พันธนาการขนฟูในอ้อมกอดเซียนสาว

ตอนพิเศษ แดนอสูรกับพันธนาการรักที่เติบโต

‎หลังจากที่ หลินซี ตัดสินใจย้ายเข้ามาพำนักใน ‘วังวนเมฆา’ ดินแดนศักดิ์สิทธิ์ของเผ่าอสูรเงิน ชีวิตของนางก็เปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือ จากเดิมที่เคยอยู่อย่างสมถะในกระท่อมไม้ไผ่ บัดนี้นางกลับได้รับความเคารพยำเกรงในฐานะ ‘พระแม่บุญธรรม’ ขององค์หญิงอสูร ทว่า สิ่งหนึ่งที่ไม่เคยเปลี่ยนไปเลย คือความซุกซนระดับทำลายล้างของ เสี่ยวอิ๋น

‎ในร่างมนุษย์ที่งดงามปานเทพธิดา เสี่ยวอิ๋นดูสูงโปร่งและอ้อนแอ้น ขนสีเงินกลายเป็นเส้นผมละเอียดสลวยที่ทอประกายล้อแสงจันทร์ แต่นิสัย "โหยหาความนุ่มนิ่ม" กลับทวีคูณขึ้นตามขนาดตัว!

‎บ่ายวันหนึ่งที่อากาศเย็นสบาย หลินซีนั่งเอนกายอ่านตำราลับขยายเส้นลมปราณอยู่บนตั่งหยกขาวกลางหุบเขาหมื่นบุปผา นางสวมชุดผ้าไหมสีฟ้าอ่อนที่เบาบางและพลิ้วไหวรุ่มร่าม เพื่อให้รับกับลมปราณที่หมุนเวียนอยู่รอบกาย ขณะที่นางกำลังใช้สมาธิจดจ่ออยู่นั้น เงาร่างสีเงินสายหนึ่งก็พุ่งวาบมาจากยอดต้นท้อทิพย์

‎“ท่านแม่บุญธรรมขา! ข้ากลับมาแล้ว!”เสียงหวานใสของเสี่ยวอิ๋นดังมาก่อนตัว

‎ยังไม่ทันที่หลินซีจะวางตำราลง ร่างอรชรของหญิงสาวสะคราญโฉมในชุดผ้าไหมสีเงินวาววับก็โถมเข้าใส่ตัวนางเต็มแรง แรงปะทะทำให้หลินซีหงายหลังลงไปนอนราบกับตั่งหยก โดยมีเสี่ยวอิ๋นขึ้นมานอนทับอยู่บนตัวอย่างพอดิบพอดี

‎“โอ๊ย... เสี่ยวอิ๋น! เจ้าโตเป็นสาวตัวโตเท่าข้าแล้วนะ จะมากระโดดทับแบบนี้ไม่ได้!”หลินซีเอ็ดพลางหัวเราะร่า มือเรียวพยายามจะดันไหล่ของบุตรสาวบุญธรรมออก

‎แต่เสี่ยวอิ๋นกลับไม่ได้สนใจคำดุนั้นเลย ใบหน้าสวยซึ้งของนางที่ประดับด้วยดวงตาสีครามซุกซนจ้องมองหลินซีด้วยความรักใคร่ ก่อนจะทำการ "อ้อนขั้นสุด" อย่างที่เคยทำตอนเป็นลูกอสูรตัวน้อย นางซุกใบหน้าลงไปที่ซอกคอของหลินซี สูดดมกลิ่นหอมดอกท้อที่เข้มข้นขึ้นเพราะไอเซียน พลางค่อยๆ มุดศีรษะลงไปหาเป้าหมายหลัก... นั่นคือหน้าอกนุ่มนิ่มที่นางถวิลหามาตลอดทั้งวัน

‎“อ๊ะ... เสี่ยวอิ๋น! อย่ามุดสิลูก ชุดข้าจะขาดแล้ว!”หลินซีหน้าร้อนผ่าวเมื่อรู้สึกถึงศีรษะทุยๆ ที่กำลังพยายามมุดเข้าไปใต้สาบเสื้อไหมสีฟ้าของนาง

‎เนื่องจากตอนนี้เสี่ยวอิ๋นอยู่ในร่างมนุษย์ การจะมุดเข้าไปทั้งตัวเหมือนเมื่อก่อนนั้นทำไม่ได้ แต่นางก็ไม่ละความพยายาม เสี่ยวอิ๋นใช้ใบหน้าเนียนละเอียดซุกไซ้เข้าไปในคอเสื้อที่กว้างกว่าปกติของหลินซี จมูกโด่งรั้นของนางดุนดันไปตามเนินเนื้อที่อ่อนนุ่ม สัมผัสถึงความยืดหยุ่นและความอุ่นซ่านที่คุ้นเคย

