EP.01/2 Choose One จะ (รัก) ไม่รัก Intro
611 Words
-หน้าร้านสะดวกซื้อ-
“นั่งรออยู่ตรงนี้ ห้ามลุกไปไหนเด็ดขาดจนกว่าฉันจะกลับมา”
ผมให้เธอนั่งรออยู่บริเวณเก้าอี้ม้านั่งด้านหน้า… ก่อนที่ผมจะเดินเข้าไปในร้านเพื่อที่หาซื้ออุปกรณ์ทำแผล..…ในตอนนี้มีสายฝนโปรยปรายลงมาเล็กน้อย..
“นั่นมันยัยเเว่นหน้าจืด ที่มาสารภาพรักมึงนี่”
เสียงของพวกผู้ชายกลุ่มนึงที่ยืนอยู่ข้างๆเคาน์เตอร์จ่ายเงินพูดคุยกันเสียงดัง…ทำให้ผมได้ยินบทสนทนาไปด้วย
หนึ่งในผู้ชายในกลุ่มพวกมัน… เดินตรงเข้าไปหาผู้หญิงคนนั้นที่นั่งอยู่
ผมหยุดยืนมองอยู่ห่างๆ ก็เห็นยัยนั่นเงยหน้าหรี่ตามอง เเละคุยกับไอ้ผู้ชายคนนั้นที่มันเดินเข้าไปหา เหมือนจะรู้จักกัน…ก็ดูจากชุดนักเรียนเป็นชุดนักเรียนโรงเรียนเดียวกัน… โดยมีเพื่อนอีกสามคนที่ยกโทรศัพท์ขึ้นกดอัดวิดีโออยู่ห่างๆ
“เป็นอะไรรึเปล่า?”
“อ่ะ..เอ่อคือ เกิดอุบัติเหตุขึ้นนิดหน่อย ฉันไม่ได้เป็นอะไร”
“งั้นเหรอ..เเต่โทษทีฉันไม่ได้ถามเธออ่ะ.. เเต่ถามไอ้โบ้ตัวนี้ต่างหาก” ไอ้ผู้ชายคนนั้น หันไปพูดกับสุนัขจรจัดที่นอนอยู่ข้างๆเก้าอี้…มันยกยิ้มมุมปากชอบใจเมื่อเห็นสีหน้าที่ดูเหวอของเธอ
“…”
“ฮ่าๆๆ โครตตลกชะมัด” พวกมันต่างพากันระเบิดหัวเราะออกมาเสียงดัง
เเม่ง! บนโลกนี้ยังมีไอ้คนพวกนี้อยู่อีกมากมายสินะ
ผมไม่รีรอที่จะเดินเข้าไป..เเล้วกระชากคอเสื้อของไอ้ผู้ชายที่อยู่ในชุดนักเรียนมอปลาย…..
“โอ้ย..เชี้ย อะไรของมึงว่ะ”
พวกมันสี่คนต่างพากันรุมเข้ามาที่ผมทันที…
“เเล้วมึงสนุกมากเหรอว่ะ!”
“ยะ..อย่ามีเรื่องกันเลยนะ”
“นั่งลงไป” ผมหันไปพูดกับผู้หญิงคนนั้นให้นั่งลงไปที่เดิม
“หึ..เเล้วมึงมาเสือกไรว่ะ หรือจะทำตัวเป็นคนดี เป็นฮีโร่ขี่ม้าขาวเข้ามาช่วยยัยเเว่นนี่งั้นเหรอ”
ปากวอนตีนชะมัด…ผมไม่ใช่คนที่พูดเยอะ เเต่ผมทำเลยต่างหาก
หมัดหนักๆถูกซัดเข้าไปเต็มหน้าของไอ้ผู้ชายปากดีคนนั้นเต็มเเรง …ยอมรับว่าผมเลือดร้อนทุกครั้ง เเละห้ามอารมณ์หรือควบคุมตัวเองไม่อยู่
พวกมันทั้งสี่คนไม่มีใครกล้าเข้ามาสักคน…เหมือนพวกขี้ขลาดตาขาว..เก่งเพียงเเค่ปาก พอโดนเข้าจริงๆก็ไม่กล้า
“ฝากเอาไว้ก่อนเถอะมึง”
ไอ้คนที่โดนผมต่อยจนเลือดกลบปากชี้หน้ามา..ก่อนที่มันจะหันหลังเดินออกไปกันเอง
“ฮือ..ยะ อย่ามีเรื่องกันเลยนะ”
“นั่งลง!”
ผมบอกเธอให้นั่งลงไปที่เดิม…ดูเหมือนเธอจะมองอะไรไม่ชัด เพราะหรี่ตาจนตาเเทบจะปิดอยู่เเล้ว…ใบหน้าเปลื้อนไปด้วยคราบน้ำตา…สะอื้นร้องไห้ออกมาไม่ยอมหยุด ซึ่งผมไม่ชอบเอาเสียเลย..ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม เเต่เเค่ไม่ชอบเห็นคนที่อ่อนเเอ โดนรังเเกเเบบนี้
“หยุดร้องได้เเล้ว!…ยิ่งเธออ่อนเเอพวกมันก็จะยิ่งเเกล้งเธอต่อไป”
ผมเเกะสำลีเเละน้ำเกลือ…นั่งย่อตัวลงด้านล่าง เพื่อที่จะทำให้เเผลให้ยัยนี่
เธอเหมือนเด็กขี้เเงไม่มีผิด…จะเสียใจอะไรนักหนา กับเเค่ไอ้ผู้ชายนิสัยเเย่ๆคนนั้น
ผมทำเเผลให้เธอจนเสร็จ…ตอนนี้ทั้งฟ้าร้องฟ้าเเลบ เเละลมพัดเเรงมาครบรูปเเบบเลยจริงๆ
- Writer
