CHERRY'S POINT OF VIEW
“Kailangan nating mag-usap tungkol sa batang kasama mo,” mariing sambit niya.
Ang mga salitang iyon ay nagdulot ng matinding kaba sa sistema ko, at ang kaninang pagod na naramdaman ko ay biglang naglaho.
Kinakabahan ako dahil pakiramdam ko ay mangyayari na ang bagay na ikinakatakot ko.
Ngunit kahit gano'n pa man at sinikap kong hindi magpahalata, lumunok ako at humakbang papasok sa gate.
“Wala tayong dapat pag-usapan, Nickolas. Kung ano man ang pumapasok d'yan sa utak mo ay itigil mo na, wag mong sayangin ang oras ko at kung maaari ay huwag ka na muling pumunta dito sa bahay,” kalmadong wika ko sa kanya, nanatiling seryoso ang aking ekspresyon hanggang sa muli ko siyang tinalikuran.
Naka-tatlong hakbang pa lang ako nang bigla siyang nagsalita, tumigil ako
