สาวโสดพันปี

1 สาวโสดพันปี

1

สาวโสดพันปี

อัญญรินทร์นักเขียนสาวโสดที่ไม่เคยมีแฟนมาเลยสักคน ไม่ใช่ว่าหน้าตาของเธอไม่ดี แต่เธอไม่เคยใช้มันในการตามหาความรักเลยสักครั้ง

เธอเป็นนักเขียนที่มีผลงานการเขียนมากมายหลายเรื่อง เธอประสบความสำเร็จในการเป็นนักเขียนตั้งแต่อายุยังน้อยแต่เรื่องความรักเธอไม่เคยได้รู้จักเลยว่ารสชาติของความรักมันเป็นยังไง

เธอมีน้องชายหนึ่งคนคือ อัครัฐ หนุ่มน้อยวัย 22 ปี ทั้งสองคนอายุห่างกันถึง 10 ปี ในตอนที่น้องของเธอเกิดขึ้นมาได้เพียง 2 เดือนเท่านั้น พ่อกับแม่ของเธอก็ได้เกิดอุบัติเหตุเสียชีวิตไปอย่างกะทันหัน เธอกับน้องชายจึงต้องย้ายเข้าไปอยู่ในบ้านเด็กกำพร้า

เธอกับน้องชายของเธอใช้ชีวิตในบ้านเด็กกำพร้า จนเธออายุได้ 18 ปี เธอเริ่มมีรายได้จากการเขียนนิยายด้วยมือถือที่มีคนใจดีมอบให้กับเธอ ทำให้เธอมีรายได้เข้ามาจนเธอสามารถเลี้ยงตัวเองและน้องชายของเธอได้อีกด้วย

ชีวิตของเธอกับน้องชายดีขึ้นมากเพราะความสามารถของเธอ น้องชายของเธอตอนนี้กำลังเรียนมหาวิทยาลัยและกำลังเป็นหนุ่มเต็มตัว

ชีวิตของเธอมอบให้กับการทำงานหาเงิน เธอไม่ได้ตามหาความรักเลย แม้เธอจะเก่งเรื่องการเขียนนิยายรักแต่ชีวิตของเธอกลับไม่ได้มีความรักเลยสักครั้ง เธออาศัยการอ่าน การดูซีรีย์มากกว่าในการเล่าบรรยายนิยายรัก

บ่อยครั้งที่น้องชายของเธอบอกให้เธอออกไปใช้ชีวิตเผื่อจะเจอเนื้อคู่แต่เธอก็บอกว่ามันไร้สาระ ทั้ง ๆ ที่เธอเองก็ต้องการใครสักคนมาทำให้หัวใจของเธอกระชุ่มกระชวยแต่เธอก็ชอบปฏิเสธความรู้สึกของเธอว่าเธอต้องการความรักหล่อเลี้ยงหัวใจ

“พี่อัญญา ขอเข้าไปข้างในได้มั้ยครับ” เสียงน้องชายของเธอดังขึ้นมาที่หน้าห้องทำงานของเธอซึ่งก็คือห้องนอนของเธอนั่นเอง

“นั่นไงเจ้าตัวร้ายตรงเวลาดีมากนะเรื่องอย่างนี้” อัญญรินทร์รู้ได้ทันทีว่าน้องชายต้องการอะไรเพราะเป็นอย่างนี้สัปดาห์ละครั้งสองครั้ง

“ว่ายังไงครับน้องชายตัวร้ายของพี่” อัญญรินทร์ตะโกนถามน้องชายของเธอพร้อมกับเดินไปเปิดประตูออกไปหาน้องชาย

“ขอออกไปเที่ยวกับเพื่อนได้มั้ยครับ พรุ่งนี้เป็นวันหยุด” เสียงของอัครัฐดังเบา ๆ เอื่อยเฉื่อยเพราะกลัวพี่สาวต่อว่าที่ออกไปเที่ยวอย่างนี้อยู่บ่อย ๆ

อัครัฐเคารพพี่สาวของเขาเหมือนแม่เลยเพราะทั้งชีวิตของเขาก็มีแค่พี่สาวที่คอยดูแลเขามาโดยตลอด

“อยากไปก็ไปสิแต่อย่าเถลไถลให้มากไป อย่าทำให้พี่เป็นห่วงมากกว่านี้ เพราะพี่ก็มีเรื่องเครียดเรื่องงานก็มากอยู่แล้ว เข้าใจมั้ย” อัญญรินทร์พูดขึ้นมาพร้อมกับมองหน้าของน้องชายแล้วก็เดินกลับเข้าไปในห้องของเธอแล้วก็หยิบเงินจำนวนหนึ่งมาให้น้องชาย

