สาวโสดพันปี

5 ของฝากครับ

5

ของฝากครับ

วันนี้เป็นวันหยุดสุดสัปดาห์ คชากรตื่นขึ้นมาเขาก็เตรียมตัวมาหาอัญญารินทร์ในทันที ซึ่งการที่เขาจะมาหาอัญญารินทร์ก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรเพราะปกติเขาก็ไปหาเพื่อนของเขาอยู่แล้วแต่การไปในวันนี้มันไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป

“พี่อัญญาวันนี้นึกยังไงตื่นขึ้นมาแล้วก็ออกมาจากห้องอย่างนี้ หรือว่าวันนี้พี่ไม่มีแรงบันดาลใจ” อัครัฐพูดขึ้นมาในขณะที่เขาเพิ่งเข้ามาในบ้านหลังจากที่เขาวิ่งออกกำลังกายเสร็จ

“ก็แค่พักทำไม มันแปลกมากหรือไงที่พี่ตื่นเช้าแล้วลงมาข้างล่าง” อัญญารินทร์ตอบโต้เขาเหมือนกำลังหงุดหงิดมาก ๆ ทั้ง ๆ ที่น้องชายของเธอก็พูดเป็นปกติธรรมดาเท่านั้น

“ก็ไม่ได้แปลก แล้วทำไมพี่ต้องหงุดหงิดขนาดนี้ด้วย ผมก็แค่ถามไปอย่างนั้นเอง” อัครัฐเองก็งงว่าเขาพูดแค่นี้แต่พี่ของเขาหงุดหงิดเหมือนเขาพูดอะไรผิดมากมายอย่างนั้นแหละ

อัญญารินทร์เองก็งงว่าทำไมตัวเองต้องหงุดหงิดขนาดนี้ทั้ง ๆ น้องชายก็ถามเธออย่างปกติที่สุด

“ผมไม่คุยกับพี่แล้ว ไปอาบน้ำดีกว่าคนอะไรยิ่งแก่ยิ่งหงุดหงิด ไม่คุยด้วยแล้ว” อัครัฐพูดขึ้นมาเสียงดังแล้วก็วิ่งขึ้นไปบนห้องด้วยความเร็วแสงเพราะพี่สาวของเขากำลังจะตามล่าเขาแล้ว

“นายว่ายังไงนะออดี้ นายหาว่าพี่แก่อย่างนั้นหรอ อย่าอยู่เลยไอ้น้องบ้า นับวันยิ่งก้าวร้าวกับพี่นะเราอ่ะ” อัญญารินทร์พูดขึ้นมาเสียงดังตามหลังของน้องชาย อัครัฐได้แต่หัวเราะให้กับพี่สาวของเขาที่โมโหแต่ก็ทำอะไรเขาไม่ได้อยู่

“ฮ่า ๆ ๆ แก่ก็อย่างนี้แหละวิ่งไม่ทันเด็ก ๆ หรอก วัน ๆ เอาแต่หงุดหงิดไม่ยอมออกกำลังกาย” อัครัฐพูดให้กับพี่สาวของเขาแล้วก็เข้าไปอาบน้ำชำระร่างกายให้สดชื่น

อัครัฐอาบน้ำเสร็จเขาเดินลงมาก็ได้ยินเสียงกริ่งที่หน้าบ้าน เขาก็สงสัยว่าใครมาที่บ้านแต่เช้าเพราะปกติแล้วก็ไม่ค่อยมีใครมาที่บ้าน

“ใครมากดกริ่งที่หน้าบ้าน ออดี้ไปดูให้พี่หน่อยได้มั้ย พี่ไม่ว่างพี่กำลังวางพล็อตนิยายเรื่องใหม่” อัญญารินทร์พูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง

“ครับนายท่านผู้หญิง กระผมจะไปทำตามคำสั่งไม่ให้หงุดหงิดเลยขอรับ” อัครัฐพูดขึ้นมาแล้วก็เดินไปจากตรงนั้นแล้วก็ตรงไปที่หน้าบ้านทันที

“นั่นไง ไอ้น้องคนนี้มันกวนบาทาได้ดีจริง ๆ” อัญญารินทร์ส่ายหัวให้กับการกวนของน้องชายของเธอที่กวนได้ทุกเมื่อที่มีโอกาส

อัครัฐเดินไปที่หน้าบ้านเพื่อดูว่าใครมากดกริ่งที่หน้าบ้าน แต่เขายังเดินไม่ถึงหน้าประตูและยังได้เห็นหน้าของคนกดกริ่ง เขาก็รู้ได้ทันทีว่าคนที่กดกริ่งเป็นใครเพราะเขาจำรถของเพื่อนได้เป็นอย่างดี

“ไอ้คูเปอร์มึงมาแต่เช้าอย่างนี้ คนอย่างมึงมันกลัวแพ้สินะ” อัครัฐเดินไปหาเพื่อนของเขายิ้ม ๆ

