Ria
HINDI ako makatingin ng diretso sa mga mata ni Tita habang nakaupo kami sa harap ng table niya. Si Axel naman ay nakatayo sa tabi ng inuupuan niya habang magka-krus pa ang mga braso sa dibdib. Pasimple akong tumingin sa kanya pero tinaasan niya agad ako ng kilay nang mahuli ako kaya napanguso ako.
Galit na galit, hindi naman siya ‘yung inaway.
"Ipaliwanag niyo kung bakit humantong sa away ang lahat," maawtoridad na utos sa amin ni Tita.
Lumingon sa’kin ang babaeng kaharap ko at sinamaan ako ng tingin. Ang kaso, imbes na matakot ay nagmukha lang siyang katawa-tawa sa mata ko dahil sa bendang nakalagay sa ilong niya. Kanina ko pa nga pinipigilan ang sarili na matawa sa tuwing mapapatingin ako sa kanya dahil ayokong malagot kay tita, lalo na sa bulak na nakasuot sa butas n
