ฉีเยี่ยนฟางและเสี่ยวซินถูกนางกำนัลล็อกตัวไว้ในท่าคุกเข่าตัวตรง ทว่าความเจ็บปวดที่หน้าผากกลับไม่อาจเทียบได้กับความเหน็บหนาวในใจ ของเหลวอุ่นเหนียวที่ไหลรินลงมาตามร่องแก้มคือโลหิตสีแดงฉานที่เริ่มหยดลงบนพื้นหิน
“เห็นไหมเล่า... พวกเจ้าบาดเจ็บเสียแล้ว ซินอี๋ เหม่ยลี่ รีบไปหายามาใส่แผลให้ลูกสะใภ้ข้าเร็วเข้า”
“ไม่ต้องลำบากเพคะ... แผลเพียงเท่านี้ หม่อมฉันทนได้” เยี่ยนฟางตอบเสียงสั่น
“เจ้านี่นะ... เช่นนั้นก็ลุกขึ้นเถิด จะได้คุยกันต่อ ใช่ว่าข้าตั้งใจมาเอาความกับตระกูลฉีของเจ้าเสียหน่อย”
เยี่ยนฟางพยุงกายลุกขึ้นนั่งบนม้าหินอย่างเสียไม่ได้ แม้ในใจจะเต็มไปด้วยความระแวง หากแต่อัครมเหสีทรงล่วงรู้ความลับเรื่องอันอันเสียแล้ว นางจะทำอย่างไรได้? ยิ่งคิดก็ยิ่งห่วงน้องชาย หากเจ้าเด็กดื้อรั้นยังไม่ยอมจากไป อาศัยเพียงบารมีท่านพ่ออาจคุ้มครองชีวิตเขาไม่ได้ตลอดรอดฝั่ง ยิ่งสามีอย่างองค์ชายอิ้งเยว่ที่มึนตึงต่อกัน ซ