“มาแต่เช้าเลยนะเพื่อนรัก กลัวแพ้หรือครับ” อัครัฐเอ่ยขึ้นมาพร้อมกับเปิดประตูบ้านให้เพื่อนเดินเข้ามาในบ้าน

“ไม่ได้กลัวแพ้เพราะยังไงก็ไม่แพ้ แค่เรื่องจีบผู้หญิงฝีมือระดับกูสบาย” คชากรมั่นใจเหลือเกินว่าเขาจะชนะการแข่งขันในครั้งนี้อย่างง่ายดายแน่นอน

“มึงอย่ามั่นให้มากไอ้คูเปอร์เดี๋ยวมึงจะโดนดับมั่น” อัครัฐพูดขึ้นมาพลางยิ้มอย่างสะใจเพราะเขาคิดว่าคนอย่างพี่สาวของเขาไม่มีทางรักใครง่าย ๆ แน่นอน ยิ่งเป็นเด็กอย่างคชากรยิ่งไม่มีทางที่เธอจะรักง่าย ๆ แน่นอน

“กูมั่นอยู่แล้วเพราะมึงดับมั่นกูไม่ได้แน่นอน” คชากรพูดแล้วก็เดินตรงเข้าไปในบ้านทันที

เมื่อคชากรเดินเข้าไปในบ้าน เขาเห็นเธอนั่งเขียนอะไรสักอย่าง หน้าตาของเธอดูจริงจังมาก ๆ

“พี่อัญญาทำอะไรอยู่ครับ ผมซื้อผลไม้มาฝากครับ” คชากรเดินไปนั่งใกล้ ๆ อัญญารินทร์แล้วก็วางตะกร้าผลไม้ให้กับเธอ

“ขอบใจนะว่าแต่เนื่องในโอกาสอะไร” อัญญารินทร์เห็นคชากรอยู่บ่อย ๆ ทำให้เธอรู้สึกไม่ได้แปลกใจที่เขาจะมาที่บ้านแต่ที่แปลกใจคือทำไมเขาต้องเอามันให้กับเธอ ทำไมไม่ให้อัครัฐเพราะทั้งสองก็เป็นเพื่อนกัน

คชากรนั่งมองหน้าของเธอแล้วก็ยิ้มแย้มแจ่มใสอย่างอารมณ์ดีจนบางทีเธอก็รู้สึกว่าเขาผิดปกติอะไรหรือเปล่า

“ไม่ได้เนื่องโอกาสอะไรพิเศษหรอกครับ ผมแค่อยากให้เฉย ๆ ครับ” คชากรพูดขึ้นมาอย่างนั้นเธอก็ยิ้มตอบแล้วเธอก็มองหน้าน้องชายของเธอสลับกับเขาอย่างงง ๆ ว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่

คชากรเองก็นั่งคุยกับเธอมากมายหลายเรื่องจนอัญญารินทร์รู้สึกว่าวันนี้เขามาแปลกไปกว่าทุกครั้งเพราะแต่ละครั้งที่เขาก็มาเล่นเกมกับน้องชายของเธอและน้อยมากที่เขาจะมานั่งคุย นั่งเล่นและมีของฝากมาให้เธออย่างนี้

“วันนี้ผมกลับก่อนนะครับ ไว้วันหลังมาหาใหม่นะครับ อย่าลืมกินผลไม้ที่ผมซื้อมาให้นะครับ” คชากรบอกกับเธอก่อนจะเดินไปหาอัครัฐ

คชากรเดินไปหาอัครัฐยิ้ม ๆ อย่างผู้ชนะ “มึงเห็นหรือยังว่าพี่สาวของมึงยิ้มและพูดคุยกับกู กูว่ามึงเตรียมตัวแพ้ได้เลยแต่วันนี้กูกลับก่อนนะเพราะแค่นี้กูจะชนะแล้ว” คชากรพูดขึ้นมาแล้วก็เดินออกจากบ้านไปอย่างอารมณ์ดี

“เพื่อนบ้า มึงคิดหรอว่าแค่นี้มึงจะจีบพี่สาวของกูติดมึงคิดผิดแล้วไอ้คูเปอร์” อัครัฐเองก็อยากหัวเราะเสียงดัง ๆ แต่ก็กลัวพี่สาวสงสัย

ทันทีที่คชากรกลับไปคนที่งงมากที่สุดก็คืออัญญารินทร์เธอรีบวิ่งไปถามน้องชายของเธอทันทีว่าคชากรเป็นอะไรทำไมทำตัวแปลก ๆ อย่างนี้ น้องชายของเธอก็ตอบมาว่าเขาไม่รู้ อัญญารินทร์ก็ได้แต่ปล่อยความสงสัยนี้ให้หายไป