หญิงสาวรายนั้นเดินกลับไปที่โต๊ะของตัวเอง พร้อมใบหน้าที่บูดบึ้ง รู้สึกทั้งเสียหน้าและเสียใจที่มาร์คัสพูดแบบนั้น
ส่วนเทียนหอมไม่ต้องถามเธอก็พอเดาได้ว่า คนที่เดินจากไปเมื่อกี้เป็นสาวในสังกัดของนักธุรกิจหนุ่มรูปหล่อคนนี้
มาร์คัสหันหน้ามาจ้องใบหน้าหวานของคนที่นั่งตรงข้าม เทียนหอมไม่เอ่ยถามหรือปริปากพูดแม้สักคำ จนทำให้เขารู้สึกว่า ตัวเองไม่สำคัญกับเทียนหอมแม้แต่นิด
"จะไม่หึงหน่อยเหรอ"
"ทำไมต้องหึงค่ะ"
"ผู้หญิงเดินมาพูดใส่ขนาดนั้น น่าจะหึงผัวสักหน่อยนะ"
ร่างเล็กที่ก้มหน้าเสหลบสายตาเขาอยู่นั้น จำเป็นต้องเงยขึ้นมาสบตา จากนั้นเธอก็พูดในสิ่งที่เขาเตือนเธอตลอด
"นั่นมันเรื่องส่วนตัวของคุณหนูไม่มีสิทธิ์ไปก้าวก่ายอยู่แล้ว"
พูดจบเธอก็งุดหน้าต่ำลงเช่นเดิม แต่ภายในใจใครจะรู้ว่าเธอเศร้าขนาดไหนรู้ทั้งรู้ว่าไม่ควรใช้คำว่ารักกับเขา แต่ใจเหมือนจะไม่รักดีเสียแล้ว มันห้ามไม่ให้รู้สึกแบบนั้นไม่ได้จริงๆ
มื
