Ria
HE just stare back at me. Walang nagsalita sa amin sa nakalipas na ilang segundo hanggang sa makaramdam ako ng pagkailang sa klase ng titig niya. Napalunok ako bago umiwas ng tingin at napaayos ng tayo.
"Nevermind." Ngayon lang ako tinablan ng hiya sa sinabi ko. Para tuloy gusto kong tawanan ang sarili kong katangahan. Really, Ria? Ano nga bang pumasok sa isip mo at nag-assume ka? Well, hindi naman sa nag-aassume talaga ako, nagtanong lang naman ako, diba? Baka iniisip niya na may gusto ako sa kanya!
“How ‘bout you?"
“H-huh?” I was caught off guard. Hindi ko alam kung anong dahilan ng pagka-utal ko. Dahil ba sa sinabi niya o sa klase ng titig niya. Bakit kasi sa’kin bumalik ‘yung tanong?
I cleared my throat. "Wag mong sabihing sineryoso mo ang sinabi ko?" Tumawa ako