“ผมไม่เอาก็ได้เพราะยังไงก็ไม่ได้จ่ายอยู่ดี” อัครัฐไปเที่ยวบ่อยแต่เขาไม่เคยได้จ่ายเพราะเพื่อนของเขาเป็นคนที่เลี้ยงตลอดแม้ว่าจะอยากจ่ายแต่เพื่อนของเขาก็ไม่ให้จ่ายอยู่ดี

“ก็พกไปไงเผื่อได้ใช้ เอาไปไม่ต้องมาทำเป็นเกรงใจหน่อยได้มั้ย ทีขอซื้อมอเตอร์ไซค์แพง ๆ ไม่เห็นเกรงใจ” อัญญรินทร์พูดขึ้นมาพร้อมกับมองหน้าของน้องชายแล้วก็ปิดประตูเข้าไปทำงานของเธอต่อ

ชีวิตของสาวโสดพันปีอย่างเธอ ตื่น กิน นอน แล้วก็ทำงานอยู่ภายในห้องวันละหลาย ๆ ชั่วโมง เวลาว่างก็ดูซีรีย์ นอนแล้วก็กิน เท่านั้น ส่วนงานบ้านอย่างอื่นก็จ้างแม่บ้านทำให้เพราะเธอไม่มีเวลาทำอย่างอื่นนอกจากงานเท่านั้น

“คนอะไรอยู่ในห้องทั้งวันไม่เบื่อบ้างหรือไง แฟนก็ไม่อยากมี” อัครัฐพูดออกมาเบา ๆ แต่พี่สาวของเธอได้ยินแล้วก็เปิดประตูออกมา

“นี่อย่ามาพูดลับหลังนะ ได้ยินนะ อยู่ในห้องก็หาเงินได้นะไอ้ตัวแสบ” อัญญรินทร์พูดขึ้นมาพร้อมกับมองหน้าของน้องชาย

“ครับพี่สาวคนเก่ง ผมรู้แล้วครับ ขอโทษครับที่พูดโดยไม่ได้คิดนะครับ” อัครัฐยกมือไหว้พี่สาวแล้วก็รีบออกจากตรงนั้นไปไม่อย่างนั้นเขาต้องโดนพี่สาวบ่นยาว ๆ แน่นอน

“รีบไปเชียวนะไม่อยู่ฟังพี่บ่นต่อหรือไง” อัญญรินทร์พูดตามหลังของน้องชายด้วยเสียงที่ค่อนข้างดัง

เมื่อน้องชายของเธอออกจากบ้านก็เหลือแค่เธอที่อยู่บ้านคนเดียว แม่บ้านก็นอนที่บ้านของแม่บ้าน ส่วนเธอก็นอนนั่งทำงานอยู่ที่บ้านแต่โชคดีที่เธอมีน้องหมาโกลเด้นที่เธอเลี้ยงมาสองปีแล้ว

“เจ้าหมูตุ๋นของมี๊ก็คงมีหนูนี่แหละที่อยู่ข้าง ๆ มี๊อย่างนี้” อัญญรินทร์ทิ้งตัวลงไปนอนข้าง ๆ น้องหมาที่ชื่อหมูตุ๋นของเธอแล้วก็กอดน้องหมาแล้วก็หลับไป

อัญญรินทร์นอนหลับไปกับเจ้าหมาตัวอ้วนตุ๊บของเธออย่างนี้ทุกครั้ง แม้ว่าจะเป็นหมาแต่เจ้าหมูตุ๋นก็คือความสุขของเธอ

เห็นเธอเหมือนไม่ได้สนใจเรื่องความรักแต่จริง ๆ แล้วเธอก็มีหนุ่มในใจของเธออยู่หนึ่งคน เป็นหนึ่งนักธุรกิจที่มีดีกรีเป็นเจ้าของสำนักพิมพ์ที่ติดต่อมาให้เธอเซ็นต์สัญญาร่วมงานด้วยแต่เธอก็ยังไม่ได้ตัดสินใจเพราะเธอรู้สึกอยากเป็นอิสระในการทำงานมากกว่าแม้ว่าเขาจะให้ข้อเสนอมากมายกับเธอ แต่ที่จะทำให้เธอยอมก็คงไม่ใช่เรื่องข้อเสนอน่าจะเป็นเพราะความหล่อของเขามากกว่า