รถแท็กซี่เคลื่อนตัวเข้ามาจอดที่ป้ายรถประจำทางหน้ามหาวิทยาลัยแห่งหนึ่งตอนเช้าตรู่ หญิงสาวสองคนก้าวลงจากรถพร้อมกระเป๋าเป้คนละใบ จากนั้นก็หันมองซ้ายขวาเพื่อหาบุคคลที่นัดไว้
“ไหนเพื่อนเราล่ะรัก” ชนิดาถามคนยืนข้างๆ เพราะไม่เห็นมีคนอื่นยืนอยู่ตรงป้ายรถประจำทาง
ต้องรักกำลังจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทร. ออก แต่เสียงเรียกเข้าก็ดังขึ้นเสียก่อน
“อยู่ตรงไหนกันน่ะยุ้ย” เธอถามคนที่โทร. มาทันทีเมื่อมาถึงแล้วไม่เจอเพื่อนอยู่เลยสักคน
“เดินเข้ามาในซอยสิบสองนะแก รถตู้พวกเราจอดอยู่ตรงนั้นแหละ จอดหน้าป้ายรถเมล์ไม่ได้ ตำรวจไล่น่ะ”
“โอเคจ้ะ กำลังเดินไป” กดวางสายแล้วจึงหันมาบอกกับคนที่มาด้วยกัน
“รถตู้จอดรออยู่ในซอยข้างหน้าค่ะพี่โอ๋ ไปกันเถอะ” ต้องรักเดินนำไปได้ก้าวหนึ่งก็นึกอะไรขึ้นได้ เธอหยุดเดินแล้วหันไปพูดกับหญิงสาวที่พามาด้วย
“พี่โอ๋คะ คือว่า...” เห็นต้องรักมีสีหน้าลังเลเหมือนเกรงใจและชั่งใจว่าจะพูดดีหรือ