‎“ท่านแม่... ตรงนี้ของท่านนุ่มที่สุด หอมที่สุด ข้าคิดถึงที่นอนตรงนี้จะแย่อยู่แล้ว” เสี่ยวอิ๋นพึมพำเสียงพร่าอยู่กลางอกของหลินซี มือเรียวของนางโอบกอดเอวบางของหลินซีไว้แน่น พลางขยับกายซุกไซ้หาตำแหน่งที่หัวของนางจะวางแหมะลงไปบนร่องอกได้อย่างมั่นคงที่สุด

‎หลินซีสั่นสะท้านไปทั้งตัว ความรู้สึกมันต่างจากตอนที่เสี่ยวอิ๋นเป็นก้อนขนอย่างสิ้นเชิง สัมผัสจากผิวเนื้อสูผิวเนื้อ และลมหายใจอุ่นๆ ที่รดรินอยู่ตรงทรวงอกทำให้นางใจสั่นไหวอย่างบอกไม่ถูก “เจ้าเด็กคนนี้นี่... ยิ่งโตยิ่งร้ายนักนะ ข้าควรจะบอกให้ท่านพ่อของเจ้ากักบริเวณเจ้าเสียดีไหม?”

‎“ท่านพ่อไม่กล้าหรอกค่ะ เพราะท่านพ่อเองก็แอบอิจฉาข้าจะตายไปที่ได้นอนซุกท่านแม่นุ่มๆ แบบนี้” เสี่ยวอิ๋นตอบพลางหลุดหัวเราะคิกคัก นางใช้แก้มเนียนถูไถไปกับหน้าอกของหลินซีอย่างออดอ้อนเหมือนลูกแมวตัวใหญ่

‎ภาพที่สตรีงดงามสองนางนอนกกกอดซุกไซ้กันอยู่บนตั่งหยก ท่ามกลางกลีบดอกไม้ป่าที่ร่วงหล่น เป็นภาพที่งดงามและเปี่ยมไปด้วยเสน่ห์อย่างประหลาด ราวกับเป็นภาพวาดของเซียนชั้นสูงที่หลุดออกมาจากจินตนาการ

‎ในมุมหนึ่งของอุทยาน ราชินีอสูร แอบยืนมองอยู่หลังม่านน้ำตก นางยิ้มอย่างมีความสุขพลางสะบัดพัดหยกในมือ “เห็นไหมท่านพี่... ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหน หรือร่างกายจะเปลี่ยนไปอย่างไร พันธนาการแห่งความรักและความนุ่มนิ่มนั้น ก็ยังคงผูกมัดหัวใจของทั้งคู่ไว้ด้วยกันเสมอ”

‎ราชาอสูร ที่ยืนข้างๆ กอดอกทำหน้ามุ่ย “ข้าละเพลียกับลูกสาวจริงๆ... แต่เอาเถอะ ในเมื่อนางมีความสุข และแม่นางหลินซีก็ดูจะ ‘เต็มใจ’ ให้ซุกขนาดนั้น ข้าก็คงทำได้เพียงเตรียมงานฉลองใหญ่ให้พวกนางในวันหน้าที่วาสนาเบ่งบานยิ่งกว่านี้”

‎เสี่ยวอิ๋นที่ซุกจนหนำใจ ค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมาจากอกของหลินซี ริมฝีปากสีเชอร์รี่ของนางแย้มยิ้มหวาน “ท่านแม่บุญธรรม... คืนนี้ข้าไปนอนที่ห้องท่านนะคะ ข้าอยากซุกแบบนี้ไปจนเช้าเลย”

‎หลินซีมองดวงตาอ้อนวอนนั้นแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจอย่างยอมจำนน นางลูบผมสีเงินของเสี่ยวอิ๋นเบาๆ “ตามใจเจ้าเถอะ... เจ้าลูกจอมซนของข้า”

‎เรื่องราวของหนึ่งเซียนสาวกับหนึ่งองค์หญิงอสูรจึงดำเนินต่อไปในดินแดนแห่งหมอนที่นุ่มที่สุดและกลิ่นหอมที่หวานที่สุด เป็นบทสรุปที่เต็มไปด้วยความอบอุ่น ความซน และความรักที่ไม่มีวันจางหายไปจากหุบเขาเมฆาเร้นลับแห่งนี้