกระเด็นไปอยู่บนถนน จนโดนรถเหยียบเเตกเละไปเเล้ว
เเต่จู่ๆยัยนั่นก็ร้องไห้ฟูมฟายออกมาเสียงดังยกใหญ่ จนผมเองก็ตกใจว่าเธอเป็นอะไรขึ้นมา
"ฮือๆ ทำไมชีวิตฉันมันซวยขนาดนี้อ่ะ… ทำไมๆๆ วันนี้จะมีอะไรที่ซวยกว่านี้อีกไหม ฮือๆ" เธอพึมพำไปก็ร้องไห้ไป…สูดน้ำมูกน้ำตาเสียงดังยกใหญ่
เหมือนหมดอาลัยในชีวิตเอามากๆ
จนสักพักยัยนั่นก็เงยหน้าขึ้นมา เหมือนจะลืมไปแล้วว่าผมยืนอยู่ตรงนี้
"ฉันมองไม่เห็นอะไรเลย เเล้วก็เจ็บเเผลเอามากๆ ฮือ…ช่วยเรียกเเท็กชี่ให้หน่อยได้ไหม "
เปรี้ยง! เเต่ตอนนั้นเสียงฝนฟ้าคะนอง พร้อมกับฟ้าเเลบ… อีกทั้งลมกระโชกเเรงพัดผ่านเข้ามาเสียงดังสนั่นไปหมด บ่งบอกว่าอีกไม่กี่นาทีฝนกำลังจะตกลงมาเเล้ว
“กรี้ด ฉะ…ฉันกลัว” เธอยกมือขึ้นปิดใบหูทั้งสองด้าน ตัวสั่นเทา
ผมถอนหายใจออกมา…ก่อนจะเดินเข้าไปเเล้วหันหลังย่อตัวลงนั่งต่อหน้าเธอ
“ขึ้นมา”
หัวเข่าเเละข้อศอกของเธอถลอกจนมีเลือดไหลซึมๆออกมา…เเละตรงนี้ก็อยู่ห่างจากร้านสะดวกซื้อไม่มากนัก… ผมก็เลยให้เธอขึ้นขี่หลัง เพื่อที่จะพาไปยังร้านสะดวกซื้อ…ก็คงต้องทำเเผลก่อน เเผลเธอเปลื้อนดิน เปลื้อนเลือดขนาดนั้น
- Writer
